บทที่ 5 ทำไม...ตัองหนี

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง...ท้องฟ้าเต็มไปด้วยมวลหมู่ดาว ทอแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ชายหนุ่มผู้ที่ยืนหน้าห้องนอนผู้เป็นนายมองซ้ายมองขวาอย่างลังเลใจเหมือนไม่กล้าเข้าไปเดินครุ่นคิดอยู่นานสองนานก่อนจะตัดสินใจเปิดเข้าไปอย่างมีมารยาท แม้ว่าที่แห่งนี้คือบ้านของตัวเองก็ตาม

"ก๊อก ก๊อก เข้าไปแล้วนะครับนาย"

"..."

เมื่อไร้เสียงตอบรับ เขาคิดว่าคนด้านในคงหลับไปแล้ว...ฟินน์รีบเดินเข้าไปแต่ต้องผงะ เปิดตาโตขึ้นเมื่อมองไปยังระเบียงห้องนอนที่มีชายหนุ่มผู้ที่ยืนมองท้องฟ้าด้วยสภาพท่อนล่างมีแค่ผ้าขนหนูปกปิดสิ่งสงวนไว้เท่านั้น ร่างกายที่กำยำ ผิวขาวผ่อง เนื้อกล้ามแข็งแรงน่าสัมผัสช่างดูมีเสน่ห์ยั่วยวนใจยิ่งนัก!

ดวงจันทร์กลมโตล้อมรอบไปหมู่ดาว บรรยากาศที่เย็นสบายในยามนี้...เหมาะการนอนกอดใครสักคน ฟินน์ กลืนน้ำลายตัวเองลงคออย่างน่าเสียดาย

"คิดบ้าอะไรเนี่ย!" ชายหนุ่มส่ายหน้า แล้วดึงสติตัวเองกลับ

เซนต์รู้สึกเหมือนว่ามีสายตาจับจ้องมายังตน ก่อนจะหันไป แต่ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจนได้!  เมื่อผ้าขนหนูเจ้ากรรมดันหลุดลงพื้นไปตามแรงลมที่พัดมา...

"กล้วย" ฟินน์อุทานขึ้นด้วยความตกใจ

"เฉี่ย!! หันหลังไปสิคุณ "

เซนต์พูดด้วยความตกใจเพราะสายตากลมโตคู่นั้นที่จ้องมาทำเอาชายหนุ่มทั้งตกใจ ทั้งอายแต่ทว่าเขากลับลืมไปว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก!  ที่ฟินน์เคยเห็นของรักของตน ณ วินาทีนั้นชายหนุ่มเกิดนึกสนุกขึ้นมาก่อน เขาเผยยิ้มตรงมุมปากดูเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก เขาเดินเปลือยกายมาหยุดข้างหลังชายหนุ่ม...เอาของรักแนบชิดสะโพกแน่นๆ จนชายหนุ่มตรงหน้าสะดุ้งด้วยความตกใจร่างกายล้มลงบนโซฟานุ่มๆ อย่างไม่ทันระวังตัว อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนั้น!

ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะปากอิ่มอวบโดนประกบจูบอย่างแรง รสจูบที่ฟินน์ได้สัมผัสมันช่างร้อนแรงลิ้นที่พยายามเข้าไปทำให้เขาเคลิ้ม มือที่แข็งแรงพยายามจะลูบไล้ไปยังของรักของตน ฟินน์เริ่มกลัวพยายามที่จะหนีแต่ไม่สามารถขยับหนีได้เลยปฏิกิริยาของฟินน์ทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจขึ้นมาเพราะชายหนุ่มที่อยู่ในอ้อมกอดตัวสั่นเทาเหมือนนี้คือครั้งแรก เขาปล่อยมืออย่างช้าๆ ก่อนจะพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืนมองหน้าชายหนุ่ม ฟินน์ไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังประตูห้องปล่อยให้คนตรงนี้ ยืนมองด้วยความสงสัย

เซนต์ผู้ที่นอนกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมาบนที่นอน พยายามครุ่นคิด เรื่องที่เกิดขึ้น เขารู้สึกได้ว่ามีอะไรที่ไม่เหมือนเดิม! อีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นที่มืด ชายหนุ่มผู้ที่กำลังดื่มน้ำ ก็หันไปมองเงาบนโซฟาด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปกดสวิทไฟ

"เฮ้ย พี่เป็นอะไรอะ ทำไมมานั่งคนเดียว นึกว่าผี ทำไมพี่ดูหน้าแดง ป่วยไหมมาดูหน่อย!" ผู้เป็นน้องถามขึ้นก่อนเดินเข้าไป

"ไม่มีอะไร พี่ไปนอนก่อนนะง่วงแล้ว"ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้คนเป็นน้องงุนงง

"หรือพี่หมอทำอะไรพี่อีกแล้ว พรุ่งนี้เจอกันไอ้หมอ"

~คลินิกพี่หมอ~

"เชิญคนไข้ต่อไปครับ"

ตึ๊ง!! "พี่หมอ ทำอะไรพี่ฟินน์อะ" สองมือที่ตีลงบนโต๊ะนั้นเสียงดังมากจนผู้เป็นผู้ช่วยหมอเดินเข้ามาดู

"ไม่มีอะไร แค่เด็กแกล้งนะ บอกที่คนไข้ที่เหลือว่า หมอพักทานข้าว"

"ค่ะ หมอ" ประตูปิดลง

"ยังเป็นเด็กเอาแต่ใจ...เหมือนเดิมนะเรา" ชายหนุ่มมองหน้าเด็กตรงหน้าที่ตอนนี้เป็นหนุ่มแล้ว

"อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ! ตั้งแต่กลับมาอะ พี่ฟินน์ก็เปลี่ยนไป ผมเตือนแล้วใช่ไหมว่าห้ามพูด...เรื่องในอดีต"

"ก็ไม่เคยพูด เพราะพี่เองก็เจ็บ และไม่อยากพูดถึงมันเหมือนกัน"

"เจ็บเหรอ!! แล้วทำ ทำไม! ไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาซิ" ชายหนุ่มตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหมากจริงๆ โดยไม่ทันสังเกตว่าสายตาอีกฝ่ายพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ก่อนจะเดินออกมาเผชิญหน้ากัน

"ให้อภัยกันไม่ได้เลยใช่ไหม!"

หมอพูดจบก็มีมัดเล็กต่อยเข้าใบหน้าอย่างจัง ตอนนี้เขาไร้ความเจ็บปวด เพราะผ่านความเจ็บปวด ความรู้สึกผิดมากมายอยู่ในหัวใจเขา จนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเขามาจูบ! โดยความโกรธที่มาตอกย้ำความเจ็บปวดนี้

"แก...มันเลว ไอ้หมอเลว  " ชายหนุ่มรีบสิ่งออกไปทันที ทิ้งให้อีกคนงุนงงกับตัวเอง... ทำไมต้องเป็นแบบนี้! ทำไมเขาถึงเลิกทำแบบนี้ลงไป ถ้าวันนั้นเขาบอกความรู้สึกให้เร็วกว่านี้ก็คงไม่เกิดเรื่องขึ้น!