ตามใจจนเสียคน

จางถิงอวี๋ไม่รู้ว่าค่ายลี้ภัยต้าเซี่ยอยู่ที่ใด แต่จำใจต้องนอนหลับเพื่อพักผ่อนเอาแรง

“อย่างน้อง ชิงชิงก็มีอาหารกินไม่อด” นางคิดแค่นั้น ในโลกเดิมแย่งชิงกันจนตายตกก็ยังไม่อิ่มท้องชาตินี้นางจะเห็นแก่ตัว ดูแลน้องสาวให้ดีที่สุดเท่านั้น!!

แสงสว่างโผล่พ้นขอบฟ้า ร่างเล็กๆที่นอนซุกตัวในอกพี่สาวขยับแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มองดูคนอื่นๆที่ยังไม่ตื่นก็ล้มตัวลงไปนอนใหม่

“หิวหรือไม่” จางถิงอวี๋ตื่นแล้วถามน้องสาวเสียงเบา

“หิวค่ะ อุ้ย!! เจ้าค่ะ” นางอมยิ้มกับความน่ารักตรงหน้า แม้ร่างของน้องสาวในโลกเดิมจะมีแก้มและอุดมสมบูรณ์กว่านี้ แต่คนตรงหน้านี้ทั้งมอมแมมและผอมจนดูตัวเล็กนิดเดียว มือบางจึงหยิบซาลาเปาใส้เนื้อลูกเล็กออกมาจากอก มันอุ่นๆจนเด็กน้อยตาโต

”พี่สาว ท่านเอามาจากที่ใด“ ดวงตากลมโตมองล่อกแล่กกลัวว่าใครสักคนจะมาฉกฉวยไปจากมือนาง

”ความลับหน่ะ รีบกินก่อนคนอื่นจะตื่น นี่นม“ นางแค่ขอจากมิติ ของกินอุ่นๆก็ปรากฏในมือทันที ดีที่เบี่ยงหลบไม่ให้น้องสาวเห็นตอนมันปรากฏ

”หากวันนี้ต้องเดินทางต่อ เราอาจจะต้องเข้าเมืองหลวง เช่นนั้นจะเจอกับคนสกุลจางหรือไม่“ ภาพความโหดร้ายของร่างเดิมไม่ใช่แค่นางที่เห็นน้องสาวก็คงเห็นเหมือนกันจึงมีท่าทางกังวลเช่นนี้

”ไม่หรอก เราจะไม่ร่วมขบวนอพยพไปกับพวกเขา ที่ๆเราจะไปคือค่ายลี้ภัยต้าเซี่ย“ วันนี้นางมีสิ่งของที่ขอได้1อย่าง ตั้งใจว่าจะขอแผนที่ไปต้าเซี่ย นางจะเดินทางไปเอง

”ที่นั่นเราจะปลอดภัยหรือเจ้าคะ“ นางพยักหน้าพร้อมทั้งเช็ดปากให้น้องสาว ก่อนจะหยิบซาลาเปาก้อนเล็กมายัดใส่ปากตนเอง2ก้อน ทั้งยังดื่มน้ำตามอีกอึกใหญ่ จนถึงเวลานี้แสงสว่างก็สาดส่องทั่วท้องฟ้าทันที

ดวงตากลมโตได้สำรวจรอบๆอีกครั้ง การมองเห็นในยามสว่างไสวเช่นนี้ยิ่งพบว่าหนักหนากว่าเมื่อคืนนัก

”คนแก่ เด็ก คนพิการ นี่ต้องเดินทางเท่าไหร่ถึงจะถึงเมืองหลวงกัน“ ในขบวนอพยพนี้แทบจะไม่มีหนุ่มสาวเลยด้วยซ้ำ หากจะมีก็แค่บัณฑิตหน้าตาซื่อๆ ที่คงได้รับอาหารไม่เต็มที่จึงโรยแรง

”อ่าว เจ้าสองพี่น้องตื่นแล้วหรือ เมื่อคืนตอนเจ้าสองคนฟุบหน้าไป ข้าคิดว่าพวกเจ้าจะไม่รอดแล้วเสียอีก“ แม่เฒ่าคนนึงลุกขึ้นนั่งจัดการปัดฝุ่นบนตัวแล้วหันมาทักทายนาง

”ขอบคุณท่านยายที่เมื่อคืนแบ่งข้าวให้ข้ากับน้อง“ หญิงชราคนนั้นส่ายหน้า

”หลานข้ากินยาก เนื้อก็ไม่กิน จะกินแต่ไก่ย่างจึงยกให้ จากนี้เจ้าสองคนก็ต้องดิ้นรนเอง ใครจะมาใจดีหาให้พวกเจ้าทุกมื้อถูกหรือไม่“ นางพยักหน้าก่อนยิ้มรับ แม้คนให้จะไม่เต็มใจแต่ก็ถือว่าได้รับแล้ว นางก็ต้องตอบแทนตามความเหมาะสม

”อ่าว ตื่นกันแล้วก็ไปจัดการตนเองที่ลำธาร แล้วหาถ้วยมารับอาหารทางนี้!!“ เสียงนายทการผู้นึงตะโกนขึ้นทุกคนจึงทยอยกันไปล้างหน้าและเตรียมของใส่อาหาร

”ไม่ว่าอาหารจะเป็นอะไรก็ต้องกินเหมือนปกติ อย่าให้ใครรู้ว่าเราอิ่มท้องแล้ว ไปเถอะ ไปล้างหน้ากัน“ นางบอกน้องสาวก่อนทำตัวกลมกลืนไปกับชาวบ้าน

”พี่หญิงข้าอยากอาบน้ำ“ ในขณะที่กำลังจะเดินตรงไปลำธารเด็กน้อยที่นางเดินจับมือมาก็เงยหน้าขึ้นบอก

”เหอะ เจ้าห้ามอาบเด็ดขาด เด็กกำพร้าเช่นพวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรจะมาใช้น้ำที่เดียวกับข้า“ เด็กชายอ้วนท้วมคนนึงชี้หน้าขึ้นอย่างไม่ยอม นางมองดูยายเฒ่าที่เคยให้ข้าวพยายามลากหลานชายออกไป เกรงว่ากลุ่มทหารจะได้ยินเสียก่อน

”เจ้าอย่าก่อเรื่อง หากจะข่มขู่นางก็ทำให้เงียบเฉี่ยบหน่อย มาๆ มาล้างหน้าก่อนคนอื่น“ หางคิ้วนางกระตุกกับคำสอนแปลกๆ ตามใจจนเสียคนมีให้เห็นทุกที่จริงๆ