ไม่ขอร่วมเดินทาง

”เช่นนั้นล้างหน้าขัดฟันพอ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าหาลำธารที่อื่นหากออกจากขบวนนี้ไปได้“ นางดึงมือน้องสาวไปที่ลำธาร พบว่าเด็กชายคนนั้นถอดรองเท้าลงไปล้างเท้าในส่วนที่สูงที่สุด จนชาวบ้านหลายคนไม่กล้าใช้น้ำ

“ยายเฒ่าหลานเจ้าเอาแต่ใจก็ใช่ว่าใครจะถือสา แต่ล้างเท้าที่ต้นน้ำแบบนี้คนอื่นจะทำเช่นไร!!” ชาวบ้านคนนึงไม่พอใจจนเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด

“ก็แค่เด็กคนเดียว หากเสร็จแล้วพวกข้าก็ไป น้ำนี่ไหลตลอด รอเอาหน่อนเถิด” จางถิงอวี๋ยกยิ้มเย้ยยันก่อนจะจูงมือน้องสาวเดินไปอีกทางตรงนั้นไม่ไกลจากกลุ่มทหารนัก

“ท่านแม่ทัพ คงต้องรบกวนท่านให้รอสักหน่อย เด็กคนนึงปีนขึ้นไปล้างเท้าที่ต้นน้ำ พวกข้าไม่กล้าตักน้ำไปไว้กินจริงๆเจ้าค่ะ!!” เสียงเท้าทหารหลายนายรีบเดินตรงมาก่อนจ้องสองยายหลานเขม่ง

“เจ้าถือสิทธิ์อะไรทำเช่นนั้น!! น้ำในลำธารนี้ใช้หุงหาอาหาร ความเกรงอกเกรงใจกลับไม่มี เช่นนั้นสั่งโบยสิบไม้ ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ!!“ ร่างสูงของใครคนนึงที่นางได้เห็นชัดๆตอนนี้ถึงกับหลบตาวูบ

…เขาดูดีก็จริง แต่สายตานั้นดุดันจนน่ากลัว…

”ดี!! ก่อกวนขบวนอพยพให้ล่าช้า แต่เพราะยังเด็กตีไปก็ตายเปล่า เช่นนั้น…พื้นที่ว่างในเกวียนให้เขายกให้ชายแก่ผู้นั้นแทน!! ส่วนตัวเขาลงมาเดินจนกว่าจะถึงเมืองหลวง!!“

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงบนหัวของคนเป็นยาย รีบคุกเข่าลงก่อนจะยกมือขึ้นคำนับลงพื้น

“ใจร้ายเกินไปแล้ว เด็กตัวเล็กๆแค่นี้เพียงแค่ยังไม่คุ้นเคยกับความลำบากเหตุใดจึงต้องลงโทษหนักหนาด้วย” ทุกคนอ้าปากพูดไม่ออก เดิมทีคิดว่ายายเฒ่าจะมีสามัญสำนึกแต่เปล่าเลย นางกลับโทษทุกคนที่ไม่เข้าใจหลานชายเช่นนาง

“ดี!!! เช่นนั้นก็รับผิดชอบการกระทำ เจ้าเองก็ลงมาเดินกับหลานชายเจ้าด้วย แยกย้าย!!” ใบหน้าคมดุจ้องมองเด็กชายผู้นั้นจนเขาเริ่มเกรงกลัว รีบขยับมาหลบหลังผู้เป็นยายที่อ้าปากตกตะลึงไม่คิดว่าท่านแม่ทัพจะโหดร้ายถึงเพียงนี้!!

“แยกย้าย!! เร็วเข้าให้เวลาเพียง1เค่อหากไม่ทัน ก็ไม่ต้องกิน!” ชาวบ้านที่ได้ยินเช่นนั้นแตกตื่น ก่อนจะขยับตัวกันออกไปล้างหน้าล้างตาตัวใครตัวมัน จางถิงอวี๋และชิงอวี๋เองก็เช่นกัน 2คนที่พี่น้องรีบจัดแจงตัวเองก่อนที่คนเป็นน้องจะรับถ้วยใบเล็กมาจากพี่สาว

“รีบไปต่อแถว” เด็กน้อยวิ่งนำหน้าไปทันที ก่อนที่ตัวนางเองจะรีบเข้าไปประกบ เมื่อถึงเวลาของนางและน้องตามคำเรียก คนที่ชั่งใจมานานกระซิบถามนายทหารชั้นผู้น้อยที่กำลังตักอาหารแผ่วเบา

“พี่ชาย หากข้าจะไม่เดินทางเข้าเมืองหลวง แต่ต้องการไปที่ค่ายอพยพต้าเซี่ย ข้า…ต้องขออนุญาตใครหรือไม่” นางไม่รู้เรื่องกฏเกณฑ์นัก แต่เป็นตายร้ายดีจะไม่กลับไปเจอคนบ้านเดิมของเจ้าของร่างแน่นอน

นางกับน้องพึ่งมาอยู่ที่นี่สภาพร่างกายที่ปวดหนึบไปทั้งตัว ต่อสู้กับใครไม่ไหวจริงๆ

“เรื่องนั้นดูเหมือนจะยาก จริงๆก็ไม่มีการบังคับใดๆ แต่เจ้าต้องรับความเสี่ยงให้ได้ หากเจอกับโจรป่า หรือเหล่าข้าศึก บางทีเจ้าอาจไม่มีชีวิตรอดไปถึงต้าเซี่ย”