3 จะไม่ร้องไห้อีก

ทิวากำลังนั่งจิบไวน์มองท้องทะเลที่สวยงาม ขณะนั้นมีสายแม่เข้ามา เขามองและไม่อยากรับสาย และเมื่อมีนภามานั่งข้างๆ เตรียมลงไปดำดูปะการัง เขาก็กดตัดสายไป สาวร่างอวบที่เห็นเขาทำอย่างนั้นเอ่ยถามออกมา อย่างที่เธอเป็น มีอะไรก็วักถาม

“ใครคะ ตั้งแต่กลับมาไม่ค่อยรับสายใครเลย อย่าบอกว่ากลับมาคราวนี้ไม่บอกใครนะ แบบนี้ครอบครัวคุณจะหาว่ามีนกักตัวคุณไว้หรือเปล่าเนี่ย”

“ผมโตแล้วมีน ลงไปกันเถอะ”

เขาเลี่ยงจะตอบเช่นเคย ชวนเธอลงไปดำชมปะการัง มีนภาไม่ขัดใจเขา ทิวาพูดน้อยก็ดีเพราะเธอพูดมากอยู่แล้ว บางทีการมีอะไรเหมือนกันมากเกินไปก็น่าเบื่อ แต่เรื่องดำน้ำนี่ดูท่าเธอและเขาจะใจตรงกัน

มีนภายิ้มให้เขาก่อนมองเรือยอร์ชหลายลำที่ทิ้งสมอเพื่อมาชมปะการังเหมือนเขาและเธอ แม้การมาเกือบค่อนวันจะไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขนักแต่ก็ไม่ได้เบื่อหน่ายอะไร มีนภาคิดว่าการคบหากันของเธอและทิวาต้องดูกันอีกนานๆ เพราะทั้งสองเริ่มจากเพื่อนที่ดี การจะเปลี่ยนแปลงปุ๊บปั๊บ มันคงเร็วเกินไป

รู้ดีเขาคือคนเก่งมากฝีมือด้านการบริหารของบริษัทซอฟต์แวร์ในปารีส เขาทำงานที่นั่นมาราวห้าปี และทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เธอเองเป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทเขาอีกที จึงได้รู้จักเรียนรู้กัน แต่เขาผู้เพียบพร้อมสำหรับสาวๆ คนนี้ เธอมองดูหลายๆ ครั้ง เหมือนจะยังไม่เข้าถึงจิตใจของเขา

และอยากรู้นักเหตุใดเขาไม่กลับมาทำงานที่เมืองไทย ดูแลกิจการตนเอง ทั้งที่ที่บ้านมีกิจการหลายอย่าง

“ไปกันหรือยัง”

คนที่ทำตัวลึกลับสะกิดที่แขน พยักหน้าให้ มีนภาทิ้งเรื่องสงสัย ลงสู่ท้องทะเล เพื่อชมปะการัง

ท้องทะเลสวยงามใต้ผืนน้ำ ทำให้เธอคลายเครียด เธอหันไปมองทิวา หวังเหลือเกินให้เขายิ้มกว้างๆ ให้เธออย่างมีความสุข หัวใจเธอที่เริ่มอ่อนไหวจะได้เชื่อมัน ว่าที่เขาตามเธอมาถึงเมืองไทย ไม่ใช่ทำเพื่อคลายเหงา ฆ่าเวลาที่แสนน่าเบื่อเท่านั้น

อัมนิชากำลังนั่งฟังสาวๆ ในร้านที่มาเอาอาหารทะเลสดๆ ที่ร้านคุยเรื่องแฟนหนุ่มคุณมีน เธอรู้สึกดีใจกับฝ่ายนั้นยิ่งกว่าเดิม เมื่อใครๆ ก็ว่าทั้งคู่ต่างเหมาะสม ดังนั้นเมื่อเจอแมททิวเธอจึงถามเรื่องข่าวดีที่อาจจะเกิดขึ้น แมททิวที่สนใจบัญชีหันมองผู้หญิงที่ชอบมานาย

“ดูดีใจกับพี่มีนจัง เจอผู้ชายคนนั้นเหมือนคนอื่นๆ แล้วหรือไงครับอัม”

“ขอโทษค่ะที่ถาม ก็แค่อยากให้คุณมีนมาอยู่เมืองไทยเสียที เธอเทียวไปเทียวมาตลอดนี่คะ คุณเองอยากให้พี่สาวอยู่ช่วยไม่ใช่เหรอคะ”

แมททิวยกปากกาขึ้นส่ายไปมา “ยาก แฟนเขาอยู่ที่โน่นหลายปีแล้ว คงไม่กลับมาหรอก”

อัมนิชาเข้าใจ อดใจหายไม่ได้เมื่อมีนภาจะไปอยู่เมืองนอกถาวร แต่นั่นไม่ใช่พี่สาวเธอ จะกังวลไปทำไม เธอมองแมททิวอีกครั้งและทำงานของตนเองต่อ

“แอบมองกันเหรอครับ เห็นนะ”

“พูดเป็นเล่นค่ะ ใครได้ยินไม่ดีนะ”

ผู้หญิงคนนี้ยังคงพูดเรื่องนี้ ไม่คิดหลงเสน่ห์เขาบ้าง แมทแสร้งทำสีหน้าจริงจัง แกล้งเธอเมื่อพนักงานคนหนึ่งมารอเช็คบิล

“นี่ไม่คิดใจอ่อนบ้างหรือไง เมื่อไหร่ใจอ่อนครับ”

“พอเถอะค่ะ ฉันขอทำงานนะคะ” เธอก้มหน้าคิดเงินจากบิล แมททิวเซ็ง ทว่าเมื่อแหงนหน้าไปยังทางเดินเข้าร้านก็ยิ้มแฉ่ง ตัวช่วยเขามาแล้ว อย่างน้อยมื้อค่ำนี้ เขาก็คงมีอัมนิชานั่งข้างๆ เพราะมีคนช่วย

เด็กเสิร์ฟไปแล้ว แมททิวบอกคนที่เก็บเงินไว้ “พี่มีนมาแล้ว ผิวดำมาเชียว คนอะไรไม่ห่วงสวยเลย”

“แฟนคุณมีนอาจชอบผิวแบบนั้นค่ะ” อัมนิชาน้ำเสียงสดใส แมททิวยักไหล่ “ก็อาจจริงแต่เขาไม่ใช่ต่างชาตินะ”

ว่าแล้วลุกขึ้นไปยังพี่สาว อัมนิชามองภาพน่ารักและยิ้มบางๆ ออกมา บอกเด็กให้ไปจัดโต๊ะรับรองคุณมีนและแฟนหนุ่ม เมื่อสั่งงานแล้วก็ไหว้มีนภาที่เดินเข้ามา ฝ่ายนั้นเข้ามากอดเธอแน่น ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่เคยเป็น

“เป็นไงสบายดีนะ ลูกอมก็คงสบายดีนะ เสื้อผ้าที่พี่ให้ใส่ได้พอดีตัวมั้ย”

“ใส่ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำหอมราคาแพงๆ แต่คราว…”

“พอๆ เลิกพูดว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาฝาก คนที่น้องชายฉันรอรักอยู่ ฉันจะละเลยได้อย่างไร”

อัมนิชาใบ้กินมองแมททิวซึ่งยิ้มจนหน้าบาน และขณะที่เธอกำลังจะนำทางมีนภาไปที่โต๊ะ เธอก็ตกใจกับเสียงทุ้มที่ดังมาไกลๆ

“มีนรอนานหรือเปล่า พอดีผมท้องเสียน่ะ ขอโทษที่มาช้านะ”

เจ้านายคนสวยบอกว่ารอไม่นาน ยิ้มหวานให้คนที่เพิ่งเข้ามา และทำให้อัมนิชาหันขวับกลับไปมองและจ้องมองไม่กระพริบตา ซึ่งฝ่ายนั้นก็กำลังจ้องเธอเช่นกัน จนกระทั่งแมททิวสะกิดให้เธอนำทางไปที่โต๊ะพิเศษสำหรับคนพิเศษคืนนี้ อัมนิชากำมือที่ชื้นเหงื่อ แอบป้ายหน้าผากที่มีเหงื่อเช่นกัน

ตาฝาดหรือเปล่า?

“ทิมคะ เป็นอะไรไปหน้าซีด หรือยังปวดท้องคะ”

เสียงคุ้นหูที่ไม่เคยลืมตอบว่าโอเคแล้ว อย่าเป็นห่วง ทำให้อัมนิชาแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตาฝาด

ทิวา ทิม เป็นเขาจริงๆ เธอเดินรวดเร็วไปยังโต๊ะและทำอะไรที่ต้องทำอย่างรวดเร็วในทันที ก่อนจะขอตัวเจ้านายทั้งสองไปทำงาน มีนภาบอกว่าเลิกงานมาดื่มด้วยกัน เธอเพียงยิ้มน้อยๆ เท่าที่จะยิ้มได้ ไม่หันสบตาคมกล้าที่ดูเหมือนจะจ้องเธอไม่กระพริบ

“พี่อัมคิดเงินค่ะ” เสียงเด็กในร้านมาช่วยชีวิต ช่วยให้ขาที่สั่นเดินห่างโต๊ะวีไอพีคืนนี้ อัมนิชาเดินออกมาด้วยความเร็ว มานั่งทอนเงินให้เด็ก เธอไม่รู้ว่าขอบตาซึ่งร้อนผ่าวมากขึ้นๆ เรื่อยๆ กำลังมีหยดน้ำตา จนกระทั่งเด็กถามขึ้น

“ร้อนจังเลยเนอะพี่อัม แบบนี้ฝนจะตกอีกหรือเปล่าคะ ดูพี่สิเหงื่อออกเต็มหน้าผากไหลมาที่ตาแล้วนะคะ เช็ดซะหน่อยสิ”

เธอมองกระจกและเห็นดวงตาแดงก่ำของตนเอง ซึ่งไม่เห็นมานานมาก เธอใช้มือที่สั่นเทา เช็ดเหงื่อ มันคือเหงื่อเท่านั้น มันไม่มีทางเป็นนน้ำตา ใครกันบอกว่านี่คือน้ำตา มันไม่ใช่ ต่อให้สิบทิวา ก็ไม่ทำให้เธอร้องไห้หรอก อย่าหวังว่าจะมีอิทธิพลกับเธออีก

ใจร้ายปานนั้น ทำไมเธอต้องเสียน้ำตาให้เขาอีก