3.ชิงดีชิงเด่น

เหอชิงแอบกลับเข้าจวนตระกูลเหอก่อนฟ้าสาง นางเปิดช่องลับใต้เตียงออก ด้านในนั้นมีถุงเงินที่นางได้จากการแอบออกไปทำงานอดหลับอดนอนตลอดหลายปีซ่อนไว้อยู่หลายถุง นางบรรจงยัดถุงเงินหนักอึ้งที่เพิ่งได้มาเข้าไป จากนั้นก็ปิดช่องลับแล้วรีบถอดอาภรณ์ที่สวมอยู่ซ่อนไว้ในตู้ แล้วชำระล้างร่างกายจนสะอาด แล้วสวมใส่อาภรณ์ใหม่เพื่อไม่ให้ใครจับได้ จากนั้นก็เตรียมตัวไปคารวะไท่ฮูหยินที่เรือน

หน้าเรือนไท่ฮูหยิน

หญิงสาวทั้งห้าคนบัดนี้เติบโตเป็นสาวงดงามสะพรั่งราวกับบุปผางามยืนรอเข้าไปคารวะไท่ฮูหยินเช้านี้

​"พี่สี่ ปีนี้ท่านก็สิบเจ็ดแล้ว นิสัยชอบทำอะไรลวกๆก็ยังแก้ไม่หายหรือ?" เหอมี่ น้องหญิงห้าเอ่ยพึมพำเสียงเหยียด กวาดสายตามองชายกระโปรงยับย่นของเหอจิ่น พี่หญิงสี่

​"น้องห้า ระวังปากของเจ้าหน่อย!" เหอจิ่นหันขวับ สายตาคมกริบจ้องตอบอย่างเอาเรื่อง "คิดว่าได้เนื้อเพิ่มชิ้นเดียว แล้วฐานะของเจ้าจะสูงส่งกว่าข้าหรืออย่างไร? "

เหอมี่มองเหยียดใส่อย่างท้าทาย ส่วนเหอจิ่นเองก็พร้อมจะตอกกลับให้หน้าหงายเช่นกัน

เหอชิงสลัดความคิดถึงเรื่องเมื่อคืนออกไป นางมองศึกเงียบตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

"เหตุใดวันนี้อากาศถึงได้ร้อนนัก!" เหอจิ่นบ่นพึมพำ

เหอมี่ได้ทีก็หัวเราะคิกคักนำพัดขึ้นมากระพือเย้ย "ร้อนหรือพี่สี่..."

​เหอจิ่นแสยะยิ้มก่อนจะใช้มีดสั้นปักลงไปบนพัดจนขาด "อุ๊ย! มือข้าพลาด อันที่จริงข้าจงใจให้มีดมันไปปักบนหน้ากลมๆของเจ้ามากกว่า"

"พี่สี่!" เหอมี่ที่โมโหจัดเตรียมจะชี้หน้า

​"พอได้แล้วทั้งสองคน!" เหอลี่พี่สาวคนโตเอ่ยขัดขึ้น ทั้งน้องสี่และน้องห้าชะงักกึกพร้อมกันทันที เหอลี่กวาดสายตามองน้องสาวทั้งสองด้วยความระอา "อยู่ต่อหน้าประตูจวนไท่ฮูหยิน พวกเจ้ายังกล้าทะเลาะกันเช่นนี้อีกหรือ? สงบปากสงบคำเสีย หากวันนี้ใครทำพลาด ข้าจะลงโทษให้คัดตำราสตรีร้อยจบ!"

​น้องสี่กับน้องห้ายักไหล่ทำหน้าจิกกัดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของพี่ใหญ่ก็ยอมเงียบปากลงแต่โดยดี

​เมื่อทุกอย่างปกติพวกนางจึงก้าวเท้าเข้าสู่จวนไท่ฮูหยินเพื่อยกน้ำชาคารวะยามเช้า...

ยามที่เท้าของพวกนางก้าวผ่านธรณีประตูเรือนหลัก อเหอมี่ก็แอบยื่นขาไปขัดขาเหอจิ่นจนนางสะดุดเกือบจะล้ม เหอจิ่นหันขวับไปมองน้องเล็กที่แสยะยิ้มอย่างท้าทาย นางกัดฟันกรอดก่อนจะหยุดเดินกะทันหัน ส่งผลให้เหอมี่ที่เดินตามหลังมาติดๆ ชนเข้ากับแผ่นหลังของนางอย่างจัง! เหอจิ่นแสร้งทำทีหันมาช่วยประคอง ทว่ากลับออกแรงผลักจนเหอมี่เสียหลักล้มหงายหลังลงไปกองกับพื้น!

​"โอ๊ย!"

​เสียงร้องของน้องเล็กทำให้ทุกคนในโถงเรือนหลักชะงักกึก ก่อนจะหันมามองเป็นตาเดียว เหอเหนียน พี่หญิงรองที่เห็นเหตุการณ์แอบยิ้มมุมปากออกมาอย่างสะใจ ขณะที่เหอลี่ทำตาดุเขม็งพิฆาตขึ้นมาทันที

​เหอมี่รีบลุกขึ้นแล้วจัดแจงเสื้อผ้าก่อนจะย่อกายลงต่อหน้าไท่ฮูหยินอย่างรวดเร็ว "ขออภัยเจ้าค่ะ"

​ทว่ายามที่นางเงยหน้าขึ้นมา ก็ประสานเข้ากับสีหน้าสะใจของเหอจิ่นอย่างจัง เหอมี่กัดฟันกรอดในใจ

​ด้านบนที่นั่งตำแหน่งสูงสุด ไท่ฮูหยินจ้องมองกิริยาของพวกนางด้วยสายตาคมกริบ ดวงตาฉายแววดูแคลนออกมาอย่างปิดไม่มิด นางยกชาขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางแก้วลงกระทบโต๊ะเสียงดัง ก๊อก!

"วันนี้ให้พ่อครัวทำอาหารสามมื้อให้ต้าเหนียง ส่วนคนอื่นให้กินได้แค่ข้าวต้มชามเดียวเท่านั้น"

เหอลี่ยิ้มก่อนจะทำความเคารพอย่างนอบน้อม ส่วนคนอื่นกลับจ้องนางตาเขม็ง เหอจินซานเอ่ย "ท่านแม่ ตอนนี้พวกนางผอมบางจะแย่แล้ว หากยังได้กินแค่ข้าวต้มอีก ต่อไปจะมีแรงทำอะไรล่ะขอรับ"

ไท่ฮูหยินเอ่ยสีหน้าเรียบ "ที่นี่คือจวนตระกูลเหอ หากพวกนางอยากจะอยู่ที่นี่ ก็ต้องเชื่อฟังข้าทุกอย่าง มิเช่นนั้นก็ไสหัวออกไป!"

เหอจินซานพูดไม่ออก ถึงแม้จะอยากช่วยและสงสารพวกนางมากแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ อวี๋หยางผู้เป็นน้าสะใภ้เหยียดยิ้มอย่างสะใจ