บทที่ 4 แผนการขั้นต่อไป

ห้องประชุม

ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากัน แต่ทว่ายังไม่เริ่มประชุม ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังท่านประธาน ที่ขณะนี้กำลังนั่งหน้าขมวดคิ้ว คุ้นคิดอะไรในใจ ด้วยความหงุดหงิด สายตาที่เย็นชามองไปยังประตู เสมือนกำลังรอใครบางคน ใครบางคนที่ว่า...เขามัวทำอะไรอยู่กันนะ! ไม่กี่วินาทีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ...มุ่งหน้ามายังห้องประชุม ท่าทางของท่านประธานตัวดี เริ่มเปลี่ยนไปทันที...

"ขอโทษที่มาสายครับ"

ฟินน์รีบเดินเข้าไปนั่งใกล้เจ้านาย เขาแอบมองหน้าคนข้างๆ พร้อมเปิดสมุดโน๊ต เพื่อบันทึกข้อมูล หากเขาลองสังเกตให้ดีๆ จะมองเห็นแก้วน้ำส้มตั้งไว้นานมาก...จนตอนนี้มันคงหายเย็นแล้ว ในขณะที่คนอื่นๆมีเพียงน้ำเปล่าตั้งอยู่บนโต๊ะเท่านั้น

"เริ่มได้!" เซนต์พูดขึ้น ทำเหมือนว่าไม่สนใจชายหนุ่ม

การประชุมได้เริ่มต้นขึ้น พวกเขาต่างพูดเเสดงความคิดเห็นเรื่องงาน...ที่จัดขึ้นในบริษัท เพราะเทศกาลตรุษจีนกำลังใกล้เข้ามาแล้ว....

"ผมจะจัดงานเทศกาลตรุษจีนนี้ท่านบ้านของผู้ใหญ่ และแจกจ่ายอังเปาให้ชาวบ้าน ทุกหลังเป็นสินค้าที่ผมได้อนุมัติไป ส่วนพนักงานทุกคนก็จะได้อังเปาเป็นค่าตอบแทนซื่อสัตย์ อดทนจากผมเช่นกัน"

ทุกคนในที่ประชุมต่างฮือฮากันใหญ่..มองหน้าของกันและกัน แล้วยิ้มให้กัน อีกทั้งลุกขึ้นปรบมือให้กับเจ้านาย ด้วยความดีใจ และซาบซึ้งใจ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา...พวกเขาต่างคิดว่าตัวเองโดนทิ้ง เป็นแค่พนักงาน ที่ทำหน้าที่ของตัวเองไปวันๆ เพราะทุกๆเทศกาลของพวกเขาไม่เคยได้รับอะไรเลย แม้แต่โบนัสประจำปี เพราะเป็นเพียงการคลังที่เล็กที่สุดในที่ชนบทเท่านั้น...งบประมาณรายได้ที่น้อย เลยไม่มีใครกล้าเขามาดูแลกิจการที่นี่ แม้กระทั่ง"เชน"พี่ชายคนโตของเซนต์ เพราะพนักงานทำรายได้ไม่ตรงเป้าหมาย เงินเดือนที่ได้รับก็เลยน้อย หลายคนที่ทนทำงานที่นี่ไม่ได้ เลยตัดสินใจลาออก...ไปทำงานในกรุงเทพ เหลือเฉพาะคนงานที่ไม่มีที่ไป... หรือทิ้งบ้านเกิดของเขาไปไม่ได้...การประชุมเสร็จสิ้นลง หัวหน้าทุกฝ่ายต่างเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้ม ทิ้งไว้แต่สองหนุ่มที่อีกคน มีคำถามมากมาย?

"คุณมองหน้าผมนานแบบนั้น มีอะไรข้องใจก็ถามสิ!"เซนต์เงยหน้ามามองคนตรงข้าง ด้วยความซาบซึ้งใจ...ใจที่เคยอคติต่อเขาเริ่มลดลง

"ผมแค่อยากขอบคุณ ที่คุณให้ความสำคัญกับชาวบ้านที่นี่"

เมื่อเซนต์ได้ยินแบบนั้น ก็หันเก้าอี้ตัวเอง แล้วเอนตัวเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม สายตาที่มองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน เหมือนมีแรงแม่เหล็กที่ดึงดูดเขาทั้งคู่ให้ใกล้กันมากขึ้น สายตาของเซนต์มองไปยังริมฝีปากชมพู หมายจะก้มลงจูบ แต่ทว่าชายหนุ่มตรงหน้า รีบลุกขึ้นเดินออกไปด้วยความเขินอาย....

"แผน..ของฉันกำลังจะสำเร็จแล้ว" เซนต์พูดขึ้น สายตาของเขาตอนนี้กำลังเปลี่ยนไป กลายเป็นแววตาที่โกรธเคือง มือทั้งสองกำแน่น...

2 ชั่วโมงก่อนหน้านี้....

" ที่คุณเซนต์...ให้ผมไปสืบ เกี่ยวกับคุณฟินน์เมื่อสามปีก่อน...

นี่คือภาพจากกล่องวงจรปิด ที่ผมไปกู้คืนมาได้ เป็นภาพที่คุณฟินน์ ออกจากที่ห้องพักพร้อมผู้ชาย อีกคน. และที่สำคัญผู้ชายคนนี้เข้าออกห้องคุณฟินน์ปล่อยมาก ในขณะที่.... " เขาไม่กล้าพูดออกไป เพราะคนฟังเจ็บปวดไปมากกว่านี้

"อะไร?" ชายหนุ่มถามขึ้น ในขณะที่สายตาของเขามองไปคลิปที่อยู่ตรงหน้า

"ที่คบกับคุณเซนต์ครับ"

ชายหนุ่มผงะออกจากจอ... หัวใจทั้งดวงถูกทำลายลงอย่างไม่มีเยื่อใย การรอคอยที่แสนจะยาวนานนี้ เพื่ออะไรกัน? หายไปยังเจ็บน้อยกว่า การที่รู้ว่า คนรักได้หลอกลวงตน...ที่ผ่านมาเขาพยายามเพื่ออะไร? หรือสิ่งที่เขาควรจะทำตั้งนานแล้วคือ การแก้แค้น ให้อีกฝ่ายช้ำใจมากกว่าตน...และแล้วสิ่งที่ตัวเขาเอง พยายามหนีมาตลอด ก็เกิดขึ้นจนได้ นั้นคือ การแก้แค้นผู้ชายคนนี้โดยเฉพาะ "การทำร้ายหัวใจของเขาเอง"ต่อไปเขาควรจะเริ่มแผนการขั้นต่อไป คือทำให้เขากลับมารักตนเองอีกครั้ง

ฟินน์มองไปยังดอกไม้นานาพรรณที่เขาปลูกมันไปไว้หลังอาคารทำงาน..ก่อนจะเดินออกไปรดน้ำดอกไม้พวกนั้น ที่ออกดอกบานสะพรั่ง หลากหลายสีสัน พลิ้วไหวไปตามแรงลม กลิ่นหอมของมัน ทำให้ชายหนุ่มสกัดออกมาเป็นน้ำหอมส่วนตัว ที่มีที่เดียวเท่านั้น รอยยิ้มที่ปรากฏนั้นมีเสน่ห์ยิ่งนัก ก่อนที่จะมีดอกไม้ยื่นมาใกล้จมูกเขา ชายหนุ่มตกใจ ได้รดน้ำใสใครคนนั้นเข้าอย่างจัง ก่อนจะมองหน้าเขา

"พี่หมอ"

"ใช่ ! ไม่เจอกันนานนะฟินน์" พี่หมอคือคนสนิทคนหนึ่งของฟินน์ เพราะพวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนช่วงมหาวิทยาลัย พี่หมอทำงานหมอทันตกรรม ที่คลินิกของตัวเอง ในกรุงเทพ นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอ ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้น!

ฟินน์โอบกอดพี่หมอด้วยความดีใจ

"หายใจไม่ออกแล้วเนี่ย"

"ก็นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ฟินน์โคตรคิดถึงอ่ะ" ชายหนุ่มยิ้มแก้มปริ

"ปากหวานเหมือนเคยนะเรา" ทั้งคู่นั่งลง แล้วมองไปยังสวนดอกไม้ด้านหน้า

"บรรยากาศยามเย็นช่างสวยนัก ไม่เคยเปลี่ยน" พี่หมอพูดขึ้น

"ใช่ครับ แม้ว่าอะไรหลายสิ่งจะเปลี่ยน แต่ที่นี่ไม่เคยเปลี่ยน"ฟินน์พูดขึ้นในขณะที่นึกถึงใครคนหนึ่ง

"โรแมนติกดีนะ!!"เสียงที่คุ้นเคยของใครคนหนึ่งดังขึ้น ชายหนุ่มทั้งสองต่างหันไปมองตามต้นเสียงนั้น ก็เห็นผู้ชายร่างสูงโปร่ง แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำที่ดูดีมีระดับ กำลังเดินเข้ามา นั่งลง แทรกกลางระหว่างเขาทั้งสอง

"สวัสดีครับ ผมเซนต์เป็นเจ้าของที่นี่!" เขากล่าวทักทาย

"สวัสดีครับ ผมหมอ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ทั้งสองมองตากันสักพักหนึ่ง ก่อนที่เซนต์จะลุกขึ้นพร้อมดึงมือเลขาส่วนตัวให้ลุกขึ้นด้วย

"ขอตัวเลขาส่วนตัวผมก่อนนะครับ เผอิญเราทั้งสองต้องกลับบ้าน ...คืนนี้นายต้องนอนกับฉัน" เซนต์พูดขึ้นโดยไม่สนใจคนตรงหน้า

"ไม่ใช่นะพี่หมอ คือผมกับเขาแค่..." ก่อนฟินน์จะพูดจบเขาก็โดนอุ้มไปเสียแล้ว...

พี่หมอยิ้มที่มุมปากก่อนจะหันกลับมามองดอกไม้...ด้วยสายตาที่เศร้าหมอง...นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่กล้ากลับมาที่นี่ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น เพราะตัวเขาเองที่ทำร้ายชีวิตใครหลายคน ให้ตายทั้งเป็น! ด้วยความเห็นแก่ตัวของเขาเอง น้องชายของฟินน์ที่กำลังเดินจะไปขึ้นรถ เพื่อกลับบ้าน สายตาก็มองไปเห็นพี่ชายของตัวเอง โดนผู้ชายอุ้มขึ้นรถ เขาขยี้ตาตัวเองนึกว่าตาฝาดไป

"เฉี่ย!! อะไรวะเนี่ย เอาแล้วไง ว่าแล้วว่าทั้งสองคนต้องมีซัมติงกันแน่ๆ งานนี้ต้องฟ้องแม่" เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหยิบมือถือบันทึกทุกอย่างไว้

อีกฝั่งหนึ่ง รถที่กำลังแล่นไปตามถนนอย่างช้าๆ ชายหนุ่มทั้งสองนั่งเงียบใส่กันตลอดเส้นทาง อีกคนตั้งใจจับพวงมาลัย มองไปยังด้านหน้า อย่างระมัดระวัง นานเท่าไหร่ที่เขาไม่ได้ขับรถเก๋ง สายตาก็แอบมองผู้เป็นนาย ที่นั่งหลับตา เหมือนกำลังหลับใหลอย่างสบายอารมณ์

"ชิ!!"

เขาอุทานออกมาอย่างอิจฉา ภายใต้แสงอาทิตย์เป็นครั้งแรกที่เขาได้สังเกตเห็นความหล่อเหลาของเจ้านาย ทุกอย่างบนใบหน้าดูเพอเฟ็กซ์ยิ่งนัก ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาก่อนจะหุบยิ้มทันที เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นมองมายังเขา ไม่พูดอะไร ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ดวงตาที่เย็นชากลับมาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก แผนการขั้นต่อไปของเขา คือการทำให้อีกคนเชื่อใจ และเปิดใจรับเขา ตอนนี้มันสำเร็จแล้ว!!