บทที่ 2.3

เด็กน้อยคงปีนป่ายต้นท้อขึ้นไปอย่างนึกสนุก จากนั้นจึงลงมาไม่ได้ ร้อนถึงหญิงสาวที่ผ่านมาพบเข้าจึงปีนขึ้นไปปลอบโยนและช่วยเหลือ

เพียงแต่...เขาเดาไม่ออกเลยว่าสตรีงดงาม ทั้งยังท่วงท่าเรียบร้อยเช่นนั้น จะกล้าปีนป่ายต้นไม้ อีกทั้งนางจะช่วยเด็กน้อยผู้นั้นให้ลงมาอย่างปลอดภัยได้อย่างไร ในยามที่สถานการณ์ตรงหน้า แตกต่างจากเหตุการณ์ไฟไหม้วันนั้น

‘เกิดอะไรขึ้นหรือ’

หูพานเอ่ยถามขึ้น ทำให้สาวใช้และเด็กอีกคนที่อยู่เบื้องล่างสะดุ้ง

‘ท่านน้า ช่วยพี่ชายของข้าด้วย เขาลงมาไม่ได้’ เด็กน้อยวิ่งมาหาเขาพร้อมเสียงร้องไห้

‘คุณชายท่านนี้ รบกวนท่านช่วย...’

หญิงสาวยังเอ่ยไม่ทันจบประโยค หยางอวี่ก็หันไปมองหูพาน ร่างปราดเปรียวกระโดดเพียงครั้งเดียว คว้าเด็กน้อยเอาไว้กับอกก่อนกระโจนลงมาจากต้นไม้

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ซึ่งกำลังมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง เขารู้สึกขันเล็กน้อยที่พบว่ามองมือทั้งสองของนางเกาะกิ่งไม้แน่น

‘เจ้าเล่า’

เขาเอ่ยถามอย่างนึกขัน มองออกถึงแววหวาดหวั่นในดวงตาของนาง ตัวเองก็กลัวถึงเพียงนี้ไยจึงยังกล้าปีนขึ้นไปหวังช่วยผู้อื่นอีกเล่า

ดวงตาที่ส่องประกายงดงามหันมามองเขา ก่อนจะกะพริบตาราวไม่เข้าใจคำถาม

‘ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่’

เขานึกสนุกจึงยื่นสองมือออกไป หมายให้นางกระโดดเข้าสู่อ้อมแขน ในใจเอ่ยกับตัวเองอย่างติดตลกว่า

‘หากกล้าก็จงกระโจนลงมาสู่กับดักนี้เถิด’

หญิงสาวมีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด นางมองดูความสูงที่ตนไม่คิดว่าตัวเองจะปีนขึ้นมา ก่อนหันไปมองสาวใช้เป็นเชิงถาม ซึ่งดูเหมือนสาวใช้นางนั้นหวาดกลัวยิ่งกว่าตัวนางเสียอีก

‘ขะ...ข้าไม่คิดว่าจะสูงถึงเพียงนี้’

มองดูเด็กน้อยทั้งสองจูงมือกันวิ่งออกไปหลังจากขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือ นางก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงเบา ‘ท่าน...’

‘หรือจะให้ข้าขึ้นไปพาเจ้าลงมา’

ภาพที่เด็กตัวเล็กถูกสหายของชายหนุ่มพาลงไปอย่างง่ายดาย กลับยิ่งสร้างความลังเล เพราะนางหาใช่เด็กตัวเล็กๆ ไม่ ซึ่งเรื่องนี้หยางอวี่เองก็มองออก เขามองความในใจของนางที่เผยออกมาทางดวงตาจนสิ้น ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก

ร่างสูงไม่รอให้นางตกลง เขาเหินกายขึ้นไปก่อนคว้าร่างอรชรรั้งเข้าสู่อ้อมแขน หมุนตัวเหินกายลงมาบนพื้น

เสียงกรีดร้องแผ่วเบาด้วยความตกใจ พร้อมกับสัมผัสนุ่มนิ่มของคนที่ซบใบหน้าเข้ากับไหล่หนา เรียกรอยยิ้มของชายหนุ่มให้กว้างขึ้น

เขาค่อยๆ วางหญิงสาวลง กระทั่งมั่นใจว่านางยืนได้ด้วยตัวเองจึงคลายมือ แต่ถึงอย่างนั้นสองมือเล็กกลับยังไม่ยอมคลายจากการกอดรัด ร่างสั่นเทาราวกำลังหวาดกลัว ทำให้เขาอดที่จะปลอบโยนออกมาไม่ได้

‘ปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว’

มือใหญ่ตบเบาๆ ยังไหล่เล็กที่ยังคงสั่นเทา และนั่นทำให้นางรู้สึกตัว หญิงสาวตัวเกร็งแข็งพร้อมกับดีดกายออกห่าง ซึ่งนั่นทำให้ขาทั้งสองข้างที่ยังคงไม่มั่นคงทรุดลงจนแทบล้ม ยังดีที่เขาคว้านางเอาไว้ได้ทัน

‘ขอบ...ขอบคุณท่าน’

นางก้มหน้าลงด้วยความขัดเขิน ดึงดันที่จะผละออกห่าง สองแก้มที่ซ่อนไว้แดงเรื่อ

กระทั่งสาวใช้เองก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความห่วงใย นางจึงสามารถหาข้ออ้าง เพื่อให้ตัวเองหันหน้าไปมองด้านอื่น นอกเหนือไปจากหน้าอกของชายหนุ่มตรงหน้า

‘คุณหนูใหญ่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ บาดเจ็บหรือไม่’

‘ข้าไม่เป็นไร’

นางกระแอมแก้ขัดเขิน จากนั้นจึงหันมาขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้สนทนากันมากกว่านั้น หญิงสาวพลันหันไปตามเสียงเรียก

‘เชี่ยนเชี่ยน’

มองไปยังอีกฝั่งของป่าดอกท้อ สตรีวัยกลางคนพร้อมกับเด็กสาวกำลังมองมายังจุดที่พวกเขาอยู่

หยางอวี่มองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตรงหน้า ซึ่งเป็นจังหวะที่สายลมพัดพาเอาเส้นผมยาวสลวยปอยหนึ่งมาหาเขา มือใหญ่ยื่นออกไปอย่างเผลอไผล แต่ถึงอย่างนั้นกลับชะงักเมื่อสาวใช้นางนั้นเอ่ยขึ้นเสียก่อน

‘ฮูหยินกับคุณหนูรองเรียกแล้ว เรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ’

‘เช่นนั้น...’

หญิงสาวหันมาตั้งใจจะขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือนางเอาไว้ แต่นางกลับพบว่าชายหนุ่มทั้งสองเดินจากไปแล้ว มองแผ่นหลังองอาจในชุดสีเขียวเข้ม จากนั้นจึงละสายตากลับมาเพราะมารดาเรียกอีกครั้ง

‘เชี่ยนเชี่ยน เรากลับกันเถิด’

‘เจ้าค่ะท่านแม่’

เสียงตอบรับนั้นทำให้หยางอวี่หมุนกายกลับไปมองนางอีกครั้ง หูพานเองก็ไม่ต่าง เขาหันกลับไปก่อนมองหญิงสาวสลับกับหยางอวี่

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นมาที่มุมปาก

‘นั่นมิใช่หานฮูหยินหรอกหรือ’

‘หานฮูหยิน’ หยางอวี่เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม

‘ใต้เท้าหาน หานลู่อย่างไรเล่า’

หยางอวี่ส่งเสียงตอบรับก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลังม้า เขามองตรงไปยังหญิงสาวที่เดินไปหามารดาและน้องสาว ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับใช้ความคิด

‘เชี่ยนเชี่ยน’

เขาพึมพำนามที่ได้ยินมารดาของหญิงสาวเรียก ‘อย่าหันกลับมา’ เขาลอบพึมพำในใจ ‘หาไม่ข้าคงไม่อาจปล่อยเจ้า’

ร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ทำให้หัวใจของหยางอวี่เต้นรัว เขานั่งนิ่งบนหลังม้า มองดูหญิงสาวจากจุดที่ห่างออกไปพอสมควร เสียงหัวเราะในลำคอพลันดังขึ้น

‘ท่านหัวเราะอะไร’ หูพานมองเห็นดวงตาที่ฉายแววหมายมาดชัดเจนก่อนเอ่ยถาม

หยางอวี่รีบเก็บรอยยิ้มกลับคืน ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉย แต่ดวงตายังคงเปล่งประกาย