มุ่งสู่ต้าเซี่ย2

สองพี่น้องลัดเลาะตามภูเขามาแล้วถึง2ลูกจนตอนนี้พระอาทิตย์ตรงหัวก็เริ่มหิว

“หาที่พักก่อน เราค่อยๆไปไม่ต้องรีบร้อนนัก” จางถิงอวี๋กวาดตามองภาพเบื้องหน้า พบอารามสงฆ์ที่อยู่ไม่ไกลถัดจากลำธารไปนิดเดียว

“แถวนี้น่าจะปลอดภัย วันนี้พักที่ตีนเขาก็น่าจะไม่มีปัญหา” นางเห็นว่าที่นี่มีนักบวชอยู่บ้าง ทั้งช่วยกันกวาดลานทางเข้า ทำความสะอาดบันไดขึ้นเขา ทั้งยังออกมาตักน้ำก็อุ่นใจ

“พวกเจ้ามาจากที่ใดกัน” นักบวชที่ลงมาตักน้ำเห็นนางและน้องสาวก็หยุดเอ่ยถาม

“ข้าเดินทางมาจากกองอพยพ ไม่แน่ใจว่าทางนั้นเรียกสิ่งใด ข้าต้องการไปค่ายลี้ภัยต้าเซี่ย” นางตอบอย่างตรงไปตรงมา

“สตรีเดินทางกันเองลำพังไม่เป็นเรื่องดีนัก ด้านหลังนี้มีถ้ำ ด้านในมีอารามชีเดินลัดเลาะไปหน่อย หากพักตรงนี้ ไม่สมควรเท่าไหร่” จางถิงอวี๋พยักหน้าเข้าใจก่อนจะมองแผนที่ก็พบว่าเป็นทางที่ต้องไปต้าเซี่ยพอดี

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเที่ยงวันหากเดินต่อไปก็ย่อมได้แต่คงหาที่นอนลำบาก จึงตั้งใจว่าจะหาที่พักแรมเสียตั้งแต่ตอนนี้ จึงจูงมือน้องสาวเดินไปที่อารามชีทันที

มันไกลจากที่นี่พอสมควร ระยะทางเกือบ3ลี้ น้องสาวนางคงเป็นลมหากไม่ได้กินข้าว จึงตัดสินใจหยิบน่องไก่น่องเล็กออกมาให้น้องสาวกินรองท้องไปก่อน

“พี่สาวท่านมีของวิเศษหรือ” เด็กตัวเล็กมองน่องไก่ตามันวาว

“อื้ม เรื่องนี้เป็นความลับ ข้ามีอาหารให้เจ้ากินไม่อด” นางลูบผมเด็กหญิงหน้าตามอมแมม

“เช่นนั้นแบบนี้เราก็มีภัคตาคารเป็นของตัวเองได้หน่ะสิ พายุหิมะมาอีกก็ไม่กลัว ไอความร้อนของวันสิ้นโลกมาก็รอดพ้น” เหตุการณ์ในโลกเดิมคงทำให้เด็กน้อยจดจำ

“ใช่ ไว้ถึงต้าเซี่ยเมื่อไหร่ พี่จะหาที่ทางขายอาหาร” เรื่องการทำอาหารนางมั่นใจว่าไม่เป็นรองใคร เพราะจบเฉพาะทางมา แถมยังเริ่มฝึกกับเชฟชื่อดัง รับรองว่าใครได้กินต้องติดใจ แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเมืองที่นางจะไปนั้นภายหน้าจะเป็นเมืองหลวงได้อย่างไร

ตลอดทางที่ลัดเลาะมาเสียงเจือยแจ้วของน้องสาวดังเข้าหูตลอดจนไม่รู้สึกเหงา ภาพเส้นทางสีเขียวในมิติบ่งบอกว่าตอนนี้ที่ที่นางมายังคงปลอดภัย

แดดที่สาดส่องลงมาทำนางเริ่มเหนื่อยอ่อน เพราะอารามที่อยู่ไม่ไกลจึงกลั้นใจเดินต่อ

“นั่นไงเจ้าคะ มีแม่ชีอยู่เต็มไปหมด” นางเห็นนักบวชที่เป็นสตรีทำความสะอาดลานหน้าปากถ้ำ รวมถึงเช็ดขั้นบันไดขึ้นไปยังอารามข้างบนก็ใจชื้น ก่อนจะตรงไปหาแม่ชีที่กำลังเก็บลูกพลับตากแห้ง

“มาถึงกันแล้วหรือ” คิ้วเลิกเลิกขึ้นทั้งที่นางยังไม่ทันเอ่ยขอความช่วยเหลือเรื่องที่นอนด้วยซ้ำ

“เอ่อ ท่านรู้หรือเจ้าคะ” นางกับน้องคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

“ท่านเจ้าอาวาสสั่งไว้หากมีสตรีสองคนมาถึงให้พาขึ้นไปด้านบน” เดิมทีนางตั้งใจจะขอหลับนอนตรงถ้ำที่มีรูปปั้นเจ้าแม่กวรอิม แต่พอเป็นเช่นนี้ก็คงต้องเดินขึ้นเขาไปด้านบนตามคำกล่าวของแม่ชี

“ท่านพี่ ที่นี่ปลอดภัยแน่หรือเจ้าคะ” เด็กน้อยดึงชายเสื้อพี่สาวไว้แน่น นางมองน้องก่อนพยักหน้า

“อย่ากลัวไป ข้าปกป้องเจ้าเอง”