4

“...” ไม่ต้องรับผิดชอบอย่างนั้นหรือ งั้นก็ดีสิ เสิ่นเสว่หยางคิดในใจ แล้วค่อย ๆ พยุงร่างเล็กบอบบางให้นอนราบลงบนเตียงนอนอย่างอ่อนโยน

ชายหนุ่มจุมพิตนางอีกครา อาจจะเพราะว่าเมื่อครู่เขาสอนนางแล้วว่าต้องทำอย่างไร การจูบครั้งนี้สตรีในอ้อมแขนจึงดูเชี่ยวชาญยิ่งนัก เขาขบเม้มริมฝีปากนุ่มเบา ๆ ถอนจุมพิตอย่างเชื่องช้าแล้วขยับเคลื่อนไปยังต้นคอขาวผ่อง กลิ่นกายของนางหอมละมุนอ่อนหวาน เป็นกลิ่นที่เสิ่นเสว่หยางไม่เคยได้สัมผัสจากสตรีใดมาก่อนในชีวิต ก่อนจะค่อย ๆ ไล่เรื่อยไปกัดติ่งหูเล็กของนางเบา ๆ จนคนใต้ร่างครางหวิวด้วยความซ่านสยิว

“อ๊ะ...” เยียนจือจิ้งสะดุ้งโหยง เพราะไม่มีประสบการณ์เรื่องเช่นนี้มาก่อน จึงทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าตนเองนั้นควรปฏิบัติเช่นไรดี

“เจ้าช่าง... อ่อนไหวยิ่งนัก” เสิ่นเสว่หยางหยอกเย้า

แม้นางจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบการกระทำของตนเอง แต่ช่วงเวลาดี ๆ เช่นนี้ จะปล่อยให้เป็นแค่เพียงความฝันที่ตื่นเช้ามาก็สลายหายไปราวกับหมอกควันงั้นหรือ ไม่มีทางหรอก นางหลับนอนกับเขาย่อมเป็นสตรีของเขา หากตื่นเช้ามาแล้วนางหนีหายไปเขาจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรให้วันพรุ่งนี้เขารู้ว่านางเป็นใครกันแน่

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเสิ่นเสว่หยางจึงใช้ใบหน้าซุกไซร้ต้นคอขาวเนียน และจงใจสร้างรอยตราประทับสีกุหลาบเอาไว้บนกายนางให้ได้มากที่สุด เท่าที่ตนนั้นจะจำได้

เยียนจือจิ้งนึกสิ่งใดไม่ออกจริง ๆ รู้แต่เพียงว่าการกระทำของเขานั้นทำให้นางสบายตัว คนตัวเล็กหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มไปกับการปรนเปรอของบุรุษแปลกหน้าเป็นอย่างยิ่ง ชายหนุ่มค่อย ๆ เคลื่อนกายลงต่ำไป สองมือหนาบีบเคล้นทรวงอกของนางราวกับมันเป็นของเล่น ปลุกเร้าความเสียวซ่านจนร่างบางแอ่นหยัดรับสัมผัสอย่างลืมอาย

น่าจะเป็นเพราะนางถูกยาปลุกกำหนัดทำให้ร่างกายของเยียนจือจิ้งนั้นไวต่อการสัมผัส ปลายถันสีสวยแข็งเป็นไตเพราะถูกกระตุ้น อีกทั้งยังสัมผัสรับรู้ได้ว่าช่องทางรักที่อยู่เบื้องล่างนั้นกำลังหลั่งน้ำหวานใสแห่งความปรารถนาออกมาอย่างน่าละอาย

เสิ่นเสว่หยางใช้เรียวลิ้นกระหวัดดูดดึงยอดอกนุ่มอย่างหื่นกระหาย สลับกับขบเม้มรุนแรงจนเกิดเสียงชวนให้ใบหน้าเห่อร้อน หญิงสาวแอ่นกายขึ้นเล็กน้อยตามแรงกระตุ้น สตรีตัวเล็กใต้ร่างดิ้นเร่า ๆ นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อเห็นว่านางพึงพอใจ เขาก็ยิ่งได้ใจปรนเปรอนางหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

“เจ้าชอบใช่หรือไม่” เขาพูดพลางลากไล้ปลายนิ้วลงต่ำวนเวียนอยู่ที่ท้องน้อยของนาง

เยียนจือจิ้งพูดไม่ออก นางชอบก็จริงแต่มิอาจพูดออกไปว่าชอบได้ นี่มันใช่เวลาที่จะมาถามไถ่เรื่องนี้อย่างนั้นหรือ

“ท่านจำเป็นต้องถามเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ไม่สู้ทำให้เสร็จ ๆ เสียที” เยียนจือจิ้งแพ้เสียงในหัวของตนเอง สุดท้ายแล้วจึงโพล่งคำพูดพวกนั้นออกไป

“ก็ข้าไม่รีบ” เสิ่นเสว่หยางตอบด้วยน้ำเสียงยียวน จากนั้นมือหนาหยาบของชายหนุ่มจึงขยับลงไปกระชากกางเกงของนางออก

“ว้าย!” เยียนจือจิ้งที่ไม่ทันได้แก้ตัวกรีดร้องแล้วรีบหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันด้วยความตกใจ

เสิ่นเสว่หยางนึกแล้วก็หงุดหงิดยิ่งเพราะมองไม่เห็นว่าหน้าตาของนางเป็นเช่นไร เขาใช้ปลายนิ้วลากไล้ลงไปช้า ๆ วนเวียนอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ แล้วจึงขยับลงไปที่เนินเนื้อนุ่มด้านล่าง

ครั้นนางรู้ตัวก็รีบใช้สองมือจับมือเขาเอาไว้ไม่ให้ขยับลงไปมากกว่านี้ แต่มีหรือนางจะสู้แรงเขาได้ ปลายนิ้วร้ายขยับสอดแทรกเข้าไปยังโพรงสวาทอันคับแคบ เพราะเขาปลุกเร้านางมาได้สักพักเวลานี้จึงมีธารน้ำใสชุ่มฉ่ำ อาบไล้เรียวนิ้วยาวจนเปรอะเปื้อนไปหมด

“อ๊ะ... ท่าน...” ช่องทางรักที่ยังปิดสนิทเมื่อถูกปลายนิ้วของบุรุษแปลกหน้ารุกล้ำเข้ามา เยียนจือจิ้งก็อดร้องครางออกมาไม่ได้ ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กายจนเผลอแอ่นสะโพกตอบรับการกระทำของเขา

ช่องทางสวาททั้งรัดรึงและคับแคบ เสิ่นเสว่หยางยิ้มเย็นยะเยือกขยับปลายนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะช้า ๆ

“ท่าน... ข้ารู้สึกแปลก ๆ” นางบอกแล้วยังพยายามขยับตัวถอยหนี แต่สุดท้ายแล้วนางก็หนีไม่พ้นไปจากการควบคุมของเขา

“...” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสิ่นเสว่หยางก็ยิ่งได้ใจเป็นอย่างยิ่ง เขาขยับนิ้วร้ายเข้าออกเร็วและแรงกว่าเดิม ควานหาจุดกระสันภายในจนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความวาบหวาม

“พอก่อนได้หรือไม่ ข้าไม่ไหวแล้ว...” ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อกำเนิดขึ้น ปลายเท้าของเยียนจือจิ้งจิกเกร็งเพราะความกระสัน นางรู้สึกว่าตนเองนั้นกำลังลอยคว้างอยู่ในอากาศหัวสมองเป็นสีขาวโพลนคิดสิ่งใดไม่ออก ร่างเล็กบอบบางกระตุกเกร็งปลดปล่อยธารน้ำหวานใสเพราะถึงฝั่งปรารถนา เยียนจือจิ้งที่ไม่เคยพบกับประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต รู้สึกอายจนแทบบ้า นางได้แต่ใช้ท่อนแขนปิดหน้าของตนเองไว้เพื่อปิดบังความเขินอายที่เอ่อล้นออกมา

เสิ่นเสว่หยางยังคงสนุกกับการกระทำเช่นนี้ เขาขยับเคลื่อนตัวลงไปยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จุดอ่อนไหวของนางใช้เรียวลิ้นร้ายขยับขบเม้มติ่งกระสันที่ยื่นออกมา ตวัดลิ้นโลมเลียชิมความหวานหยาดเยิ้มอย่างตะกละตะกลาม

“ท่านจะทำอะไร” เยียนจือจิ้งร้องโวยวาย เพราะเมื่อครู่นางเพิ่งปลดปล่อยออกมาอย่างน่ารังเกียจ แล้วจู่ ๆ เขาจะมาใช้ปากทำเช่นนั้นที่ตรงนั้นของนางงั้นหรือ เขาบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ร่างเล็กพยายามขยับถอยร่น ไม่ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้นางได้ขยับหนี มือแกร่งจับเอวบางของนางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้นางได้หนีไปไหนได้อีก