หมาป่าบาดเจ็บ

"สายตาเป็นปรกติ มองเห็นชัดเจนใช่ไหมครับ ไม่เห็นภาพซ้อนหรือมีอะไรบังที่นัยน์ตาใช่ไหมครับ"

ผ้าพันแผลถูกแกะออก แพทย์ตรวจดูร่องรอยการรักษาและสอบถามอาการของคนไข้ เขานั่งนิ่งเพ่งตามอง ทดสอบสายตาของตนเอง มันโฟกัสไม่ชัดในคราวแรก ก่อนจะค่อยชัดเจนมากขึ้น จนเห็นเกือบเป็นปรกติ

"ยังเหมือนมีอะไรจางๆ บังอยู่ครับ แล้ว..." เขาหยีตา แล้วหลับตาลง "ผมรู้สึกปวดถ้ามองจ้องนานๆ"

"อ้อ..."

เขาจดอาการของมิคาเอลไว้ และบอกให้ส่งต่อไปยังแผนกจักษุอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะต่อไปยังแผนกประสาท คนไข้อยากจะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน เขาจึงต้องตรวจให้ละเอียดอีกหน ก่อนจะส่งตัวกลับไปตามความต้องการของคนไข้

คนไข้แจ้งความประสงค์ว่าจะจ้างแพทย์ไปดูแลอาการต่อเนื่อง อาการของเขาเรียกว่าดีขึ้นมาก ทั้งที่สภาพตอนแรกที่มายังโรงพยาบาล เกือบจะถอดใจแล้วว่ารักษาไม่ได้ แต่คนไข้สู้มาก สู้มาจนถึงตอนนี้

จิตใจอันเข้มแข็ง อยากมีชีวิตอยู่ มันส่งผลต่อร่างกายอย่างไม่น่าเชื่อ...

อาการของเขาดีวันดีคืน ผลการรักษาค่อยๆ ดีขึ้นต่อเนื่อง แพทย์ที่ฝีมือดีที่สุดถูกกว้านมารักษาเขา แพทย์เฉพาะทางที่มีชื่อไม่ว่าจะอยู่จุดไหนของมุมโลก ถูกตามมาดูอาการเขา

การที่มีเลขาผู้เป็นคนที่รักชีวิตนายพอๆ กับชีวิตตน เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับมิคาเอลตอนนี้ และเลนอนก็ยืนอยู่ข้างเขาตลอดเวลา เงินทองถูกใช้ไปในการรักษาของเขาเป็นจำนวนมาก และเงินอีกจำนวนมากเช่นกันที่เสียไปเนื่องจากอาการป่วยจนเกือบจะเข้าเส้นตายของเขา หุ้นของบริษัทเขาตก การดำเนินงานปรวนแปรไปบ้าง ซึ่งก็ต้องขอบคุณเลนอนอีกเช่นกัน ที่จัดการทุกอย่างค่อนข้างดี ข่าวดีว่าเขาลุกขึ้นได้ มองเห็นแล้ว จะเป็นสิ่งที่ทำให้หุ้นของเขาเงยหัวขึ้นมาบ้าง

"เป็นยังไงบ้างครับ อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า? อยากให้ผมเตรียมอะไรไว้สำหรับการกลับบ้านของบอส"

"หาเธอให้ฉันที"

เสียงแหบๆ ของมิคาเอลดังขึ้น เสียงของเขาเปลี่ยนไป จากอุบัติเหตุครั้งนั้น มันเกือบกระชากชีวิตของเขาไปแล้ว สิ่งที่วนในสมองของมิคาเอลในระหว่างที่เส้นชีวิตเกือบจะขาด คือจุดยึดเหนี่ยวที่ลวณา เขาจะต้องตามหาเธอให้เจอ จะต้องได้กอดเธออีกครั้ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ไม่ว่าเขาจะไปทำเรื่องห่าเหวอะไรนั่นก็ช่าง เขาทำมันไปหรือเปล่าก็สุดจะรู้ เธอจะหนีเขาไปจนสุดฟ้าเขาก็จะตาม และเขาจะต้องมีเธออยู่ในชีวิต

"ครับ?"

คิ้วของเลนอนขมวดเล็กน้อย ระหว่างที่เจ้านายของเขาหลับไหล ต่อสู้กับอาการเจ็บปวดมีเรื่องราวมากมายเหลือเกินเกิดขึ้น น้ำฟ้าขู่จะแจ้งความเจ้านายเขาในข้อหาข่มขืน เขาได้แต่กล่อมเธอไว้แล้วก็ให้คนดูแลเธอเป็นอย่างดีระหว่างที่รอการตัดสินใจจากมิคาเอล

น้ำฟ้าดูมั่นใจมากว่าเด็กในท้องคือลูกของเจ้านายเขา

"นิ้ม..."

มิคาเอลว่า เขาพริ้มตาหลับลง อุบัติเหตุส่งผลกับเขาไปทั่วร่าง ตาของเขาเกือบบอดเป็นส่วนที่หนักที่สุด ขาของเขาหักข้างหนึ่ง แขนก็กระดูกแตก การที่เขารอดนี่ปาฏิหาริย์แล้วเหลือเกิน

เขาต้องรอดสิ เขาถูกกล่าวโทษจากคนที่ถือว่าเป็นหัวใจอีกดวง เธอหนีเขาไปโดยไม่ฟังอะไรไม่ได้

"เอ่อ...ได้ครับผมจะส่งคนออกสืบหาเธอ แต่ว่า...ตอนนี้มีเรื่องให้บอสจัดการสำคัญมาก คือเรื่องงาน แล้วก็เรื่องของเด็ก"

"อืม..."

เขาเอนหลังลงนอน ตอนนี้แพทย์ที่มาตรวจอาการออกไปแล้ว ในห้องเหลือเพียงแค่เขาและเลนอน

"ต่อให้นั่นเป็นลูกฉัน ฉันก็จะรับผิดชอบแค่นั้น จัดการยังไงก็ได้ ให้มันเป็นอย่างนั้น เสียกี่ล้านก็จ่ายไป หรือหล่อนจะแจ้งความฉันก็ช่างหัว"

"เราปล่อยให้หล่อนแจ้งความไม่ได้นะครับ บอส ความเสียหายจะมหาศาลมาก"

"ตอนนี้ชีวิตฉันก็เสียหายมหาศาลอยู่แล้ว"

เขาใช้ท่อนแขนปิดพาดนัยน์ตาไว้ สะเทือนใจจนเกือบจะน้ำตาปริ่มออกมา แต่เขาจะอ่อนแอให้ใครเห็นไม่ได้

คนกร้าวแกร่ง ไม่เคยก้มหัวให้อะไรบนโลกนี้อย่างมิคาเอล ไม่ควรเสียน้ำตากับเรื่องอ่อนไหวใดๆ

แต่คนแกร่งกร้าวกระด้างขนาดไหน ก็ต้องอ่อนไหวละลายถ้าเกิดเขามีความรัก

"ผมจะพยายามเจรจาให้บอสนะครับ"

"อืม...อย่าลืมเรื่องนิ้ม"

"ได้ครับบอส"

เลขาคนสนิทรับคำ มิคาเอลนอนนิ่งแบบนั้น ทำเหมือนหลับไปแล้ว เลนอนจึงเอ่ยลา แล้วค่อยเดินออกไปจากห้อง ปล่อยมิคาเอลไว้ตามลำพัง

ลวณา...

เธออยู่ที่ไหนกันนะ

หัวใจของเขา