บทที่ 3 พันธสัญญาสองร้อยปี - 3

พันธสัญญานายบ่าวนั้นสมชื่อ ฝ่ายที่เป็นบ่าวต้องจงรักภักดีต่อนายอย่างไม่มีเงื่อนไข ทั้งพลังและเจตจำนงล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของนาย พร้อมสละชีวิตเพื่ออีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

หากบ่าวตาย นายก็เพียงได้รับบาดเจ็บบ้างเล็กน้อยโดยไม่สูญเสียสิ่งใด แต่หากนายบาดเจ็บหรือเสียชีวิต บ่าวก็จะได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน และมีจุดจบไม่ต่างกัน

ส่วนพันธสัญญาวิญญาณนั้นลึกซึ้งและซับซ้อนยิ่งกว่า มันเชื่อมโยงดวงวิญญาณของมนุษย์กับปีศาจเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น ต่อให้เวียนว่ายตายเกิดกี่ภพกี่ชาติ รอยประทับนี้ก็ไม่มีวันเลือนหาย และไม่ว่าฝ่ายใดจะบาดเจ็บหรือตาย อีกฝ่ายก็ต้องรับผลนั้นไปด้วย

แต่เมื่อเวลาผ่านมาจนถึงทุกวันนี้ อำนาจของเผ่าปีศาจในแผ่นดินจิ่วโจวค่อยๆ แผ่ขยายมากขึ้น วิธีทำพันธสัญญาทั้งสองชนิดก็สูญหายไปจากใต้หล้า กลายเป็นเพียงตำนานเก่าแก่เท่านั้น

ยกเว้นหลงจื่ออวี๋ นางถือกำเนิดในช่วงปลายยุคที่วิชาทั้งสองกำลังสูญสิ้น อีกทั้งยังเคยเรียนรู้และสัมผัสพันธสัญญาทั้งสองด้วยตนเอง บางทีนางอาจเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงผู้เดียวที่ยังคงมีรอยประทับดอกบัวนี้อยู่ในแผ่นดินจิ่วโจว

เมื่อกว่าสองร้อยปีก่อน กู้หรานเฟิงในชาติภพก่อนเคยทำพันธสัญญานายบ่าวกับนาง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นพันธสัญญาวิญญาณในภายหลัง

แต่ไม่ว่าจะเป็นพันธสัญญาแบบใด นางก็รังเกียจและต่อต้านมันอย่างถึงที่สุด

และในวันนี้ ในที่สุดโอกาสที่จะกำจัดมันก็มาถึง มันช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน

นางก้มมองลงไปเบื้องล่าง ภายใต้แสงจันทร์ ค่ายยันต์ขนาดใหญ่ถูกวาดไว้เรียบร้อยแล้ว เสียงกระดาษพลิ้วไหวตามสายลมดังแว่วมาจากยันต์กระดาษนับไม่ถ้วนที่ถูกผนึกไว้โดยรอบ

บุรุษผู้หนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา ท่อนล่างของเขาเป็นหางอสรพิษ เรือนผมยาวสีเขียวเข้มปล่อยสยายอย่างลวกๆ ดวงตาเรียวยาวคมกริบฉายแสงสีแดงโลหิต ขณะเลื้อยเข้ามาหาหลงจื่ออวี๋อย่างช้าๆ

หยกประดับเอวกระทบกันเกิดเสียงกังวาน แว่วสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำอันว่างเปล่า ผู้มาเยือนก็คือสหายรักของหลงจื่ออวี๋... เจ้างูเขียว

เจ้างูเขียวอ้าปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วยวนเสียจนหากคนนอกได้ยินคงขนลุกไปทั้งตัว

"เป็นอย่างไรบ้าง? สถานที่ที่ข้าจัดไว้ให้ ใช้ได้หรือไม่?"

หลงจื่ออวี๋กวาดตามองตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่รอบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ

"ใช้ได้ แต่ไม่ว่าค่ายยันต์หรือยันต์กระดาษ ล้วนเป็นเพียงสิ่งช่วยเสริมเท่านั้น จะสำเร็จหรือไม่ ยังต้องรอดูต่อจากนี้"

เจ้างูเขียวนั่งลงบนแท่นหินด้านข้าง พลางเอ่ยขึ้นว่า

"แต่เหตุใดเจ้าถึงลงมือเร็วนัก? ครั้งก่อนเจ้ายังบอกว่าจะรอถึงเดือนเก้าไม่ใช่หรือ? แดนลับแห่งนี้ข้าไม่คุ้นเคยเลย กว่าจะหาเขาหลิงอู้ให้เจอ เล่นเอาเสียเวลาไม่น้อย"

หลงจื่ออวี๋ตอบตามตรง "เขากำลังจะหมั้นหมายกับคุณหนูสกุลซื่อ"

"ข้ากลัวว่าจะกระทบต่อแผนการของข้า จึงตัดสินใจลงมือก่อนกำหนด"

เจ้างูเขียวยักไหล่ "สกุลซื่อ? แค่สกุลเล็กๆ เท่านั้น ถึงกับทำให้ท่านหญิงมังกรของเราต้องเร่งแผนเลยหรือ?"

หลงจื่ออวี๋ปรายตามองมันอย่างดูแคลน

"สกุลซื่อไม่ใช่สกุลเล็กอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว เจ้างูโง่ จำศีลจนสมองทื่อไปแล้วหรือ?"

เจ้างูเขียวไม่ได้โต้เถียงอะไร มันหลับตาพักผ่อนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งดวงจันทร์ลอยขึ้นตรงเหนือปากถ้ำ พลังวิญญาณจากภายนอกก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา

มันลืมตาขึ้นพลางเอ่ยว่า "นายน้อยคนก่อนของเจ้า ดูเหมือนจะมาถึงแล้ว"

แต่เมื่อหันไปมอง ก็พบว่าหลงจื่ออวี๋เปลี่ยนเป็นชุดสีดำที่ใช้ปกปิดรูปร่างและใบหน้าเรียบร้อยแล้ว

*****

กู้หรานเฟิงแปรพลังวิญญาณเป็นสายลม พัดทะลุเขาวงกตอันยาวเหยียด จนมาถึงสถานที่กว้างโล่งอันลึกลับแห่งนี้ ซึ่งดูคล้ายแท่นบูชาโบราณ

แสงจันทร์สาดลอดช่องโหว่บนเพดานลงมา ส่องสว่างเพียงพื้นที่เล็กๆ กลางค่ายยันต์ แต่ก็ยังพอมองเห็นดวงตาของวงค่ายยันต์สีแดงโลหิตได้รางๆ

เสียงยันต์กระดาษที่ปลิวไหวตามสายลม ฟังคล้ายเสียงภูตผีคำรามอยู่ในความมืด

อันตราย...สถานที่แห่งนี้ดูราวกับถูกจัดเตรียมไว้ เพื่อหลอกล่อให้เขามาที่นี่โดยเฉพาะ