ตอน 6

มือถือเดชดังหลานสาวโทรมาเสียงมือถือเก่าๆ สั่นขึ้นกลางความเงียบของซอยเปลี่ยว เดชหยุดเดินทันที มองชื่อบนหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว พลอย (หลานสาว) เขากดรับอย่างหงุดหงิด

“ฮัลโหล! มีอะไรวะ โทรมาทำไมตอนนี้” ปลายสายเป็นเสียงเด็กสาวสั่นๆ

“น้าเดชช่วยอะไรหน่อยได้ไหม… ยายปวดท้องหนักเลย วันนี้เดินไม่ไหว อยากไปหาหมอแต่เงินไม่พอ…” เดชถอนหายใจฟึดฟัด

“แล้วจะให้กูทำยังไง ตอนนี้กูเองก็ติดหัวบ่อนเป็นแสน" พลอยนิ่งไป ก่อนพูดเสียงเบา

"พลอยโทรมาขอน้าเดชก่อน…สองพันบาท ใกล้สิ้นเดือนแล้วยายไม่ได้รับเบี้ยอีกหลายวัน” เดชเหวี่ยงเสียงขึ้น

“กูบอกว่าไม่มี ฟังกูมั้ยเนี่ย มีกูก็ช่วยยายแล้ว" ปลายสายเงียบ เสียงพลอยเหมือนกลั้นร้องไห้

“น้า… ยายเจ็บจริงๆ น้าเดช…” เดชหงุดหงิดจนเตะก้อนหินข้างทางกระเด็น

“เออๆๆ เดี๋ยวกูคิดก่อน… ตอนนี้กูเองก็แทบไม่รอดอยู่แล้ว” พลอยสูดหายใจ

“พลอยเข้าใจค่ะน้า เดี๋ยวพรุ่งนี้พลอยจะลองเดินโพยเพิ่ม เอาเงินมาให้ยายก่อนก็ได้”

“พลอยอายุมึงเท่าไหร่แล้วเนี่ย มึงยังทำงานแบบนั้นไม่อันตรายเหรอ”

“ปีนี้พลอยสิบแปด แล้วค่ะน้า โตแล้วทำงานได้…” เดชชะงัก สีหน้าครุ่นคิด

“สิบแปดแล้วเรอะ…” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“…เด็กวัยนี้หางานง่ายกว่าที่คิด” เดชเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มลง แต่เจือเลศนัย

“พลอย มึงอยากได้งานทำ ได้เงินมาใช้บ้างไหม” พลอยอึ้งไป

“เอ่อ งานอะไรคะ ในบ่อนแบบน้าเหรอ” ยังไม่ทันจะตอบ เสียงยายดังแทรกในโทรศัพท์

“น้าเดชเหรอ ถ้าหลานอยากทำงานก็ดีนะ ทำอะไรก็ได้ขอให้ได้เงินมาดูแลตัวมันได้ เหลือมาค่อยมารักษายายก็พอ…" เดชยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งที่ไม่มีใครเห็น

“งั้นพรุ่งนี้ มึงพลอยมารอกูที่ตลาดท้ายซอย… กูจะพามึงไปทำงานกับกู” พลอยรีบตอบ

"ได้ค่ะน้า เดี๋ยวพรุ่งนี้พลอยออกไปรอน้า” ยายพูดด้วยเสียงที่เชื่อสนิท

“ดี ๆ เดชเอ๊ย ขอบใจมากนะเดช ยายฝากพลอยด้วยนะ”

“เออๆๆ เดี๋ยวจัดการให้” เดชกดตัดสายทันทีไม่รอฟังต่อ โจ๊กที่ยืนข้างๆ มองด้วยความตกใจ

“มึงจะเอาหลานมาทำงานอะไรเนี่ย ไม่ใช่อย่างที่กูคิดนะเดช" เดชขมวดคิ้ว

“กูเดือดร้อนเหมือนกัน กูต้องมีคนมาช่วย กูจะให้พลอยช่วยเดินโพยให้กู… เก็บของ เก็บเงิน งานเดียวกับมึงอะแหละ" โจ๊กส่ายหัวแรงๆ

“ไม่ใช่บ่อนนี้นะ กูขอร้อง อย่าพาหลานเข้ามายุ่งกับเสือดำเด็ดขาด” เดชเริ่มโมโห

“กูไม่มีทางเลือก เพราะกูเองก็จะตายอยู่แล้ว มึงจะให้กูนั่งดูเฉยๆ เหรอ งานแบบนี้ได้เงินเร็วที่สุดแล้ว” โจ๊กกล้ำกลืนขณะพูด

“แต่โคตรอันตราย…” เดชกัดฟัน

“กูรู้ แต่ถ้ามึงมีเงินสองพันตอนนี้ มึงก็ช่วยยายกูสิวะ” โจ๊กเงียบสนิท เพราะเขาไม่มีเหมือนกัน เดชจึงเดินต่อไปในความมืด กำถุงปืนและมีดแน่นขึ้นกว่าเดิม

คืนนี้ เขาต้องไปเก็บหนี้ไอ้จ๋องให้เสร็จ พรุ่งนี้เขาจะเอาหลานสาวเข้ามาเกี่ยวกับเส้นทางพวกนี้โดยที่ไม่มีใครในบ้านรู้เลยว่าพลอยกำลังจะเดินเข้าสู่วงจรอันตราย และเดช…กำลังจะพาหลานสาวไปสู่โลกที่ตัวเองยังหนีไม่พ้นเลย

โกดังน้ำมันริมคลองเดชบุกไปหาไอ้จ๋อง โกดังน้ำมันเก่า ๆ ริมคลองส่งกลิ่นเฉพาะตัว ทั้งน้ำมันดีเซลและน้ำเน่าโชยมากระแทกจมูกอย่างแรง

พอเดชเดินเข้าไป เสียงเหล็กเสียดกันกับเสียงพวกกุ๊ยหัวเราะก็เงียบลงในทันที สายตาสามสี่คู่เหลือบมามองชายแปลกหน้าในเสื้อยืดซีด ๆ พร้อมรองเท้าแตะคู่ละร้อยที่เดินโคลงเคลงเข้ามาเหมือนเดินเข้าร้านชากาแฟชิล ๆ ไอ้จ๋องหัวหน้าแก๊งคุมพื้นที่กำลังนั่งเช็ดปืนอยู่ มันเหลือบตาขึ้นมองแล้วขมวดคิ้ว

“มึงใครวะ” เดชยิ้มเอียงคางแบบกวนตีนสุดชีวิต

“อ๋อ… กูเหรอ คนหล่อผ่านมาแถวนี้ เข้าผิดประตูเฉย ๆ แหะ ๆ นึกว่าเป็นร้านซ่อมมือถือ เห็นพวกมึงนั่งว่าง ๆ นึกว่ารับเปลี่ยนแบต” พวกจ๋องหัวเราะหึ ๆ แบบคันมือ ไอ้จ๋องทำหน้าไม่ขำด้วยแม้แต่นิดเดียว

“กูถามดี ๆ มึงอย่ากวนนะเว้ย ที่นี่เขตใครรู้รึเปล่า" เดชยักไหล่

“ไม่รู้เว้ย… กูไม่มี GPS นำทางมา บอกแต่ว่ามาโกดังน้ำมันหลังตึกศรีวัฒนาอะ แล้วก็… เจอพวกมึงเนี่ยแหละ คงที่ถูกแล้ว” เสียงไอ้จ๋องเริ่มเข้ม

“อะไรของมึง ต้องการอะไร" เดชเท้าเอว

“มึงมากู้ตังพี่เสือดำ พี่เสือดำบอกให้มาตามเก็บไอ้จ๋อง เอ๊ย ไม่ใช่ มาติดต่อเรื่องงาน” พวกจ๋องเปลี่ยนสีหน้าทันที จากอารมณ์จะกระทืบ กลายเป็นการมองประเมินคนตรงหน้าใหม่อีกรอบไอ้จ๋องเลิกคิ้ว

“เสือดำส่งมึงมา ไอ้หน้าใหม่อย่างมึงเนี่ยนะ ไม่กลัวตายไง” เดชยักคิ้วสองข้าง ขำกวน ๆ

“เออสิวะ เขาคงเห็นว่ากูหน้าตาน่าไว้ใจ… หรือไม่ก็กวนตีนพอ ๆ กับมึง เลยส่งมาเข้าคู่กันไง” ไอ้จ๋องทุบโต๊ะ ปั้ง

“มึงนี่มัน” เดชชูมือสองข้าง

“ใจเย็นดิพ่อคุณ จะหาเงินให้เขา ไม่ได้มาขอทะเลาะ ถ้าจะต่อยกู ช่วยต่อยมุมดี ๆ ที่ไม่โดนฟันหน้าได้ปะ คนมันหล่อเข้าใจปะ” ไอ้จ๋องกัดฟันกรอด

“ว่ามา เสือดำให้มึงทำอะไร” เดชหยิบกระดาษโน้ตเก่า ๆ ยับ ๆ ออกมา

“ตามนี้เลย … ไปเอาเงินคืนจากไอ้จ๋อง พร้อมดอกสามหมื่น นี่แหละ เขียนไว้ชัดเจนไม่มียึกยักนะเพื่อน”

ทั้งโกดังเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ไอ้จ๋องค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ช้า ๆ แต่แรงกดดันมาเต็ม เดชทำท่ากวาดฝุ่นบนไหล่ตัวเองแบบไม่กลัวสักนิดไอ้จ๋องมองเพื่อน แล้วหัวเราะในลำคอ

“มันให้มึงเนี่ยนะ… มาทวงเงินกู มึงเป็นใครวะไอ้หน้าใหม่” เดชยกยิ้มมุมปาก

“กูเหรอ… เดชไง จอมซวยประจำซอย แต่กูไม่เคยซวยซ้ำสองกับคนเดิมนะเว้ยจำไว้”

พวกจ๋องมองหน้ากันไอ้จ๋องยกปืนขึ้นหมุนเล่น ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง เดชยังยืนเฉย แถมทำปากมุบมิบ ทั้งที่ใจของมันเองก็เต้นรัว ๆ ด้วยความกลัว

“ขอแค่ไม่ยิงหน้ากูนะ เดี๋ยวหลานสาวจำไม่ได้” ไอ้จ๋องชี้หน้ามัน

“ได้… ถ้ามึงอยากเอาเงินคืน ก็ต้องทำงานให้กูก่อน" เดชตาโต ทำหน้าเหมือนจะด่าแต่เก็บไว้ก่อน

“เอ้า! ไหนบอกแค่จะคุยดี ๆ ไงวะ…” ไอ้จ๋องเหยียดยิ้ม

“กูไม่รู้ว่ามึงของจริงหรือของปลอม แต่ถ้ามึงรอดงานกูได้… กูจะคืนเงินให้ พร้อมดอกสามหมื่น… เอาปะล่ะ” เดชพึมพำ

“กูโดนเสือดำหลอกอีกแล้วแน่ ๆ ชิบหายชีวิต…" แต่ก็ยิ้มกว้าง

“เอาดิวะ จะยากอะไรวะ งานของมึงคืออะไร” ไอ้จ๋องยิ้มเลว ๆ ใส่

“ง่าย ๆ ไปงัดคลังของเสือดำขโมยน้ำมันหลังโกดังให้กู ของมันติดกล้องด้วยนะ… ลองดูว่ามึงจะรอดไหม” เดชยิ้มเย็น

“แหม… นึกว่ามาเล่นไล่จับเด็กอนุบาลซะอีก”เดชยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าที่กวนตีนเมื่อครู่ค่อย ๆ หุบลง เหลือแค่ความลังเลแบบไม่อยากยอมรับ

“เอ่อ… งานนี้นี่งัดคลังน้ำมันจริง ๆ เหรอวะ” ไอ้จ๋องพยักหน้า

“จริง มึงหูตึงเหรอ” เดชชี้นิ้วใส่

“กูไม่ได้หูตึง แต่กูกลัวตายว่ะ มึงรู้จักเสือดำมั้ย ถ้ากูไปงัดของมัน แล้วกูตายกลางทาง เสือดำมันไม่เสียใจหรอกเว้ย แต่มันจะตามไปกระทืบผีของกูต่ออีกที” พวกจ๋องหัวเราะกันอีกรอบ ไอ้จ๋องยืนกอดอก

“แล้วมึงจะเอาไง” เดชถอนหายใจเฮือกใหญ่

“กูมากู้ตัง ไม่ได้มาเป็นโรบินฮู้ดโจรกรรมโกดังเว้ย มึงให้กูเอาไปส่งของ หรือไปปั่นจักรยานส่งพิซซ่ายังดีกว่า” ไอ้จ๋องเหล่มองแล้วพูดเสียงเย็น

“มึงมีสิทธิ์เลือกเหรอไอ้หน้าใหม่” เดชชูกำปั้นทำท่าจะสู้ แต่ไม่สู้จริง

“เฮ้ย ๆ ใจเย็นดิ๊ พวกมึงตั้งห้าหกคน กูคนเดียว เดี๋ยวหล่อไม่ทันใช้” จ๋องเดินเข้ามาใกล้จนหน้าแทบจะชน

“ถ้ามึงไม่ทำ… เสือดำก็จะคิดว่ามึงเบี้ยวงานแรก แล้วเดาว่ากูเป็นคนทำให้มึงไม่อยากทำ… มึงคิดว่าใครจะตายก่อนดีล่ะ มึง… หรือกู” เดชนิ่งไปทันที แววตาไอ้จ๋องไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว เดชกลืนน้ำลายดัง เอื๊อก!

“เอ่อ… ถ้าให้เลือกกูยอมตายก็ได้นะ แต่เสือดำไม่ต้องมาเก็บศพกูใช่มั้ย” ไอ้จ๋องยักไหล่

“กูก็ไม่รู้ กูไม่เกี่ยว… แต่ถ้ามึงไม่ทำ กูไม่รับประกันว่ากูจะปล่อยให้มึงเดินออกไปจากโกดังนี้” เดชหันซ้ายหันขวา พวกจ๋องเริ่มล้อมเหมือนแก๊งหมาในกะลังจะงับเหยื่อ เดชทำหน้าซังกะตาย

“โอ๊ย… ฉิบหายอีกแล้ว กูจะโดนบังคับเป็นโจรทั้งที่หน้าตากูเหมาะเป็นนักร้องลูกทุ่งแท้ ๆ” ไอ้จ๋องตวัดคาง

“เลือกเลย จะทำงาน… หรือจะโดนหามกลับไปเป็นศพ” เดชชูมือยอมแพ้

“โอเค ทำก็ทำ กูกลัวเสือดำยิ่งกว่ากลัวโดนพวกมึงรุมอีก ไอ้สัสเอ๊ย… กูไม่น่าเกิดมาในซอยนี้เลยจริง ๆ” ไอ้จ๋องหัวเราะเหี้ยม ๆ

“ดี… งั้นไปเลยคืนนี้ กูอยากดูว่ามึงเจ๋งจริงหรือเจ๋งเรี่ยราด" เดชบ่นงึมงำ

“กูเจ๋งตรงไหนวะ… เจ๋งเรื่องซวยมากกว่า”