ตอนที่ 7 วางยา

หมอหลี่ในวังก็เป็นคนของสำนักหุยเซิงเหมิน ในเมื่อหมอหลี่ยังมิได้ส่งข่าวมาหาเขา ย่อมแปลว่าอาการมิได้วิกฤตนัก คิดว่าคงเป็นพี่สะใภ้ที่เป็นกังวลเกินไปจึงส่งคนมาเรียกเขา

รถม้าวิ่งตะบึงไปอย่างรวดเร็ว ป้ายอาญาสิทธิ์ที่ส่องประกายทำให้ผ่านทางเข้าวังได้โดยไร้ผู้ขัดขวาง เมื่อรถม้าหยุดสนิท อวิ๋นชีเฟิ่งลงจากรถและพบว่าเขาสูญเสียทิศทางจนมาถึงเขตพระราชฐานชั้นในเสียแล้ว ดูท่าว่าพี่สะใภ้ของเขาจะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้มากขึ้นจริงๆ

"หมอหลี่มาถึงหรือยัง?" อวิ๋นชีเฟิ่งถามขันทีน้อยที่เดินตามหลังมาเสียงเรียบ

ขันทีน้อยกลับมิเอ่ยตอบ แม้แต่หน้าก็ยังก้มต่ำไม่สบตา

อวิ๋นชีเฟิ่งรู้สึกผิดสังเกต เขาหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปหมายจะถามให้รู้ความ ทว่าขันทีน้อยกลับสะบัดมือซัดผงยาใส่หน้าเขา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย ดวงตาพร่าเบลอแล้วสิ้นสติไป

"เบามือหน่อย อย่าทำให้เขาเจ็บ"

ท่ามกลางความสลึมสลือ เขาได้ยินเสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นหู จากนั้นก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั่วข้อมือและข้อเท้า

อวิ๋นชีเฟิ่งขมวดคิ้ว ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ทว่าทันใดนั้นกลับมียาเม็ดหนึ่งถูกยัดเข้าปาก ตามด้วยน้ำที่ถูกกรอกตามมา ยานั้นละลายทันทีที่แตะลิ้น เขาพยายามจะถ่มทิ้งแต่ก็มิทันการเสียแล้ว...

"ใคร..."

อวิ๋นชีเฟิ่งสะบัดศีรษะที่หนักอึ้ง พยายามลืมตาขึ้นมอง

สิ่งที่เห็นรอบกายคือสีชมพูอ่อนละมุน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นห้องนอนของสตรี เขาแอบโคจรพลังวัตรในกาย พบว่ายังมิได้มีสิ่งใดผิดปกติ คิดว่ายาที่เพิ่งกินเข้าไปคงยังไม่ออกฤทธิ์ ทว่าเขากลับพบว่าตนเองถูกถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า และถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กไว้กับเตียงแกะสลักลายโบตั๋น สิ่งนี้ทำให้เขาแทบจะรับมิได้

เขาหันไปมอง และเห็นสุ่ยอีอีที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่กลางห้องโถงที่ว่างเปล่า เมื่อนางเห็นเขาฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของนางก็ยิ่งแดงซ่านจนทำตัวไม่ถูก

อวิ๋นชีเฟิ่งแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน "องค์หญิงทรงมัดข้ามาเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร? หากต้องการเล่นสนุก เพียงแค่รอให้ข้าตรวจอาการฉีหลินเสร็จแล้วส่งคนไปแจ้ง ข้ามีหรือจะไม่มา? หรือว่าองค์หญิงทรงร้อนรุ่มใจจนรอแทบไม่ไหวแล้ว?"

คำพูดเสียดสีของเขาทำให้สุ่ยอีอีหน้าแดงลามไปถึงลำคอ ดวงตากลมโตดำขลับสั่นระริกด้วยความขัดเขินจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

"พี่อวิ๋น ท่าน... ท่านอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ฉีหลินไม่ได้เป็นอะไร ข้าหลอกท่านเอง... ข้าเพียงแต่กลัวว่าพี่อวิ๋นจะไม่ยอมมาหา"

"หึ! องค์หญิงทรงนำชีวิตคนมาล้อเล่นเช่นนี้ได้อย่างไร?" อวิ๋นชีเฟิ่งเอ็นดูหลงฉีหลินประดุจบุตรในไส้ เมื่อรู้ว่าถูกหลอก ความโกรธแค้นก็พุ่งพล่านในอกทันที

"พี่อวิ๋น อีอีขอโทษ... ให้อีอีรินเหล้าขอขมาท่านเถิดนะเจ้าคะ" สุ่ยอีอีหยิบกาเหล้าบนโต๊ะ รินใส่จอกแล้วเดินมาที่ข้างเตียง

วันนี้นางสวมชุดคลุมผ้าโปร่งสีแดงปักลายทองบางเบาราวปีกจักจั่น ด้านในสวมเพียงเอี้ยมสีแดงและกางเกงชั้นใน ดูราวกับเจ้าสาวในคืนเข้าหอ แม้แต่ผ้าปูเตียงก็ยังเป็นสีแดงมงคล ร่างกายที่ขาวผ่องของอวิ๋นชีเฟิ่งที่ทอดกายอยู่บนเตียงสีแดงจัดนั้น ดูราวกับภาพวาดกามราคะที่เย้ายวนใจยิ่งนัก...

หลังจากถูกปล่อยจากพันธนาการอวิ๋นชีเฟิงก็ไม่พูดพร่ำ มือหนาฉุดกระชากร่างบางเข้ามาหาตัวฉีกทึ้งชุดของนางอย่างหยาบโลน จนร่างขาวโพลนที่งดงามปรากฎตรงหน้า

ปากเล็กฉ่ำน้ำของสุ่ยอีอีที่กำลังจะอ้าพูดก็ถูกเขาครอบครอง การสัมผัสของเขาในครั้งนี้รุนแรงและป่าเถื่อนกว่าครั้งแรกมากยิ่งนัก

นั่นเป็นเพราะเขาเกลียดนางหลอกลวงเขา โกหกเขา วางยาเขาเพื่อสรองความใคร่ของตนเองจนไม่สนศีลธรรม

สุ่ยอีอีรู้สึกเจ็บแปลบและจุกหน่วงในยามที่เขาชำแรกแท่งหยกอันใหญ่โตเข้ามา เขาจ้วงแทงจนลึกสุดถอยออกและจู่โจมเข้ามาอีกครั้งอย่างรุนแรง

สุ่ยอีอีครางต่ำความจุกเสียวปะปนกับความเจ็บทำให้นางที่บอบบางแทบไม่อาจต้านทานไหว

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นดวงตาปรือฉ่ำมองบุรุษที่อยู่บนร่างอย่างลุ่มหลง "อื้ม~~อ่าส์~~" เสียงครางหวานดังขึ้นมาแผ่วเบาในยามที่เขาพานางล่องลอยขึ้นสวรรค์

อวิ๋นชีเฟิงกระทำการรุกล้ำนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ จนกระทั่งร่างกายของสุ่ยอีอีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีขาวขุ่นและสลบไสลไป อวิ๋นชีเฟิ่งจึงยอมปล่อยนาง เขาอุ้มนางขึ้นมาวางบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เบาๆ

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาของนาง อวิ๋นชีเฟิ่งก็บังเกิดความรู้สึกไม่ยินยอมในใจวูบหนึ่ง เขาพยายามส่ายหัวสลัดความคิดทิ้งไป... เขาคงจะหน้ามืดตามัวด้วยไฟราคะไปชั่วขณะ ถึงได้เริ่มเป็นห่วงองค์หญิงไร้ยางอายที่กล้าวางยาเพื่อครอบครองเขาคนนี้

เขาสั่งสอนตนเองว่านี่เป็นเพียงความเมตตาของหมอคนหนึ่งเท่านั้น เขาจึงช่วยตรวจชีพจรให้สุ่ยอีอี และพบว่านางเพียงแค่สูญเสียเรี่ยวแรงจนอ่อนเพลียเกินไป จึงเบาใจลง

เขาหาเสื้อผ้าในมุมห้องมาสวมใส่จนเรียบร้อย จากนั้นก็หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าลับในเสื้อคลุมแล้วกลืนลงไป

เขานั่งลงข้างกายสุ่ยอีอี แล้วเริ่มเดินลมปราณเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ

..