มุ่งสู่ต้าเซี่ย

คำพูดของนางทำใบหน้าเย็นชาของแม่ทัพผู้นั้นแผ่ไอความเย็นเหยียบออกมาก่อนจะถอนหายใจ

“เช่นนั้นก็ปล่อยนางไปเถอะ” เขาพูดนิ่งๆก่อนจะถอยไปเตรียมขึ้นหลังม้า จางถิงอวี๋สูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนนั่งคุกเข่าลงกับพื้น

“ท่านแม่ทัพ บุญคุณที่ท่านช่วยเอาไว้ ถิงถิงกับน้องจะไม่มีวันลืม หากมีโอกาสจะตอบแทนแน่นอนเจ้าค่ะ” สองพี่น้องสกุลจางก้มหัวคำนับลงที่พื้น และเงยหน้าขึ้นมานางสบตาเขาอย่างแน่วแน่ แม่ทัพหนุ่มทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น

“ออกเดินทาง!!” ขบวนอพยพเตรียมเดินทางออกไปทันที

“แม่หนูเหตุใดจึงตัดสินใจเช่นนี้ หนทางไปต้าเซี่ยยังอีกไกลและเจ้าเป็นเพียงสตรี” หญิงชราคนนึงจับมือนางพร้อมเอ่ยถาม

“ท่านยาย เมืองหลวงคงแออัดเต็มไปด้วยผู้คน หากข้ากับน้องไปที่นั่น ไม่แคล้วว่าบ้านเก่าเจอ อาจจับไปทุบตีอีก สู้ไปตายเอาดาบหน้าเสียยังดีกว่าเจ้าค่ะ” นางยิ้มให้ทุกคน ก่อนจะหยิบห่อเนื้อแห้งออกมาจากมิติ ดีที่นางใช้กระดาษหยาบห่อเตรียมเอาไว้จึงไม่ปัญหา พร้อมด้วยลูกอมรสนมอีกนิดหน่อย

“นี่เป็นสิ่งที่ข้าพอจะช่วยได้ ท่านยายเก็บไว้ให้เจียงหนิงกินระหว่างทางนะเจ้าคะ” เจียงหนิงคือเด็กที่เตือนนางตอนจะโดนเด็กอ้วนนั่นชน นางจึงตอบแทนลับๆ

“เช่นนั้นยายขอให้เจ้าเดินทางไปต้าเซี่ยด้วยความปลอดภัย” นางยกยิ้มให้ จากนั้นเดินไปหายายเฒ่าที่นางสั่งสอนไปเมื่อครู่

“วันนี้ข้าเสียมารยาทพอควร แต่อย่างไรสิ่งที่ชี้แนะไปก็หวังดีกับท่านยาย จากนี้ขอให้เจอลูกสาวกับลูกเขยไวๆนะเจ้าคะ” นางจับมือหญิงชราที่ทำท่าจะดึงหนีไว้มั่น ก่อนจะวางข้าวปั้นลงบนมือ

“อย่างน้อยข้าก็อยากตอบแทนที่ท่านให้ข้าวข้ากับน้อง” พูดจบนางก็ถอยออกมาทันที มองดูขบวนอพยพค่อยๆเดินทางออกไป ก่อนจะมองหาต้นไม้ที่ลับตาคน

“ชิงชิง พี่หญิงมีบางอย่างที่ยังไม่สามารถบอกเจ้าได้ แต่ว่ามันจะดีกับเราสองคน เจ้านั่งรอตรงนี่ก่อน” ดีที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้ยามกลางวันดูไม่น่ากลัว แต่ก็ยังต้องหาชายป่าทีีดูปลอดภัยเอาไว้ก่อน เพื่อสะสมของช่วยชีวิตที่จะขอได้เพียงวันละ1ครั้งเท่านั้น นางจึงต้องตัดสินใจดีๆ

“ระบบ”

…ระบบเปิดทำการ…

นางชั่งใจก่อนพิมพ์ข้อความลงไป

“ขอเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดที่จะเดินทางไปค่ายลี้ภัยต้าเซี่ย” ไม่นานหน้าจอโปรงแสงก็ขึ้นเป็นรูปโหลดข้อมูล

…ระบบโหลดแผนที่ที่ปลอดภัยที่สุดเรียบร้อยแล้ว เส้นทางนี้ไม่มีอันตราย…

นางตรวจตราดูพบว่ามันไกลเหลือเกิน อาจใช้เวลาเดินทางถึง1เดือนหรือ2เดือนด้วยซ้ำ!!

”ไกลเกินไป!!“ นางขมวดคิ่วก้มมองน้องสาว

…หลังจากสงครามสงบ ที่นั่นคือที่ตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่ เหมาะที่จะเริ่มต้นชีวิตดีๆ…

สุดท้ายนางก็ยอมพยักหน้า และเริ่มออกเดินทางทันที อากาศที่ช่วงเช้าที่ไม่ร้อนไม่เย็นจนเกินไป ทำนางและน้องสาวเดินได้อย่างสบายใจ

“พี่คะเราต้องมีบ้านไหม” นางก้มลงมองน้องสาว

“แน่นอนว่าเราต้องมีบ้านสิ เจ้าเองก็ต้องได้เรียนหนังสือด้วย” หากจะนับอายุในโลกนี้นับว่านางและน้องสาวยังเด็กนัก ถือว่ายังมีเวลาสร้างตัวได้อีกนาน มือเล็กตบลงบนถุงผ้าข้างเอว ในนั้นมีหนังสือแยกบ้านและลงนามตัดความสัมพันธ์กับสกุลจาง นางจึงหยิบออกมาและเก็บไว้ในมิติ

“ภายหน้าข้าจะเอาคืนให้เจ้ากับน้องเอง!!” นางบอกกับสายลมเผื่อวิญญาณร่างเดิมยังมีห่วงอยากให้รับรู้โดยทั่วกัน ว่านางจะทวงทุกอย่างคืนให้เอง!!