ค่ายลี้ภัยต้าเซี่ย

“ชาติที่แล้วก็สำบาก ชาตินี้ก็ลำบากอีก!!”

สายลมยามค่ำคืนหวีดหวิว มือเล็กๆโอบกอดน้องสาวแน่น ชาวบ้านที่นอนเกลื่อนกลาดเริ่มขยับเข้าหากันเป็นกลุ่มใครกลุ่มมัน ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ในยามค่ำคืน น่ากลัวมากกว่าสวยงามเสียอีก

“นอนเถอะ พี่อยู่ตรงนี้” มือเล็กๆโอบกอดน้องสาวเอาไว้แน่น สองร่างเบียดกันเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

“เหตุใดเจ้าสองคนจึงยังไม่นอน” เสียงนุ่มทุ้มของบุรุษร่างสูงใหญ่ทำถิงอวี๋รีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

“นี่…เด็กกำพร้าที่ข้าเก็บได้จากตรอกในต้าโจวนี่” บุรุษผู้นั้นนั่งทับส้นเท้าลงมาตรงหน้า

“ขอบคุณท่าน เอ่อ ท่านแม่ทัพ” เธอจำได้ในความทรงจำ บุรุษผู้นี้คือคนที่ชาวบ้านเรียกเขาว่าท่านแม่ทัพ

“เจ้าสองคนสกุลใด ข้าจะช่วยตามหาบ้านให้” เธอพยายามนึกใช้คำพูดโบราณที่พอจะผ่านหูมาบ้างจากละครที่เคยดู

“ข้าสองคนพี่น้องแซ่จาง” เด็กตัวเล็กในอ้อมกอดที่งัวเงียทำนางสงสารยกมือขึ้นตบหลังเบาๆให้น้องสาวอย่างชิงอวี๋นอนหลับ ตอนนี้ภาพตรงหน้าของแม่ทัพใหญ่คงเป็นภาพที่เด็กสาววัยปักปิ่น15หนาว กับน้องสาวที่น่าจะวัย8หนาวดูแลกันอย่างทุลักทุเล

“เช่นนั้นจำชื่อบิดามารดาเจ้าได้หรือไม่” นางส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจ

“ถึงจำได้ก็ไม่มีประโยชน์ ก่อนจากกันคนบ้านนั้นบังคับให้ข้ากับน้องจับนิ้วมือประทับลงบนหนังสือตัดสัมพันธ์แล้ว” ดวงตาดุคมหลี่ลงอย่างพิจารณา

“คนบ้านจางเหตุใดจึงใจดำเยี่ยงนั้นกัน” เขาบ่นพึมพำแต่เพราะความเงียบนางได้ยินมันทั้งหมด

“เช่นนั้นก็อย่าห่วง หากอพยพเข้าเมืองหลวงได้ จะให้คนที่ศาลไท่ฟงลากคอพวกเขามาสอบถาม บ้านเมืองมีศาลไว้ให้ความยุติธรรม นึกอยากทำอะไรก็ได้งั้นหรือ!!” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เมื่อพูดจบก็หันหลังเตรียมเดินออกไป

“เจ้าเองก็พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า” ความมืดมิดทำนางเห็นใบหน้าบุรุษที่น่าเกรงขามนั่นไม่ชัด แต่ใจยังคงนึกขอบคุณ

“พี่สาว” เสียงเล็กเรียกแผ่วเบา

“ชิงชิงต่อจากนี้เจ้าต้องหัดพูดคำโบราณพวกนี้ให้คล่องปากหน่อย คนอื่นจะได้ไม่สงสัย” มือเล็กๆจับมือพี่สาวไว้ก่อนยัดบางอย่างให้

“อะไร” นางก้มลงถามน้องสาว

“อะไรก็ไม่รู้เจ้าค่ะ มันเหน็บอยู่ข้างเอวนี้ทำข้านอนไม่หลับ” ดีที่ชอบดูซีรี่ย์บ่อยๆ คำพูดพวกนี้น้องสาวของนางคล่องปากเชียวหล่ะ

“หยกอะไร?” มือบางยกแผ่นหยกขึ้นมาดูกลางความมืด ความอุ่นของมันทำนางขมวดคิ้ว

”อากาศเย็นเช่นนี้ไม่ใช่ว่าต้องเย็นไปด้วยงั้นหรือ เหตุใดจึงอุ่นจนร้อน“

ฟืดดด

”ระบบได้ค้นพบความรู้สึกเอาตัวรอดที่แรงกล้า สวัสดีโฮสถิงอวี๋“ จู่ๆภาพแป้นกระดานโปรงแสงก็เปิดออกมาตรงหน้า นางก้มมองน้องสาวที่หลับสนิทก็แปลกใจ

มองไปยังทหารเฝ้ายามก็ไม่เห็นใครสนใจจะมองทางนี้

”มิติเหมือนที่อ่านเจอในนิยายงั้นหรอ“

…ใช่แล้ว เราเป็นมิติระบบตัวช่วยเอาชีวิตรอดของโฮส กรอกความต้องการของท่านได้วันละ1รายการ… รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาเต็มหน้า

“เอาอะไรดี ตอนนี้มันขาดแคลนไปสะหมดทุกอย่าง” อาหารก็อยากได้ เครื่องนุ่งห่มตอนนี้ก็ต้องการ

…ความต้องการสูงสุดของท่านคืออะไร…

เสียงระบบที่ย้อนถามทำนางคิดหนัก

“เช่นนั้นข้าถามเจ้ากลับ ระบบเช่นเจ้าช่วยอะไรข้าได้บ้าง” นางคิดว่าศึกษาก่อนก็ดีไม่น้อย เพราะหากใช้มั่วจนไม่มีของยามจำเป็นต้องใช้คงคิดหนัก

…ระบบนี้คือมิติเก็บคลังวัตถุดิบ ไม่ว่าคุณต้องการสิ่งใดในโลกนี้หากเป็นวัตถุดิบอาหาร เรามีให้คุณทุกอย่าง หากมีความต้องการเพิ่มขึ้นแค่ทำตามข้อตกลงที่ระบบมอบให้เท่านั้น…

นางแทบเก็บความดีใจไว้ไม่มิดมือเล็กกุมหน้าอกด้วยความตื่นเต้น

”แค่อาหารหรอ?“

…หากเป็นสิ่งของอย่างอื่น ท่านขอได้วันละ1ครั้งนอกเสียจากจะตอบรับการชักชวนเอาตัวรอดของเรา… ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจลางๆ แต่ต้องปัดทุกอย่างทิ้งก่อน เอาไว้ค่อยศึกษาระบบทีหลัง

”เช่นนั้น…“ นิ้วเล็กพิมพ์ข้อความลงไป

“พรุ่งนี้ต้องไปที่ใด จึงจะมีชีวิตรอด!“ นางลุ้นให้ระบบตอบจนเผลอกอดน้องสาวแน่น

…ระบบกำลังประมวลผล…

ภาพวงกลมที่หมุนช้าๆทำนางใจเต้นไม่เป็นจังหว่ะ

…ไปค่ายอพยพต้าเซี่ยที่นั่นจะปลอดภัย…