บทที่ 2.1

จวนว่าการเมืองอันหยางในเวลานี้ครึกครื้นยิ่ง เนื่องจากสี่มือปราบจากเมืองหลวงเพิ่งเดินทางมาถึง หานลู่ผู้เป็นเจ้าเมืองไม่ได้รีบร้อนให้คนทั้งสี่ปฏิบัติหน้าที่ในทันที เนื่องจากตามกำหนดการแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสามวันจึงจะถึงวันรายงานตัว

“อย่างไรเสียก็ใช้เวลาอีกสามวันที่เหลือสำรวจเมืองอันหยางให้ทั่ว ทำความคุ้นเคยเอาไว้”

“ขอบคุณใต้เท้า” หยางอวี่รับคำจากนั้นก็พาคนของตนทั้งสามออกไปจากห้อง

ไม่ถาม และไม่สงสัยว่าเหตุใดจวนท่านเจ้าเมืองจึงถูกปรับปรุงให้เป็นเรือนพำนักของเจ้าหน้าที่ เนื่องจากรู้มาก่อนแล้วว่าหานลู่ใช้เงินของตนซื้อคฤหาสน์หลังใหม่เอาไว้ในเมืองอันหยาง ทั้งยังตั้งใจจะลงหลักปักฐานในเมืองนี้อย่างถาวรหลังเกษียณ

“ใต้เท้า” ถงหลี่ที่เอาแต่ยืนเงียบกระซิบ ทั้งที่มือปราบทั้งสี่เดินออกไปแล้ว

ครั้งนี้เขานับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ คนผู้หนึ่งกลับยังสามารถข่มขวัญผู้อื่นได้ เพียงแค่ก้าวเข้ามายืนนิ่งๆ และเอ่ยเพียงไม่กี่ประโยค

ใบหน้าของหยางอวี่แม้หล่อเหลาโดดเด่น แต่กลิ่นอายรอบตัว กลับทำให้รู้สึกกริ่งเกรงและกีดกันผู้คนไม่ให้เข้าใกล้ เป็นกลิ่นอายแห่งความน่ากลัว ซึ่งแม่แต่เขาที่ไม่ได้สนทนากับอีกฝ่ายโดยตรงยังรู้สึกหวาดหวั่น

เมื่อครู่หานลู่ผู้เป็นนายสนทนากับมือปราบหนุ่มด้วยท่าทีเป็นกันเองยิ่ง นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเลื่อมใส

“ใต้เท้า ท่านไม่รู้สึกอึดอัดบ้างหรือขอรับ”

“ทำไมต้องอึดอัดเล่า” หานลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตายังคงมองตรงไปยังประตู ซึ่งมือปราบทั้งสี่เพิ่งเดินออกไป

“หยางอวี่ผู้นี้เป็นองครักษ์ข้างกายฝ่าบาทมาห้าปีเต็ม อายุแค่ยี่สิบสาม แต่กลับเป็นถึงองครักษ์ขั้นสี่ ฝีมือหรือก็เป็นหนึ่ง การตัดสินใจของเขาไม่ว่าครั้งใดล้วนแม่นยำ ข้ายังต้องกังวลสิ่งใดอีกที่ได้เขามาช่วยงาน”

“เฮ้อ ท่านอาจพูดถูก”

เห็นแล้วว่าผู้เป็นนายไม่รู้สึกว่าถูกอีกฝ่ายข่ม เขาเองก็โล่งใจ เพราะตัวเขานั้นนับว่าโดนหยางอวี่ผู้นั้นข่มจนหงอเสียแล้ว!!!

หลังจากเข้าไปในเรือนพำนัก หูพาน เหวินเคอ รวมไปถึงเหอชินห้าวไม่ได้ตรงไปพัก ทั้งสามเดินตามหยางอวี่เข้าไปในห้อง ก่อนปิดประตูอย่างแน่นหนา

“หัวหน้า” หูพานกระซิบเสียงเบา “ท่านจะไปดูฐานที่ตั้งที่ว่าเลยหรือไม่ขอรับ”

“ยังก่อน รอให้ทุกอย่างสงบลงกว่านี้เราค่อยเคลื่อนไหว เจ้ากำชับคนของเราว่าอย่าเผยตัวจนกลายเป็นจุดเด่น” หยางอวี่กางแผนที่ออกมาก่อนมองด้วยดวงตาครุ่นคิด

“ท่านจะส่งข่าวไปยังเมืองหลวงเลยหรือไม่ขอรับ”

“รออีกสามวันเถิด ตอนนี้ที่เราต้องทำเป็นอันดับแรกคือตรวจค้นเรือนพักหลังนี้ หาหลักฐานที่เจ้าเมืองคนก่อนซ่อนเอาไว้ เหวินเคอ”

“คฤหาสน์หย่อนใจของตระกูลหวังหรือขอรับ”

“ใช่ หน้าที่จับตาดูที่นี่ให้อาไช่จัดการ ข้าเชื่อว่าไม่กี่วันหวังฟู่ต้องกลับเข้าเมืองอันหยางอย่างแน่นอน ขอเพียงเราจับตาดูหวังฟู่เอาไว้ ข้าเชื่อว่าเราต้องได้เบาะแสของเผิงอ๋องอย่างแน่นอน”

“หัวหน้า ที่นี่ถูกปรับปรุงจนแทบจะไม่เหลือเค้าเดิม เช่นนี้ท่านสงสัยใต้เท้าเจ้าเมืองหรือไม่” หูพานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ท่านเสนาบดีเลือกใต้เท้าหานด้วยตัวเอง สายตาเฉียบคมเช่นนั้นย่อมมองคนไม่พลาด อีกทั้งหากเขาสงสัยเขาย่อมไม่เลือกใต้เท้าหาน ข้าเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดใต้เท้าหานหาได้ระแคะระคายไม่”

ได้ยินดังนั้นแม้หูพานจะโล่งใจ แต่กระนั้นเขาก็ยังอดกังวลไม่ได้ เพราะแม้จะเชื่อในการตัดสินใจของหยางอวี่ แต่เขาเองยังลังเลว่าอีกฝ่ายอาจเอนเอียงเข้าข้างหานลู่ เพียงเพราะหานเชี่ยนหนิง

ก่อนหน้านี้พวกเขาวางกำลังคนและสายสืบมากมายกว่าจะได้เบาะแสที่ซ่อนของกองกำลังเผิงอ๋อง สืบสาวจนพบว่าเจ้าเมืองคนก่อนของเมืองอันหยางมีแผนที่ดังกล่าว เนื่องจากกลัวว่าตนจะโดนฆ่าปิดปากจึงใช้แผนที่นี้ข่มขู่ผู้อื่น

แต่เรื่องราวกลับตาลปัตร เพราะเขาเองก็ยักยอกเงินของราชสำนักไปจำนวนไม่น้อย ในตอนที่ถูกจับได้และคนของทางการกำลังส่งตัวไปลงโทษ เผิงอ๋องกลับส่งมือสังหารมาฆ่าคนปิดปากเสียแล้ว

“น่าเสียดายเรารู้เพียงว่ามีแผนที่ซ่อนอยู่ แต่กลับไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนและจริงเท็จมากน้อยเพียงใด” เหวินเคอถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่งก่อนเงยหน้ามองไปโดยรอบ

“ข้าเชื่อว่าแผนที่ยังอยู่ หาไม่คนของเผิงอ๋องคงไม่วนเวียนอยู่ที่เมืองอันหยางเช่นนี้ แม้ต้องรื้อที่นี่หรือขุดลงไปใต้พื้นดิน จะอย่างไรก็คงต้องทำ” หยางอวี่เองก็มองไปโดยรอบเช่นกัน

ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อนหูพานมองตรงไปยังหยางอวี่ เขารอให้เหวินเคอและเหอชินห้าวเดินออกไปจากนั้นก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“ท่านทำเช่นนี้คุ้มแล้วจริงๆ หรือ”

หยางอวี่หันมาสบตากับคนที่ได้ชื่อว่าติดตามเขามานานที่สุด ก่อนตอบออกมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม มีแค่สิ่งที่ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว”

“แต่เรื่องนี้อาจทำให้ท่านไม่อาจหวนคืนสู่เมืองหลวง”

“เจ้าเล่า รู้ทั้งรู้เหตุใดยังเลือกที่จะติดตามข้ามา”