เยื่อใยที่่ตัดไม่ขาด

"อุ๊ย..."

เสียงหวานอุทานขึ้นเบาๆ ระหว่างที่กำลังคั้นน้ำกะทิ เธอรับรู้ถึงแรงดันที่ท้องน้อยที่ตอนนี้นูนขึ้นมาเห็นได้อย่างชัดเจน

คนข้างๆ ซึ่งนั่งเช็ดใบตองช่วยงานพี่ ได้ยินเสียงนั้นก็ตกใจ เขาวางงานในมือแล้วกระโจนพรวดเดียวถึงตัวหล่อน ลวณาก้มลงมองท้องนูนของเธอแล้วนิ่วหน้า ท่านั้นยิ่งทำให้เลอสรรค์หน้าซีด พร้อมกับถามละล่ำละลัก

"พี่นิ้ม ปวดท้องเหรอ เป็นอะไร จะคลอดหรือเปล่า"

"เจ้าตัวยุ่งดิ้นแรงไปหน่อย...พี่เลยเจ็บน่ะ ดูสิ ดิ้นอีกแล้ว"

เธอชี้ให้น้องชายมองดูท้องที่นูนขึ้นเป็นร่องรอยอย่างเห็นได้ชัด ว่ามีการเคลื่อนไหวตรงไหนบ้าง เลอสรรค์ถอนใจเฮือก แล้วนั่งเอนลงไปอย่างโล่งใจ

"โอย ตกใจหมดเลย นึกว่าจะออกมาเสียแล้วสิ"

"ยังไม่ออกมาง่ายๆ หรอก อีกตั้งสามเดือน"

เธอว่า ยิ้มหวานส่งให้กับเขา แล้วเอื้อมมือจับหัวเข่าเขาไว้พร้อมกับบีบเบาๆ

"บอมอะ ไปเที่ยวเถอะ แฟนชวนทั้งทีไม่ต้องห่วงพี่หรอก พี่ท้องนะไม่ได้ป่วยไข้หนัก"

"จะทิ้งพี่นิ้มไปเที่ยวสบายใจได้ยังไงกันล่ะ" เขาคิ้วขมวดก่อนจะถอนใจอีกหน

"หมอนั่นก็จะบินมาทำไมช่วงนี้ก็ไม่รู้ เซอร์ไพรส์อะไรไม่เข้าท่า"

"หึๆ อย่าว่าแฟนเราสิ เค้าบินข้ามประเทศมาหาเราเชียวนา ไปเถอะนะบอม บอมเหนื่อยเครียดมามากระหว่างที่อยู่กับพี่ ไปพักบ้าง"

"ผมไม่ได้เครียดนะพี่นิ้ม" เถียงพี่สาวแล้วก็เผลอถอนใจอีกแล้ว

"ผมไม่เหนื่อยที่จะได้ทำอะไรเพื่อพี่สาวของผมแล้วก็หลานของผม"

"อื้อ ไปเถอะ ถือว่าพี่ขอร้อง ไปพัก ไปเที่ยว ไปสวีทกับแฟนให้สบายใจ เดี๋ยวพี่จะให้น้องอรมาอยู่เป็นเพื่อน บอมจะได้สบายใจ"

เลอสรรค์สบตากับลวณา แล้วเม้มปาก พร้อมกับคลี่ยิ้มส่งให้กับพี่สาว

"อยากให้ไป ไปก็ได้ ไม่อยากให้เราอยู่ดูแลก็..."

"แนะ...ทำเป็นงอน"

"ถ้าอย่างนั้นผมช่วยพี่นิ้มทำขนมเสร็จแล้ว ผมไปเก็บของนะ แล้วระหว่างที่ผมไปเที่ยว พี่นิ้มก็ถือโอกาสหยุดพักไปด้วยเลยล่ะ ไปก้มๆ เงยๆ ขับรถขับราเอง ผมห่วงอะ"

"อื้อ ก็บอกแล้วว่าพี่ท้องนะไม่ได้ป่วยติดเตียง เรานี่ยังไง" ตีแขนน้องชายแล้ว ทำตาดุใส่

"พี่ไม่ทำอะไรเลยนอนเฉยๆ ไม่ได้หรอก พี่ปวดเนื้อตัว เดี๋ยวหลานไม่แข็งแรง เดี๋ยวเงินไม่พอคลอด"

"โอย มันจะสักเท่าไหร่กัน ผมมีเงิน ผมไม่ปล่อยให้พี่นิ้มกับหลานลำบากหรอก"

"เท่าไหร่ก็ต้องหาไว้นั่นแหละ อย่ามาห้ามพี่เลยเรื่องไปขายของน่ะ ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวให้น้องอรมานอนด้วย มาช่วยขายของ เราไปเถอะ"

"ถ้าอย่างนั้นพี่นิ้มก็ต้องรับโทรศัพท์ผมนะ เดี๋ยวผมทิ้งโทรศัพท์ไว้ให้"

"อืม...ได้สิ อย่าห่วงจนเกินเบอร์เลยเราอะ พี่ยังอีกตั้งหลายเดือน อุ๊ย..."

นิ่วหน้าเมื่อเด็กในท้องเริ่มเคลื่อนอีกหน วันนี้แกดิ้นแรงมาก เธอจับมือเขามาจับตรงที่เคลื่อนไหว แล้วย่นจมูกนิดๆ

"ดูสิ ดิ้นอีกล่ะ บอกลูกชายเราว่าดิ้นเบาๆ หน่อย อย่ายุ่งมากเวลาพ่อไม่อยู่"

เลอสรรค์ผู้เรียกตัวเองว่าพ่อ กับเจ้าตัวน้อยในท้อง ไม่ยอมให้พี่สาวใช้คำว่าน้า ทั้งที่ศักดิ์เป็นแบบนั้น บอกว่าจะได้ติดปากไว้แล้วเขาก็คือพ่อของเด็กน้อย เขายึดไว้แล้วว่าให้เป็นลูกชายของเขา

ขำน้องชายแหละที่คิดแบบนั้นแล้วก็จริงจังมากด้วย เรื่องศักดิ์ที่จะให้เรียกนี่ พ่อ...

ใช่

พ่อของลูกเธอคือเลอสรรค์

"ดิ้นเบาๆ นะวันใหม่ของพ่อ อย่าตีลังกาเล่นในท้องมาก พ่อไปเที่ยวแป๊บหนึ่งเดี๋ยวกลับมา อย่าเพิ่งออกมาล่ะ รอพ่อก่อน"

"ไปสักอาทิตย์หนึ่ง เค้าก็ยังไม่ออกมาหรอกน่า"

"ถ้าไปอาทิตย์หนึ่งพี่นิ้มต้องหยุดบ้างนะ ห้ามทำงานทุกวัน"

แนะ...มีต่อรอง

"อื้ม พี่สัญญาอะ ว่าจะไปขายของแค่สามวัน แล้วจะนอนคลำพุงคุยกับลูกชายเรา เล่นกับเจ้าเฟย นอนกิน นอนอ้วนอยู่กับบ้านนี่แหละ สบายใจหรือยัง"

"สบายใจ"

ยิ้มกว้างส่งให้กับพี่สาว แล้วก็ก้มลงหอมท้องของเธอฟอดใหญ่ คุยเล่นกับเด็กในท้องไปคลำพุงของเธอไปด้วย ลวณาทำขนมที่หน้าชานบ้าน สิ่งที่เธอและน้องชายกำลังแสดงต่อกัน ในสายตาของคนที่ผ่านไปมา หรือบ้านใกล้เรือนเคียง มองเข้ามาเห็นเข้าก็เอ็นดูคู่สามีภรรยานี้ที่กำลังจะมีทายาทตัวน้อย

สามี...ภรรยา

เธอกับเลอสรรค์ไม่ได้แก้ไขความเข้าใจผิดอะไร เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น คนที่รู้เรื่องราวนี้จริงๆ ว่าเธอกับเลอสรรค์มีสถานะเป็นอะไรกันมีเพียงครอบครัวของน้องอร สาวน้อยที่มาช่วยงานเธอในระยะหลังนี้เท่านั้น และก็ปิดเป็นความลับไม่ได้กระโตกกระตากป่าวประกาศบอกใคร

เมื่องานประจำวันเสร็จแล้ว เธอก็ถูกเลอสรรค์สั่งให้พัก วันนี้ให้น้องอรไปขายของแทน เธอนั่งเอนหลังอ่านหนังสืออยู่ตรงบริเวณชานบ้าน บนเก้าอี้หวายตัวใหญ่ที่มีเบาะนุ่มรองรับ เจ้าเฟยแมวตัวโปรดมาเคล้าคลอขอขนมแมวเลีย แล้วก็นอนเฝ้านายไม่ห่าง...สัญชาติญาณของสัตว์เพศเมียกระมัง ทำให้มันรับรู้ว่าตอนนี้ลวณากำลังมีลูก มันมักจะมาเอาหัวไถท้องเธอบ่อยๆ แล้วไม่ค่อยเหลวไหลออกเที่ยว เฝ้านายตลอดพอกับน้องชายของเจ้านาย

อีกไม่กี่เดือนแล้วนะลูก…

มือบางลูบท้องที่นูนขึ้นมาเบาๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน สายใยรักระหว่างเลือดเนื้อถักทอขึ้นตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ว่าเขาก่อร่างสร้างตัวขึ้นในร่างกายเธอ

สายใยแห่งรัก

ริมฝีปากของเธอเม้มนิดๆ รัก...รักของเธอกับผู้ชายที่เธอเคยรักที่สุดในหัวใจ

แต่ตอนนี้เขาคงจะไปรักคนอื่นแล้ว

หวังว่าน้ำฟ้าจะทำให้เขารักได้

น้ำตาของเธอหยาดไหลออกมาหยดหนึ่ง

แล้วพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่จนสะอื้นตัวโยน โอ...เธอโทษให้เป็นฮอร์โมนของความอ่อนไหวจากการตั้งครรภ์ที่ทำให้เธอเผลอระลึกนึกถึงเขา

นี่จะเป็นน้ำตาครั้งสุดท้ายแล้วที่เธอจะร้องให้เขา

เธอกับเขาจะไม่มีวันได้มาพบเจอกันอีกต่อไปแล้ว