ตอน 5

ห้องด้านในของบ่อนเสือดำกำลังเคลียร์บัญชีกับพวกนักพนันเบี้ยวหนี้ บรรยากาศในห้องชื้นด้วยกลิ่นเลือดและควันบุหรี่ เสียงร้องโอดครวญของนักพนันที่ถูกซ้อมกระแทกเข้าหูตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเข้าไปด้วยซ้ำ หนึ่งในนั้นถูกมัดมือไพล่หลังบนเก้าอี้ หน้าเละจนจำไม่ได้ว่าคนเดิมเป็นใคร ร้องเรียกให้ใครสักคนช่วย แต่มือปืนสองคนที่ยืนขนาบซ้ายขวาไม่แม้แต่จะชายตามอง โจ๊ก ที่เดินมาด้วยเหงื่อแตกซิก พอเห็นสภาพในห้องก็รีบดึงเสื้อเดชเหมือนจะลากกลับ

“มึงไม่เข้าก็ไม่ตายหรอก แต่เข้าไปแบบนี้…มึงตายจริงนะเดช" แต่ เดช กลับสะบัดออก ดวงตาแดงก่ำเพราะเครียดจัด

“กูไม่เข้าก็ตายเหมือนกันโจ๊ก! หนี้อีกบ่อนมันรอเชือดอยู่ กูต้องได้ทุน” เขาพูดจบก็ผลักประตูเข้าไปทันที ทิ้งโจ๊กให้ยืนกัดฟันสั่นอยู่ตรงหน้าห้อง

ด้านใน เสือดำ นั่งเอนกายบนโซฟาหนังสีดำ หัวโจกมาเฟียผู้ควบคุมบ่อนทั้งเส้น ผู้ชายรูปร่างใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาคมเหมือนมีดโกน เขากำลังยืนมองนักพนันคนหนึ่งที่โดนซ้อมจนหมดสภาพ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำเย็นเฉียบ

“เตือนแล้วว่าอย่าเบี้ยวหนี้…กูไม่ชอบพูดซ้ำ” ลูกน้องเหวี่ยงหมัดปิดท้ายอีกหนึ่งครั้งจนเสียงกระดูกดัง "กร๊อบ" เดชกลืนน้ำลายฝืดๆ แต่ยังยืนตรงไม่ถอย เหมือนทำใจมาดีแล้วว่าจะตายหรือรอดก็วัดวินาทีนี้แหละ เสือดำปรายตาขึ้น

“มีธุระอะไร หรืออยากนั่งแทนมัน” เดชสูดลมหายใจแรง พยายามทำเสียงให้มั่นคง

“ผม…อยากขอต่อทุนครับลูกพี่” ห้องทั้งห้องนิ่งสนิทไปชั่วอึดใจ มือปืนสองคนหันมามองแบบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เสือดำหัวเราะสั้น ๆ เหมือนไม่ได้ขำจริง

“มึงหูดับหรือกูพูดไม่รู้เรื่อง นี่บ่อนกู ไม่ใช่มูลนิธิใจบุญ” เสือดำพูดกับเดชที่ยืนกำหมัดแน่น

“ขอให้ผมแก้ตัวอีกครั้ง ผมเล่นพลาด แต่ผมคืนได้…ผมมีฝีมือ” เสือดำลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเดช ส่วนสูงและแรงกดดันทำเอาเด็กวานซืนตัวแข็งทื่อ

“กล้ามากนะไอ้หนู” เสือดำเอียงหน้าเล็กน้อย

“มึงมาขอเงินกูต่อหน้าศพเดินได้พวกนี้…แบบไม่กลัวตาย” เดชกัดฟันพูด

“ผมกลัวตายครับ…แต่ถ้าผมไม่ลอง ผมตายแน่ ๆ อีกบ่อนมันล่าผมอยู่ ผมต้องได้ทุนเอาไปปิดปากมันก่อน แล้วผมจะกลับมาคืนพี่ทุกบาท”

"มึงจะเอาเงินของกูไปปิดหนี้บ่อนอื่น หนี้บ่อนกูมึงจะคืนไหวเหรอวะ" โจ๊กแทรกเสียงจากประตู

“พี่เดช อย่าไปเชื่อมันเลย มัน”

“หุบปาก” เสือดำตวัดสายตาหนึ่งที โจ๊กหน้าซีดเผือดนิ่งทันที เสือดำยกคางเดชขึ้น

“แล้วมึงจะค้ำอะไรให้กู”

“ชีวิตผม” เดชตอบทันควัน เสือดำหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ยาวกว่าเดิม แต่ไร้รอยยิ้ม

“ชีวิตมึง…ของที่ไม่มีราคาเลยนะเดช” ลูกน้องหลายคนหัวเราะตาม แต่เสือดำกลับยกมือขึ้นให้เงียบหมด เขาเดินอ้อมไปหยิบไฟแช็กเงิน แล้วดีดให้เกิดประกายไฟขณะมองเดชนิ่งๆ

“แต่กูชอบคนใจถึง…คนที่ยอมเสี่ยงเหมือนวางหัวตัวเองบนโต๊ะพนัน” เขากลับมายืนตรงหน้าเดชอีกครั้ง

“โอเค กูให้โอกาส…ครั้งเดียว” เดชเบิกตากว้าง

“ขอบคุณครับลูกพี่”

“แต่ถ้ามึงไม่คืน…มึงเห็นมันไหม กูจะหักหนี้มึงด้วยมือมึงเอง ก่อนหักกระดูกทีละชิ้นจนกว่ามึงจะจำว่าความโลภมันฆ่าคนได้ยังไง” เดชกลืนน้ำลาย

ลูกน้องเสือดำโยนซองเงินใส่อกเดชจนเจ้าตัวเซไปหนึ่งก้าว แต่ยังประคองตัวไว้ได้ ก่อนจะรีบเปิดมุมซองดูอย่างลนๆ พลันดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นปึกเงินหนา ในซองมีเงินสด “สองแสนห้าหมื่นบาท” ปึกใหญ่จนรู้เลยว่านี่ไม่ใช่เศษเงินที่จะให้ใครง่าย ๆ เสือดำพูดเสียงเรียบ

“กูให้มึง สองแสนห้า …พอไหม” เดชรีบพยักหน้า

“พอครับพี่ พอมากครับ!” เสือดำแสยะยิ้มกับความโลภในตัวของเดช

“ไม่ต้องรีบดีใจ มันมาพร้อมเงื่อนไข…”

ห้องเงียบสนิท ลูกน้องทุกคนหยุดขยับ เหมือนรู้ดีว่าเวลาเสือดำตั้งเงื่อนไขใครมักไม่รอดง่ายๆ เสือดำหยิบไฟแช็กขึ้นมาหมุนเล่น

“หนึ่งมึงมีเวลา สามวัน ในการเอาเงินต้นคืนกู…ไม่รวมดอก” เดชหน้าเสียทันที

“สามวัน…”

“สองดอกกูคิด วันละสามหมื่น เพราะมึงคือเด็กวานซืนที่ไม่เคยทำให้กูเห็นค่าตัวเอง” เดชแทบกัดลิ้นตัวเอง สามวัน…แค่ดอกก็เกือบแสน! เสือดำยังไม่หยุด

“สามมึงต้อง ทำงานให้กูหนึ่งอย่าง เพื่อเป็นค่าประกันตัว…เผื่อมึงคิดจะหนี” เดชเผลอเงยหน้ามอง

“งาน…อะไรครับ” เสือดำยิ้มมุมปากแบบอันตราย

“กูให้มึงไปเก็บของส่งของบางอย่าง แล้วแต่กูจะสั่งในสามวันนี้ มึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ…ไม่ว่ากูจะให้ไปส่งของหรือเก็บคน”

เดชหน้าถอดสี นี่มันไม่ต่างจากสัญญาขายวิญญาณให้เสือดำเลย เสือดำมองเดชตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดช้าๆ ชัดๆ

“จำไว้…มึงรับเงินกู มึงเป็นคนของกูโดยปริยาย” ลูกน้องเสือดำคนหนึ่งหัวเราะหึ

“เด็กใหม่สินะ เดี๋ยวก็รู้ว่าการเป็นคนของพี่ดำ หมายความว่ายังไง…” เสือดำเอื้อมมือมาตบบ่าเดชหนึ่งที แต่แรงเหมือนเหล็กหนักทับ

“และสุดท้าย…เงื่อนไขข้อสี่” เดชเงยหน้าทันที

“ยังมีอีกเหรอครับพี" เสือดำโน้มหน้าลงใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบของเขาเสียดสีกับแก้มเดช

“ถ้ามึงหาย…แค่ 24 ชั่วโมง กูจะล่าหัวมึงก่อนพวกบ่อนนั่นด้วยซ้ำ” เดชถึงกับกลืนน้ำลายลงลำคออย่างฝืดสุด ๆ เสือดำผละออกอย่างไม่ใส่ใจ

“ไปได้แล้ว ก่อนกูจะคิดว่ามึงไม่คุ้มเงินกู” เดชหอบหายใจเฮือกหนึ่งก่อนโค้งให้ต่ำที่สุด แล้วรีบเดินออกจากห้อง ช่องท้องบีบรัดไปด้วยความกลัวและกดดัน โจ๊กที่รออยู่หน้าประตูรีบวิ่งเข้ามาจับแขน

“มึงได้เท่าไหร่" เดชพูดเสียงเบาเหมือนคนหมดแรง

“สองแสนห้า…”

“อะไรนะแล้วเงื่อนไขล่ะ" เดชกลืนน้ำลาย

“สามวันต้องหาเงินคืน…ดอกสามหมื่นต่อวัน…กับทำงานให้มันอีกหนึ่งงาน” โจ๊กด่าคำหยาบออกมาไม่ยั้ง

“มึงเอาชีวิตไปแลกเลยนะเนี่ย!” เดชกำซองเงินแน่น

“ไม่เอาก็ต้องตาย กูเลือกตายแบบมีหวังดีกว่า สามวันกูต้องหาที่เล่นให้ได้ " สองคนเดินหายออกจากบ่อน ทิ้งไว้เพียงเงาของเสือดำที่ยังนั่งมองผ่านกล้องวงจรปิด…พร้อมรอยยิ้มที่ใครเห็นก็รู้ว่าคนอย่างเดช ไม่มีวันได้คืนง่ายๆ เพราะคนโลภอย่างเดชจุดจบไม่ตายก็พิการ

งานแรกของเดชเก็บหนี้โหดแทนเสือดำ

คืนวันถัดมา โทรศัพท์ของเดชสั่นขึ้นในเวลาเกือบตีสอง ชื่อที่โชว์บนหน้าจอทำให้หัวใจเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“เสือดำ” เดชรีบรับทันที

“ครับพี่…”

เสียงเสือดำดังต่ำ เย็น และสั่งตรงไม่อ้อมค้อม

“มึงตื่นยัง เด็กวานซืน?”

“ต…ตื่นครับพี่”

“ดี งั้นฟังให้ดีงานแรกของมึงมาแล้ว ถ้ามึงทำสำเร็จ…กูจะคิดดอกวันนี้แค่ สามหมื่น ถ้ามึงทำไม่ได้…ก็จบแค่นั้น” เดชกำโทรศัพท์แน่น

“พี่สั่งมาเลยครับ ผมทำได้หมด” เสือดำหัวเราะเบาๆ

“อย่าพูดให้มันเท่ ถ้ายังไม่รู้ว่ากูจะให้มึงไปเจอใคร” เสียงกระดาษด้านๆ ดังแทรกเหมือนเสือดำกำลังเปิดแฟ้มรายชื่อใครบางคน

ก่อนเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนสะท้านไปถึงสันหลัง

“มึงไปเก็บหนี้ให้กู…จากไอ้จ๋อง ล็อกเชื่อ” เดชเผลอเบิกตากว้างทันท ทุกคนในวงการพนันรู้จักชื่อไอ้จ๋อง คนหัวร้อน ติดยาจนเละ ชอบพกมีด และไม่เคยจ่ายหนี้ใครบ่อนใดเลย ที่สำคัญ…มันเคยทำเจ้าหน้าที่สาหัสมาแล้ว เดชพูดเสียงสั่น

“พี่… ไอ้จ๋องมันไม่ใช่คนตามมันง่ายๆ นะครับ” เสือดำตัดบททันควัน

“นี่แหละเหตุผลที่กูเลือกมึงเพราะมึงเป็น ‘หน้าใหม่’ มันจะได้ไม่ทันระวังตัว” เดชนิ่งไป เหมือนถูกตบหน้าแรงๆ เสือดำพูดต่อ

“หนี้มัน ห้าหมื่น มึงเก็บมาให้ได้… จะทอนให้มึงค่าแรง สามหมื่น ทันที”

“แล้วถ้ามันไม่ยอมจ่ายล่ะครับ” เสือดำหัวเราะเสียงต่ำ

“กูก็ไม่ได้ให้มึงไปนับแบงก์อย่างเดียว…” ประตูเหล็กดัง แก๊ง! จากปลายสาย จากนั้นลูกน้องเสือดำจะโยนถุงผ้าสีดำใส่เท้าของเดชหน้าห้องเช่า ในถุง…มีอะไรบางอย่างหนักๆ อยู่ เสือดำพูดช้าๆ

“ในนั้นมี ‘เหล็ก’ ไว้ให้มึงป้องกันตัว แต่ถ้ามึงต้องใช้…ก็ไม่ต้องปรานี” เดชกลืนน้ำลายลงลำคอ

“ผมต้องเริ่มตอนไหนครับพี่” เสือดำตอบทันที

“เดี๋ยวนี้ ไอ้จ๋องมันอยู่แถวโกดังน้ำมันซอยท้ายตลาด…ถ้ามึงไปช้า มันจะหนีไปอีกเมือง” เสียงเสือดำทิ้งท้ายหนักแน่นจนเลือดในกายเดชเย็นเฉียบ

“จำไว้ ถ้ามึงกลับมา มือเปล่า … กูจะถือว่ามึง ‘เลือกไม่ทำงานให้กู’ และดอกของมึงจะเพิ่มเป็น หกหมื่น ทันที” แล้วสายก็ตัดไป

โจ๊กที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบถามเสียงสั่น

“มึง…มันให้ไปทำอะไร?” เดชยกถุงผ้าสีดำขึ้นมา แววตาหนักอึ้ง

“ไปเก็บหนี้…จากไอ้จ๋อง” โจ๊กหน้าเปลี่ยนสีทันที

“มึงจะบ้าเหรอ ไอ้จ๋องมันแทงคนมาแล้วนะ มึงมีแค่นี้จะไปสู้มันได้ไง!" เดชสูดลมหายใจลึก

“ถ้ากูไม่ไป…กูต้องจ่ายดอกหกหมื่น กูไม่มีปัญญา” โจ๊กจับแขนเดชแน่น

“แล้วมึงมั่นใจเหรอว่าไปแล้วจะกลับมาได้” เดชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้าๆ

“…ไม่มั่นใจหรอก แต่กูไม่มีทางเลือก” เขาคว้าถุงสีดำ เดินออกจากห้องเช่าทันที ก้าวเท้าฝ่าความมืดไปราวกับกำลังเดิมพันชีวิตอีกครั้ง