หัวใจของนายเสือดำ

เมื่อสี่ปีที่แล้ว

ในสลัมย่านเก่ากลางเมือง กลางซอยที่เต็มไปด้วยขยะและฝุ่นควัน บ้านหลังเล็ก ๆ โกโรโกโสเต็มไปหมดใต้ทางด่วน เด็กสาววัย 14 ปี ตัวเล็ก ๆ เดินโพยหวยไปตามซอยแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยขยะเปียกชื้นและกลิ่นควันดำจากเตาไฟเก่า มือเล็กของเธอกำโพยกระดาษแน่น ๆ ร่างเล็กมอมแมม ผมพันยุ่งเหยิง เธอเดินสะดุดกับเศษขวดแตกหลายครั้ง เดินผ่านมีเสียงหมาจรเสียงดังเห่าใส่เธอบางตัวกับเข้าไล่กัด แต่เธอรอดมาได้ทุกซอย

“เอ่อ… อย่าทำหล่นนะพลอย” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ในขณะที่หลบซากขวดและเศษผง เธอรีบเดินไปที่ซุ้มบ้านเก่าที่มีกลุ่มเด็กวัยรุ่นอายุมากกว่าอีกแก๊งนั่งเล่นรอโพยจากเธออยู่

“เอ้า! มึงเอาหวยมาแล้วรึยัง” หนึ่งในแก๊งตะโกนเสียงดัง พลอยพยายามก้าวไปอย่างรวดเร็ว มือยังคงยึดโพยแน่น

“เออเอามาแล้ว… นี่ " พลอยเอาโพยยัดใส่มือคนที่นั่งบนโต๊ะเก่า ๆ หน้าบ้าน แต่สายตาเธอสอดส่ายไปรอบ ๆ ซอย เพราะรู้สึกถึงความผิดปกติ

ทันใดนั้น… เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากซอยด้านข้าง พลอยเหลือบตาไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งถูกผลักล้มกับพื้น คราบเลือดและขี้ดินเปื้อนใบหน้า เขาดูบาดเจ็บรุนแรงแต่ยังวิ่งหนีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งมา

“ไอ้สัส! มึงอย่ามายุ่งกับกู! หนียืนเกะกะ” ชายหนุ่มตะโกนเสียงแหบและเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ร่างกายสั่นจากความเจ็บ พลอยใจเต้นแรง แต่สิ่งแรกที่คิดคือ ‘ต้องช่วยเขา’ แม้เธอจะตัวเล็ก มอมแมม และกลัวเหลือเกิน

“เอ่อ… เฮ้ย! พวกคุณอะ หยุดตีเขาเหอะ ได้ไหมคะ…เดี๋ยวเขาเจ็บหนักกว่าเดิม” เธอพูดเสียงสั่น แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แม้จะตัวเล็กและสกปรกเต็มตัว

กลุ่มแก๊งที่กำลังวิ่งมาเจอเด็กมายืนขวางแล้วหันมามองเขา พลอยเพียงเด็กผู้หญิงสกปรกคนหนึ่ง แต่ก็ทำให้พวกเขาหัวเราะเยาะ ที่ชายคนนั้นตัวโตเสียเปล่าหลบหลังให้เด็กน้อยยืนบังเป็นโล่ให้

“ไอ้เด็กสกปรก มึงจะมายุ่งกับผู้ใหญ่ทำไมวะ ไปกินนมนอนไป”

“อย่ามายุ่ง มึงก็ไปให้พ้นทางพวกมัน เดี๋ยวไม่ได้โตก่อนหรอก” พลอยกัดฟันที่โดนคนข้างหลังว่า พยายามดึงแขนชายหนุ่มให้ลุกขึ้น

“เอ่อ… ลุกขึ้นเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกมันจะมาตีลุงอีก” ชายหนุ่มสบตาเธอ สายตาคมดุร้าย แฝงด้วยความโกรธและเจ็บปวด

“มึง…ช่วยกูจริง ๆ เหรอ ไอ้เปี๊ยก” เขาพูดเสียงหยาบ แม้ร่างกายจะสั่นและเลือดไหลเต็มตัว

“ใช่ ฉันไม่อยากเห็นใครถูกทำร้าย ลุงอายุเยอะแล้ว” พลอยตอบเสียงสั่น มือเล็ก ๆ ยื่นไปจับแขนเขา ทั้งสองรีบวิ่งหลบเข้าไปในซอยแคบ ๆ ขยะเต็มไปหมด ฝีเท้าของกลุ่มโจรดังไล่ตาม

“ไอ้สัส มึงหนีไปไหนวะ เด็กเหี้ยนี่แม่งก็วิ่งไวฉิบหายเลย”

“เอาไอ้เปี๊ยกจะตามไปด้วยทำไมวะ เดี๋ยวก็พลอยซวยไปกลับบ้านไป” เสือดำไล่เด็กน้อยที่ดึงมือเขาอยู่ พลอยหอบหนักแต่พยายามตามดึงตัวชายหนุ่มให้วิ่งไวไว เขาจับมือเธอไว้แน่นและกระซิบเสียงต่ำ จนเสียงอีกแก๊งไล่ดังเข้ามาใกล้ ๆ

“อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวกูลากมึงไปเอง ขาสั้นกว่าจะก้าวทันพวกมัน”

พลอยมองเขาใจเต้นแรง ทั้งกลัว ทั้งอยากช่วย และรู้สึกถึงความแข็งแกร่งแฝงอยู่ในสายตาคนตรงหน้า ทั้งสองวิ่งซอกซอย หนีผ่านกองขยะ ผ่านกลิ่นเหม็นและเสียงหอนของสุนัขจรจัด ฝีเท้าของโจรดังตามมาใกล้ขึ้นทุกที พลอยรู้สึกเหนื่อยเพราะเขาไม่ได้ลากเธอเดินวิ่งปกติ ตัวเธอลอยเหนือพื้นเพราะเขาสูงมาก ก้าวขาไวแต่เธอไม่ยอมปล่อยมือชายหนุ่ม เธอเข้าใจเพียงว่า วันนี้ต้องช่วยเขาให้รอด

เสือดำดึงมือพลอยให้วิ่งตามเขาอย่างรวดเร็ว ซอยแคบและมืดมากจนต้องก้มตัวหลบสายตาของคนร้าย พลอยแทบไม่ทันตั้งตัวกับกลิ่นเหม็นของขยะ เศษแก้วแตกเต็มพื้น แต่เขาไม่ปล่อยมือเธอแม้เพียงวินาทีเดียว

“เหนื่อยก็อย่าเพิ่งคิดจะทิ้งกู!” เสียงเขาหยาบและเต็มไปด้วยความเข้มอดขำตัวเองไม่ได้ที่มีภาระคือเด็กน้อย พลอยพยายามหายใจแรง ๆ แต่ก็พยายามวิ่งตามเขาให้ทัน ฝีเท้าของผีกฝั่งดังสนั่นตามหลัง ทั้งเสียงหัวเราะและคำหยาบคายผสมกันเป็นความโหดร้ายเสือดำหันกลับไปสบตาเธอครู่หนึ่ง

“ฟังกูดี ๆ นะ… ถ้ามึงหยุดวิ่ง พวกมันเอาแน่ กูจะหาที่ให้มึงไปซ่อน แล้วมึงกลับบ้านไปสะ อันตรายสำหรับมึง” พลอยพยักหน้าแม้มือจะสั่นและหัวใจเต้นรัว แต่ก็ยอมทำตามทุกคำสั่ง

ทั้งสองวิ่งเข้าไปในซอยที่แคบที่สุด เสือดำฉวยเอาขวดแก้วเก่าจากพื้นปาไปข้างหลังอย่างแรง เสียงกระทบดังสนั่นทำให้อีกกลุ่มชะงักชั่วครู่ พลอยได้ยินเสียงสบถหยาบคายดังตามมา

“ไอ้บ้าเอ๊ย! โยนขวดนั่นทำไมวะ บาดหัวกู” เสือดำไม่รอช้า กระชากมือพลอยให้วิ่งต่อไป เขาใช้แรงบาดเจ็บทั้งตัวกระแทกสิ่งกีดขวางข้างทาง ทำให้พวกโจรชะงักและเสียจังหวะ พลอยเห็นร่างเขาเต็มไปด้วยเลือด คราบเปื้อนขยะและน้ำมัน เธอกัดฟัน ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะรู้สึก… ห่วงใยใครได้ขนาดนี้

“เฮ้ย… จะตามมาอะไรนักหนา” พลอยพูดเสียงสั่น แต่ไม่ได้หยุดวิ่ง

“กูบอกแล้วไงว่ามึงอย่าทิ้งกู!” เสือดำตอบเสียงหยาบ แต่มีความแผ่วเบาที่ไม่เคยมีใครเห็น

ทั้งสองวิ่งเข้าไปจนถึงกองเศษขยะสูง เสือดำกระโดดข้ามพาให้พลอยตามทัน แล้วมุดเข้าไปในซอกแคบระหว่างบ้านเก่า เสียงโจรวิ่งตามมาถึงหน้ากองขยะ เสียงด่าทอและคำหยาบคายทะลุซอย พลอยตัวสั่นไปหมด แต่เขาหันมาจับมือเธอแน่นกว่าเดิม

“อยู่ตรงนี้… ห้ามขยับ” เสียงเขาเข้มและเต็มไปด้วยคำสั่ง พลอยพยักหน้า เธอรู้สึกถึงแรงใจที่แปลกประหลาดจากชายตรงหน้า แม้ตอนนี้เขาเลวร้ายและดุร้ายที่สุด แต่กลับมีอะไรบางอย่างทำให้เธอไว้ใจ โจรหัวหน้าโวยวายจากด้านนอก

“ไอ้เวรเอ้ย พวกมึงหายไปไหนวะ”

“ไอ้เด็กสกปรกออกมาไอ้หนู ออกมา” เสียงเพื่อนโจรตอบสนองตาม พลอยหลับตาแน่น สะอื้นเงียบ ๆ แต่ก็ไม่คิดถอยออกจากที่ซ่อน เสือดำมองรอบ ๆ ซอกแคบอย่างระมัดระวัง สายตาคมจับทุกรายละเอียด

“มึงเจ็บตรงไหนบ้าง” เขาถามพลอย

“ฉัน… ไม่เป็นไรค่ะ แค่กลัว” พลอยตอบเสียงเบา เสือดำถอนหายใจยาว ๆ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ แม้ริมฝีปากมีเลือดซึม

“กล้าดีว่ะ… มึงนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ไอ้เปี๊ยก” พลอยสะดุ้งนิด ๆ แต่ก็ไม่รู้สึกกลัวเหมือนตอนแรก เธอเริ่มเข้าใจว่า คนตรงหน้าไม่เหมือนใครจริง ๆ แม้จะหยาบ ดุ และเลวในสายตาโลกภายนอก

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง กลุ่มโจรตะโกนหาว่าไม่พบ เสือดำใช้จังหวะนี้พาพลอยปีนออกจากซอกขยะ เขาโอบเธอไว้ด้านหลัง ปกป้องร่างเล็กจากสายตาของพวกโจร

“วันนี้… มึงช่วยกูไว้ มึงเข้าใจไหม” เสือดำกระซิบเสียงต่ำ

“ฉัน… ฉันแค่ไม่อยากให้ใครถูกทำร้ายค่ะ” พลอยตอบใจเต้นแรง มือเกร็ง แต่หัวใจกลับอบอุ่นแปลก ๆ ชายหนุ่มหัวเราะแหบเบา ๆ แล้วดึงเธอไปหลบในตรอกมืดอีกชั้นหนึ่ง

พวกโจรไม่กล้าเข้าไป เพราะความดุร้ายและแรงของเขาเต็มรอบ ๆ พลอยมองใบหน้าชายตรงหน้า ใบหน้าบาดเจ็บแต่แฝงความแข็งแรงและลึกลับแม้จะเพิ่งวิ่งหนีกันมา

“ถ้าไม่ใช่มึง… กูคงตายไปแล้ว” เสียงเขาแผ่วเบา

“ฉัน… แค่เด็กตัวเล็ก ๆ เองค่ะ” พลอยตอบอย่างอ่อนโยน แต่มั่นคง

และนี่คือ จุดเริ่มต้นความผูกพัน ของพวกเขา เสือดำที่โลกภายนอกเห็นว่าเลวร้ายที่สุด

กลับไม่เลวกับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่สลัมแห่งนี้