หวนรักคนพาล

พี่ไม่ได้ใส่ร้ายใคร พี่แค่ขอความเห็นใจจากนิ้ม พี่ไม่ได้ขอให้นิ้มเลิกกับแม็กซ์นะ

นิ้มคงจะไม่เห็นใจใครหรอกค่ะพี่น้ำ พี่ทำได้ยังไงกัน พวกพี่ทำได้ยังไง?

มันทำไปแล้ว และพี่ก็ท้องกับแม็กซ์ไปแล้ว พี่ขอโทษ พี่แค่อยากให้เรามาหาทางออกกันนะนิ้ม

อ้อ...แล้วฉันจำเป็นจะต้องสละผัวให้กับพี่สาวแรดๆ อย่างพี่ใช่ไหม

น้ำตาของลวณาไหลกบตาไปหมดเมื่อพิมพ์ข้อความในแชท เธอมองมันแทบจะไม่เห็น แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือภาพที่พี่สาวของเธอส่งมา

ภาพของน้ำฟ้ากับสามีของเธอ ภาพบาดตาที่คนทั้งคู่นอนซบกันบนเตียง

แถมด้วยภาพของแถบตรวจการตั้งครรภ์สองขีดชัดเจน แสดงถึงภาวะที่น้ำฟ้ากำลังเป็นอยู่

หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดเฉือนออกไป

หัวสมองของเธอพร่าเบลอไปหมด

เธอทรุดลงนั่งร้องไห้กับพื้นพรม

เสียงโทรเรียกเข้าจากไลน์ ดังแล้วดังอีก เธอไม่อยากจะรับมัน เธอคว้าโทรศัพท์โยนไปเสียจากตรงนั้น มันกระแทกเข้ากับฝาผนังห้อง โทรศัพท์รุ่นล่าสุดที่สามีสั่งทำเป็นพิเศษให้เธอ หึ! จะราคาเป็นแสนก็ช่าง แตกไปเสียก็ดี พังไปเสียก็ดี พังๆ ให้เหมือนหัวใจของเธอที่พังลงตอนนี้นั่นแหละ

มิคาเอล

คนชั่วร้าย!

นัยน์ตาของลวณากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ห้องนอนของเธอและสามี เขาไปทำงานตอนนี้ และพักที่สาขาบริษัทเพราะบอกว่างานยุ่งมาก ไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้ว ทำงานหรือไปทำห่าอะไรกันแน่ ถึงได้มีเวลาไปทำให้พี่สาวของเธอท้อง ไอ้คนสารเลว

เธอกรีดร้อง แล้วก็เริ่มกวาดทุกอย่างลงมาทำลาย พังทุกสิ่งในห้องนั้น อยากรวยนัก เธอก็จะพังมันให้หมด ของๆ เขาแต่ล่ะชิ้น หรูหรา ราคาแรง อัลลิมิเต็ด บางชิ้นหาไม่ได้ บางชิ้นก็เป็นเพียงหนึ่งเดียวในโลก ดี!

เธอจะทำให้มันเละ แหลกละเอียด เหมือนกันกับหัวใจของเธอ

และเมื่อน้ำฟ้าอยากจะได้เขานัก

เธอจะใส่พานผู้ชายคนนี้ให้กับนังพี่สาวของเธอไปซะ!

ไปลงนรกกันให้หมด

ไอ้พวกหญิงโฉด ชายชั่ว

..............

"อา...ฉันอยากไปจากที่ตรงนี้แล้ว นายจัดการแทนทีเหอะ"

เสียงของมิคาเอลฟังหงุดหงิดมาก เลขาคู่ใจเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์ที่เขากำลังเคลียร์ไฟล์งาน แล้วขมวดคิ้วใส่นายตน

"ผมจัดการแทนบอสไม่ได้ครับ ขอโทษ ต้องเป็นบอสเท่านั้นครับ"

"น่าเบื่อฉิบหาย..."

"มันเป็นเรื่องที่เราโดนผลกระทบไปด้วยน่ะครับ บอสต้องใจเย็นๆ ครับ"

"เสร็จแล้วฉันกลับบ้านได้ใช่ไหมล่ะ"

เขางอแงเหมือนเด็ก เล่นเอาเลนอนถึงกับอมยิ้ม เจ้านายและเขาต้องค้างที่ออฟฟิศมาแล้วสองวัน เรียกว่ากินนอนที่นี่เพราะงานที่ยังค้างคาไม่ลงตัวนี่แหละ

"โอเคครับเราจะกลับกันหลังจากที่งานที่สาขานี้เสร็จ แล้วเรื่องบ้านที่เมืองไทย บอสจะเอาจริงใช่ไหมครับ"

"เอาจริงสิ เพราะฉันอยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่น"

เขาพ่นลมหายใจออกมา แล้วยักไหล่ พลางเอนหลังพิงกับผนักเก้าอี้ ตามองเลขานุการของเขาที่กำลังเร่งงานในมือเพื่อส่งต่อมายังเขา

"แล้วงานทางนี้บอสจะเอาอย่างไรครับ ถ้าเกิดว่าบอสจะกลับไปเมืองไทยจริงๆ"

"หาซีอีโอมาบริหารแทนฉัน"

"อา..." เผลอมองตากัน แล้วมิคาเอลก็แก้ตัวเสียงดัง

"ทำไมวะ ฉันไม่ได้หลงเมียหรอกนะไม่ได้จะไปซื้อบ้านหรือทำธุรกิจตรงนั้นเพราะอยากจะเอาใจนิ้ม แค่เมืองไทยก็น่าอยู่ดี น่าลงทุน...ก็เท่านั้น"

เลนอนเอ่ยเปรย แล้วทำหน้าเหมือนกลั้นยิ้มแล้วเต็มที่ ถ้าหมอนี่ไม่ได้ทำงานกับเขามานานล่ะก็มีหวังได้ลุกเตะกันแน่ๆ

"รัฐบาลห่วย ค่าแรงแพง มีความไม่เสถียรหลายอย่าง ระบบคอรับชั่นที่อู้ฟู้ น่าลงทุนมากจริงๆ"

"เอ่อ...รีบๆ ทำงานเข้าเหอะ ว่าแต่นายจะไปกับฉันต่อ หรือจะอยู่ตรงนี้"

"ผมคิดดูก่อนครับบอส"

กลับมากี่โมงคะที่รัก วันนี้คุณจะกลับบ้านใช่ไหม

ข้อความจากภรรยาที่ส่งมาทางไลน์ ในเวลาที่...ปรกติแล้วหล่อนไม่เคยส่งหาเขา เล่นเอามิคาเอลขมวดคิ้ว หล่อนไม่เคยเรียกเขาว่าที่รัก...อา...ยัยเมียตัวน้อยของเขา ผู้หญิงไทยตัวเล็ก สวยน่ารัก ดูบอบบางแต่แกร่งเหลือเกิน หล่อนปากแข็ง ไม่เคยพูดจาอ้อนเขา หล่อนคือนักสู้ ที่ทำให้เขารู้สึกคุ้มค่าที่ได้หัวใจของหล่อนในที่สุด แม้จะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อหล่อน ในการได้แต่งงานกับหล่อนก็เถอะ

เขาแต่งงานกับหล่อนได้สี่เดือนแล้ว

และจนป่านนี้หล่อนก็ยังไม่เคยบอกสักคำว่ารักเขา...อื้ม...หล่อนมันร้ายกาจจริงๆ ที่ทำให้ผู้ชายที่คิดว่าสยบผู้หญิงได้ทั้งโลกอย่างมิคาเอล สเวนสัน ต้องรู้สึกไม่มั่นคงในเสน่ห์ของตนเองได้

เขาพาหล่อนไปฮันนีมูนที่เมืองไทย และสายตาของหล่อนก็ทำให้เขาตัดสินใจว่า เขามีวิธีที่ทำให้หล่อนรักเขาเพิ่มมากขึ้นแล้ว

เขาจะพาหล่อนกลับบ้าน...

ของขวัญจากสามีชิ้นนี้คงจะทำให้ลวณามีความสุขมาก ความสุขของหล่อน คือความเปี่ยมสุขของเขา

วันนี้กลับแน่ครับ แต่ไม่กำหนดเวลา ผมไม่แน่ใจอาจจะดึกหน่อย แต่วันนี้กลับแน่ๆ ครับ

รีบๆ มานะคะ มีเซอร์ไพรส์รอคุณอยู่ค่ะ

เซอร์ไพรส์...

อะไรกันนะ?

ตั้งแต่เขามีหล่อนในชีวิตมา ลวณาก็ทำให้ชีวิตเขามีสีสันและตื่นเต้นได้ตลอดจริงๆ

เขายิ้มขณะที่ตอบหล่อนกลับไปว่าเขาจะรีบไปให้เร็วที่สุด