หอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย

45.0K · จบแล้ว
ภัสสพิชชา
31
บท
4.0K
ยอดวิว
9.0
การให้คะแนน

บทย่อ

เมื่อเชฟสาวถูกฆ่าตายพร้อมน้องสาวเพียงคนเดียว ได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณพร้อมกัน ต่อให้ทะลุมิติธรรดาก็ว่าลำบากแล้ว นี่ยังมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายทหารที่แสนแล้งแค้นนี้อีก! ”ชาติที่แล้วยังอดไม่พอสินะ!“

นิยายจีนโบราณแม่ทัพพลิกชีวิตข้ามมิติจีนโบราณพระเอกเก่งเทพสงครามคนธรรมดาจากมิตรภาพสู่ความรักพึ่งพาตัวเอง

ที่ไหนสักที่

จางถิงอวี๋ มีอาชีพเป็นเชฟสาวเพื่อเลี้ยงดูน้องสาวที่มีกันอยู่2คนอย่างจางชิงอวี๋

เมื่อพายุหิมะโหมกระหน่ำ เธอและน้องติดอยู่ในร้านอาหารถึง1เดือน พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก2คน ใครเลยจะคิดว่า เมื่ออาหารที่มีในร้านหมดลง เพราะคนพวกนั้นกินแบบฟุ่มเฟือย จู่ๆความหิวบังตาทำพวกมันหันปลายมีดเข้าหาเธอและน้องพร้อมทำร้ายอย่างเลือดเย็นเพื่อเอาเนื้อไปประทังชีวิต!!

ตลอดชีวิตของถิงอวี๋พ่อแม่ตายหมดทิ้งไว้เพียงน้องสาวอายุ7ขวบให้ต้องดูแล เวลาไปทำงานเธอจึงต้องหอบน้องไปด้วย หรือหากน้องไปเรียน เลิกเรียนก็ต้องไปรับมาอยู่ที่ทำงานในภัตคารแห่งนี้ แต่ในระหว่างที่เก็บกวาดร้านเตรียมจะกลับบ้านหิมะกลับตกลงมาไม่ลืมหูลืมตา จนต้องติดแหง่กอยู่ในนั้น ช่วงแรกก็ดีหน่อยที่มีเสบียงเต็มตู้ ทำกินกันได้สบาย

แต่เพื่อนร่วมงานบางคนก็ลักอาหารส่งให้ญาติ บางคนแอบขายแล้วเอาเงินหนีฝ่าหิมะออกไป เหลือกันอยู่4คนที่ไร้สิ้นหนทางและไม่อยากตายข้างนอก จนอยู่ด้วยกันมานานนับเดือน แต่คนที่ไว้ใจว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากลับลงมือกับเธอและน้องสาวอย่างเลือดเย็น!!!

ร่างผอมแห้งที่จู่ๆก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น มองไปรอบๆมีเพียงทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ในยามดึกสงัด ข้างๆกันมีเด็กสาวตัวน้อยนั่งกอดอกมองมาทางเธอด้วยน้ำตาเอ่อคลอ “ที่นี่ที่ไหน ทำไม?” ดวงตากลมโตรีบสำรวจ มองเห็นซากปรักหักพังแล้วตกใจไม่น้อย

“ชิงชิง น้องหรอ?” เด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนน้องสาวแต่สวมชุดโบราณพร้อมกับใบหน้าที่มอมแมมทำเธอไม่มั่นใจจึงเอ่ยถาม

“พี่สาว…” เสียงเล็กพึมพรำก่อนเบะปากออก

“เรามีแมวชื่ออะไร?“ เมื่อเห็นเด็กน้อยกำลังจะร้องจึงรีบถาม

”จูจู“ ปากเล็กรีบอ้าตอบพี่สาวทันที แม้จะมั่นใจพอประมาณแต่ก็ยังต้องการคำยืนยันเพิ่ม

”เรา…ก่อนจะมาอยู่ที่นี่ เราอยู่ที่ไหนมาก่อน“ ดวงตากลมโตมองเด็กหญิงตรงหน้าพร้อมลุ้นจนตัวโก่ง

“ภัตคารฟู่เหิง เราติดอยู่ที่นั่นเพราะมีพายุหิมะ เราถูกพี่ชายเอา…อุ๊บ!!” มือบางรีบปิดปากน้องสาวทันที ภาพในตอนที่ถูกกระหน่ำแทงมันยังติดตา จนไม่อยากนึกถึง ก่อนจะดึงน้องสาวมากอดไว้แน่น

“เรา2คนอาจจะทะลุมิติมาเกิดที่ไหนสักที่ เหมือนนิยายที่เราอ่านไง” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะกอดพี่สาวเต็มแรง

“ยังโชคดีที่มีพี่มาด้วย” มุมปากเล็กๆที่มีรอยช้ำกดยิ้มลึก ดูจากเสื้อผ้าที่สวมก็รู้ว่าอาจจะมาอยู่ในร่างใครสักคนหรือ2คนในโลกนี้แน่นอน ไม่ใช่การมาทั้งตัว เพราะตัวตนจริงๆคนตายไปแล้ว

“พี่สาวต้องมาปกป้องชิงชิงอยู่แล้ว”