อดอยากซ้ำแล้วซ้ำเล่า!!

เมื่อรู้ว่าไม่ได้มาคนเดียว สองพี่น้องก็รู้สึกอุ่นใจ ก่อนจะมองไปรอบๆอีกครั้ง ความมืดและเงียบทำร่างเล็กๆขยับเข้าหาพี่สาว

“พี่ถิงถิง ทีนี่มัน…” ภาพคนที่นอนมอมแมมอยู่เป็นจุดๆทำจางถิงอวี๋ขบกัดริมฝีปาก บางคนนอนลงกลางพื้นดิน บางคนมีผ้าบางๆห่มเอาไว้ บางคนอุ้มลูกน้อยนั่งหลับพิงต้นไม้ แต่ทุกคนล้วนแต่งตัวมอมแมมไม่ต่างกับเธอและน้องสาว

“โอ๊ะ!!” ความปวดหัวเล่นงาน ก่อนจะกอดน้องแน่นและหลับตาลง

ภาพในอดีตของเจ้าของร่างเดิมไหลบ่าเข้ามาไม่ขาดสาย สกุลจางมีบุตรชาย2คน คนโตคือจางหว่านอี้ คนรองคือจางหยางเหมิน

เมื่อทั้งคู่แต่งงานรับภรรยาเข้าบ้าน สะใภ้ใหญ่ก็ให้กำเนิดบุตรขึ้นมาเป็นคนแรกคือจางถิงอวี๋ แม้จะไม่โปรดปรานนักแต่ก็จำเป็นต้องเลี้ยง ในขณะที่คนน้องก็ได้บุตรเป็นสตรีเช่นกัน จนกระทั่งผู้นำตระกูลยื่นคำขาด หากบ้านไหนมีบุตรชายสืบทอดสกุลก่อนจะได้รับสมบัติทั้งหมด

ความเกลียดชังบุตรสาวของครอบครัวนี้คล้ายมีกรรม บุตรคนต่อมาของทั้งคู่ก็ยังเป็นสตรี การเลี้ยงดูก็ไม่ได้ดีนัก ทั้งยังทิ้งขว้างตามภาษา วันๆตั้งหน้าตั้งตาเอาแต่จะมีบุตรเป็นชาย

สะใภ้ใหญ่ที่เป็นมารดาของจางถิงอวี๋และจางชิงอวี๋ถูกยื่นคำขาดว่าหากไม่ท้องบุตรที่เป็นชาย สามีจะหาอนุใหม่แทน จากนั้นการไหว้วอนสิ่งศักดิ์สิทจึงเริ่มขึ้น และสุดท้าย บุตรชายคนโตสกุลจางก็สมใจ สะใภ้ใหญ่ตั้งท้องและคลอดบุตรชายคนที่3จริงๆ

เมื่อเป็นเช่นนั้นสองพี่น้องอย่างจางถิงอวี๋ และจางชิงอวี๋ก็ยิ่งถูกละเลย ปล่อยให้แม่นมใจร้ายเป็นคนเลี้ยงดู การถูกทุบตีจึงเริ่มขึ้น จนกระทั่งทางการประกาศให้ทุกคนอพยพเข้าเมืองหลวง

เพราะสงครามกำลังจะเริ่ม เพื่อตัดปัญหา สองพี่น้องที่พ่อแม่ไม่ใยดี ถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืน จนกระทั่งพวกเขาหนีเข้าเมืองกันหมดแล้ว

คนเข็นผักที่ผ่านมาได้ยินเสียงร้องจึงเปิดประตูมาช่วยเอาไว้ สองพี่น้องสกุลจางจึงพากันเดินตามชายผู้นั้นต้อยๆเพราะนับถือที่เขามีบุญคุณ แต่ใครเลยจะรู้ว่าต่อมาพวกนางจะถูกขายให้เถ้าแก่คนนึงที่ต้องการเด็กสาวไปบำเรอความใคร่ การต่อสู้เอาชีวิตรอดจึงเริ่มขึ้น พวกนางถูกฉุดกระชากและทุบตีจนน่วมไปทั้งตัว

ดีที่แม่ทัพมาลาดตระเวนเจอจึงช่วยไว้ และพามาอยู่ในค่ายอพยพรอเดินทางเข้าเมืองหลวง แต่ในคืนนี้ไม่มีใครรู้ว่า2พี่น้องสกุลจางทนพิษบาดแผลไม่ไหว สิ้นใจตายไปแล้วท่ามกลางท้องที่หิวพร้อมกับความหนาวเหน็บ!! และสุดท้ายเป็นเธอและน้องสาวจากยุคใหม่เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

“หิวไหม?” เมื่อรับรู้เรื่องราวของร่างเดิม ก็สงสัยทันทีว่าสองร่างนี้คงไม่มีอะไรตกถึงท้องแน่นอน

“ไม่ค่ะ พี่สาวตอนนี้เราต้องทำตัวยังไงคะ” สายตาเศร้าหมองมองไปยังกลุ่มทหารที่มีนับสิบนายกำลังผลัดเปลี่ยนกันเข้านอน และเฝ้ายาม ตอนนี้นางต้องตอบแทนร่างเดิมด้วยการทำดีกับพวกคนที่ดีด้วยมากหน่อย มือเล็กๆคลำข้างเอวพบห่อข้าวที่ใครบางคนในค่ายอพยพนี้ยื่นให้ตอนร่างเดิมและน้องสาวมาถึงใหม่ๆ

“กินนี่ก่อน ขยับมานอนตรงนี้ดีกว่า มีที่บังลม” เธอค่อยๆอาศัยดวงตาที่เริ่มชินในความมืดพาคนตัวเล็กขยับขึ้นมาข้างๆโขดหิน ก่อนจะยื่นข้าวเย็นชืดจนแข็งให้น้องสาว ในห่อข้าวนั้นมีเนื้อเค็มอยู่2-3ชิ้นเล็กๆ

“พี่กินด้วยสิ” เธอพยักหน้าก่อนอ้าปากงับข้าวที่น้องสาวแบ่งมาให้ ดวงตาแดงก่ำเวทนาตัวเองและคนเป็นน้อง

“ชาติที่แล้วก็สำบาก ชาตินี้ก็ลำบากอีก!!”