2 ชื่อเหมือนกันออกถมไป

ทิวา รัชตะ หนุ่มหล่อ ผิวขาว สูง 187 เซนฯ ซึ่งบรรพบุรุษทิ้งกิจการไว้ให้มากมายทว่าเขาไม่ได้สนใจ กลับหนีไปทำงานต่างประเทศ ใช้ชีวิตเรียบง่ายมาหลายปี บัดนี้นั่งจิบไวน์ มองรอบๆ ร้านอาหารอิตาเลี่ยนของคนที่กำลังอยากเปลี่ยนสถานะเป็นคนพิเศษ วันนี้ฝนโปรยปรายลงมาเหมือนจะทำให้นักท่องเที่ยวนั่งแช่อยู่ที่โต๊ะไม่ไปไหน ในร้านไม่มีโต๊ะว่างเหลือแม้แต่น้อย เขามองมีนภาที่กำลังต้อนรับแขกด้วยตนเอง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย รอยยิ้มของเธอดูท่าจะสร้างความประทับใจให้แขกไม่ว่าชายหญิง เสมือนกับเขาที่ยอมเปิดใจให้เธอ แม้ไม่เคยคิดสนใจเรื่องความรักอีก ตอนนี้เขาอายุสามสิบสอง บางทีคงถึงเวลาทิ้งอดีตที่ไม่น่าจดจำนั้นได้แล้ว

หลายปีที่ผ่านมาใครๆ ที่สนิทคงคิดว่าเขาจะทิ้งอดีตบางอย่างไปแต่ใครจะรู้มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง มือใหญ่แข็งแรงหยิบไวน์อีกแก้วที่บริกรมาบริการรินให้ก่อนจะบอกให้ไปได้เพราะเขาสามารถดูแลตนเอง บริกรเดินจากไปเขามองไปยังท้องทะเลที่เห็นรำไรในความมืด

จะลืมได้จริงหรือ เมื่อเขากลับมาเยือนเมืองไทยอีกครั้ง และเมื่อจ้องมองท้องทะเลพวกนั้น ก็ยังนึกถึงวันเก่าๆ รักขมๆ ที่แทบทำเขากระอักเลือด

ลูกผู้ชายอกสามศอกที่เก่งหลายอย่างในปัจจุบัน อย่าบอกใครเชียว ว่าเขาเคยเป็นอย่างนั้น มุมปากได้รูปยกยิ้มขึ้น

หล่อนก็แค่คนที่ตะเกียกตะกายเพื่อความสุขสบาย ได้คืบจะเอาศอก เขาฉุดให้ชีวิตดีขึ้นก็ไม่สำนึก เขาควรเลิกคิดถึง ไม่ใช่สิเขาแค่แค้นใจ ขัดใจเลยคิดถึงหล่อน นัยน์ตาสีนิลมองไวน์ในแก้ว ดื่มเข้าไปอีก

“ทิมคะดื่มไปเยอะแล้วนะ มีนไม่แบกไปส่งโรงแรมนะ”

ทิวาหันมองร่างอวบอั๋นของมีนภา เขาส่ายหน้า “แค่นี้จะทำอะไรผมได้มีน”

“ดวงตาแดงก่ำเลยนะนั่น ให้จริงเถอะ” หญิงสาววัยเดียวกันหัวเราะแต่หยิบแก้วตนเองมาดื่มบ้าง ทวายิ้ม “ชนหน่อย”

หลีงจากนั้นคนทั้งสองนั่งคุยกันอย่างถูกคอเหมือนอย่างเคย ทิวามองแขกในร้าน ชวนคุยเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก “จะเฝ้าจนแขกกลับเหรอ แบบนี้ พรุ่งนี้เราก็อาจตื่นสายนะ”

เขาและมีนภานัดจะไปล่องเรือด้วยกัน เขาจึงเตือนเธอเพื่อจะได้กลับ

“แปบเดียวค่ะ รอนายแมทไปส่งหวานใจเขาก่อน เราจะกลับกัน ป่านนี้คงกลับมาแล้ว”

“มีแฟนแล้วเหรอ ไหนว่าไม่มีไง” แม้ไม่อยากสนใจต้องสนใจในตอนนี้ เพราะเธอคือผู้หญิงที่อาจกาวข้าวคำว่าเพื่อน เขาพยายามแก้ไขเรื่องไม่สนใจโลก ไม่สนใจคนรอบข้าง เพื่อให้ความสัมพันธ์ยั่งยืนอย่างที่ต้องการ แม้ทำได้ยาก ทิวาได้แต่ปลอบตนเองว่าต้องค่อยๆ เรียนรู้กัน บางทีเขาคงคิดมากและเครียดเกินไป

“แม่ไม่ปลื้มเหมือนคุณหรอกค่ะ ไม่ใช่คุณไม่บอกนะคะ เมื่อก่อนมีนเองก็ไม่ชอบ ได้ยินแม่เอ่ยถึง เป็นเด็กในร้านนี่แหละค่ะ แต่พอเจอตัวจริงก็น่ารักดี เลยเข้าใจน้อง ตอนนี้พยายามช่วยเชียร์อย่างเต็มที่”

ทิวาพยักหน้า อยากชมเชยว่ามีนภาช่างแสนดีทว่าก่อนที่จะเอ่ยอะไรคนที่พูดถึงก็เข้ามา ทักทายเขาและนั่งด้วยกัน ทิวามองหนุ่มวัยยี่สิบสามปี พาลคิดถึงตนเองในอดีต

ตอนนั้นเขายี่สิบห้า ใกล้ยี่สิบหก รักแรงเกลียดแรง พลันอยากรู้เรื่องคนอื่นขึ้นมา

“ไปส่งสาวมาหรือครับ แบบนี้อาจได้ยินข่าวดีเร็วๆ นี้ใช่มั้ยครับ”

แมททิวยิ้มหล่อบาดใจ ทิวาเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยชม “หล่อแบบนี้มันแน่ยิ่งกว่าแช่แป้งใช่มั้ยล่ะครับ”

“คุณทิมแต่งกับพี่มีนก่อนเถอะครับ อัมเขาใจแข็งมาก ผมเรียนจบ มาดูแลร้านแทนพี่มีน เจอเขาก็ชอบ แต่เป็นได้แค่เจ้านาย เพื่อนอยู่อย่างนั้น”

เหมือนใบหน้าตนเองเหมือนจะชาไป แต่เพียงไม่นานไวน์ก็ทำให้ดีขึ้น ทิวาจ้องหน้าแมททิว

“ชื่ออัมหรือครับ”

“ครับ ไม่นานคงได้เจอกัน รู้จักกันเสียหน่อย เพราะถึงเธอมองผมแค่เพื่อน ผมไม่ยอมถอดใจง่ายๆ หรอกครับ ผู้ชายอย่างเราจะขี้แพ้ได้อย่างไรใช่มั้ยครับ ยิ่งยากก็ยิ่งคุ้มค่าที่จะรอคอยนี่น่า”

ดูท่ารักหัวปักหัวปำอย่างที่เขาเคยเป็น ทว่าชื่ออัมหรือ ชื่อนี้ไม่ขอเจอดีกว่า แม้นรู้ว่าความคิดราวเด็กน้อย แต่ทำไงได้เขาไม่ชอบที่จะได้ยินอะไรแบบนี้ ไม่ชอบเอามากๆ ด้วย

“อัมนิชาคนสวยไม่ว่างอีกตามเคยสินะ ถึงไม่ได้มากับนาย แล้วเขาชอบของฝากพี่มั้ย อย่างน้อยพี่ก็รั้งให้นายมีเรื่องคุยกับเขาใช่มั้ย”

มีนภากลับมาอีกครั้ง เหมือนแก้วในมือเขาสั่น หรือตอนนี้ไวน์เพียงไม่กี่แก้วทำให้เขาเมาจนตาลาย ทิวามองแก้วช้าๆ มองไปที่มีนภา

“อะไรกันครับ ที่พูดนี้หมายถึงเอ่อคนรักคุณแมททิวคนหล่อหรือครับชื่ออะไรนะครับ ชื่อเพราะจัง แม้จะน้อยกว่ามีนภา”

พูดเสร็จก็รู้สึกคลื่นไส้ ไม่มีทาง ชื่อนี้เขาเกลียดที่สุด ว่าแต่ฟังผิดใช่ไหม

“อัมนิชาเขาสวยกว่า สาวกว่ามีนค่ะ น้องชายมีนต้องตาถึงอยู่แล้ว คุณจะชมใครมีนไม่ว่าหรอกค่ะ ไม่ต้องมาแกล้งยอกัน”

มีนภาเริ่มสะพายกระเป๋า บอกเป็นทางนัยว่าไปกันไปได้แล้ว ทิวาหันมองผู้ชายที่อาจจะมาเป็นน้องภรรยา อาจจะอะนะ และเขาหวังว่าชื่อที่ได้ยินเหมือนกันทั้งสองครั้งคงไม่ใช่คนที่ทำให้เขาไม่อยากอยู่เมืองไทยหรอกนะ

อะไรจะซวยปานนั้น มาถึงไม่ทันไรก็ได้ยินชื่อนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร แต่มันต้องไม่เป็นอย่างนั้นสิ

ชื่อเหมือน นามทสกุลเหมือนกัน ในประเทศนี้มีออกมากมาย อะไรบ้าๆ แบบนั้นคงไม่เกิดกับเขาหรอก

ไม่อยากเจอ ไม่มีทางเจอ อย่ามาให้เจอ ถ้อยคำเหล่านั้น เขาเคยคิดซ้ำๆ อย่างน้อยสวรรค์ต้องเห็นใจเขา ที่โดนทำร้ายหัวใจให้ย่อยยับ…

“ไปกันค่ะทิม พรุ่งนี้บอกเองนี่น่าต้องตื่นแต่เช้า”

ทิวาหันไปพยักหน้ากับมีนภา ลาแมททิวและเอ่ยชวนให้ไปเที่ยวด้วยกันอีกครั้ง แต่ฝ่ายนั้นส่ายหน้า มีนภาเย้าน้องและบอกทิวา

“ให้เขาเฝ้ามะม่วงเถอะค่ะ กลัวใครสอยไปมั้ง คอยมาตั้งนาน ใครจะไปรู้ จู่ๆ อาจมีคนมาแรงก็ได้”

“ไม่มีทาง อย่ามาพูดให้ใจฟ่อเลย”

อยู่กับพี่รับบทงอนพี่แล้วหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในร้านแต่ไม่ลืมบอกแขกพิเศษของพี่ให้เที่ยวให้สนุก สายตาคมกล้าของทิวาหรี่มองแมททิว ดวงตาเขากระตุก

เขาเป็นเหี้ยอะไรวะ ทำไมเหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่าง ที่ไม่ต้องการ ขออย่าให้เป็นอย่างนั้น ระหว่างนั่งรถกลับเขาก็คิดแต่เรื่องนั้น โดยไม่เห็นว่าคนขับรถให้นั่งมองด้วยความแปลกใจ แต่ไม่ซักถามอะไร