บทที่ 3 พันธสัญญาสองร้อยปี - 2

หมอกดำสายแล้วสายเล่าค่อยๆ เลื้อยขึ้นมารอบกายนาง เสียงของเสวียนหมิงที่ดังมาจากเบื้องล่างราวกับกำลังข่มกลั้นบางสิ่งไว้

"ข้ามิใช่เทพปีศาจเสวียนหมิง บรรพบุรุษของข้าเป็นเพียงลูกหลานที่ถือกำเนิดจากเทพปีศาจเสวียนหมิงกับอสรพิษเกล็ด เพียงแต่ข้าใคร่รู้ยิ่งว่าแม่หนูน้อยเช่นเจ้าแอบปีนขึ้นมาถึงที่นี่โดยไร้สุ้มเสียงได้อย่างไร เอาเถิด สิ่งที่เจ้าควรรู้ก็มีเพียงเท่านี้"

เงาดำพลันแปรเปลี่ยนเป็นหางที่ปกคลุมด้วยเกล็ดจำนวนมาก พุ่งเข้าล้อมหลงจื่ออวี๋ไว้ทุกทิศ หมายจะรัดนางให้แหลกละเอียดอยู่ภายใน

"สลาย!"

พลังวิญญาณอันมหาศาลปะทุออกมาจากวงล้อมในฉับพลัน หางเกล็ดทั้งหมดขาดสะบั้นในพริบตา ร่วงหล่นลงบนทางลาด ก่อนสลายกลายเป็นหมอกดำจนสิ้น

หลงจื่ออวี๋รวบรวมพลังวิญญาณ ก่อนกระแทกหมัดลงเบื้องล่างอย่างเต็มแรง เกราะปีศาจทมิฬอันแข็งแกร่งยิ่งแตกร้าวออกในพริบตา

"ท่านปู่ วันนี้ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อพูดคุย ข้าเป็นผู้สืบสายโลหิตแห่งมังกรเขียวบูรพา เชื่อว่าท่านคงไม่อยากให้ข้ากลายเป็นศัตรูของท่าน"

"เพียงรับปากข้าหนึ่งเรื่อง ข้าจะยอมเลิกรา"

เสวียนหมิงไม่ตอบ หลงจื่ออวี๋รวบรวมพลังวิญญาณไว้เต็มฝ่ามือ ก่อนเล็งไปยังรอยแยกสีดำสนิทที่เพิ่งถูกนางทุบจนเปิดออก

"ท่านปู่ รีบตอบมาเถิด มิเช่นนั้นกระดองเต่าของท่านคงถูกน้ำกรอกจนเต็มแน่"

เบื้องล่างเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มหนักจะดังขึ้นอย่างไม่เต็มใจ

"แม่หนูน้อย เจ้าต้องการสิ่งใด"

"ข้าอยากให้ท่านส่งผู้บำเพ็ญเพียรธาตุลมผู้นั้นไปยังเขาหลิงอู้ทางทิศตะวันตก"

"เขาหลิงอู้ทางตะวันตกหรือ? แม่หนูน้อย เจ้ายังรู้จักสถานที่แห่งนั้นด้วยหรือ? หรือว่าเจ้าไม่ได้เข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก?"

หลงจื่ออวี๋ยิ้มบาง "เป็นครั้งแรกจริง แต่ข้าส่งสหายสนิทเข้ามาสำรวจล่วงหน้าก่อนแล้ว"

น้ำเสียงของเสวียนหมิงแฝงความจนใจอยู่หลายส่วน

"ได้ แต่เขาหลิงอู้ทางตะวันตกอันตรายไม่น้อย แม่หนูน้อย ในเมื่อเจ้าเป็นสหายกับผู้บำเพ็ญเพียรผู้นั้น เหตุใดจึงคิดทำร้ายเขาเช่นนี้"

หลงจื่ออวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

"ไม่ใช่หรอก"

"เขาเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของข้าเท่านั้น"

สิ้นคำ นางก็กระโดดลงจากเบื้องบน ร่างหายลับเข้าไปในม่านหมอก มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตก

หลังจากนางจากไป เนินดินสูงตระหง่านก็ค่อยๆ จมหายกลับลงใต้พื้นดิน ราวกับมีลมพัดผ่าน หมอกหนาทึบค่อยๆ สลายตัว เหลือเพียงผู้คนไม่กี่คนที่ยังยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน

ก่อนจากมา หลงจื่ออวี๋หันกลับไปมองครู่หนึ่ง ทว่าสิ่งที่เห็นมีเพียงแผ่นหลังเลือนรางของกู้หรานเฟิงท่ามกลางม่านหมอก

หลังล้างของเหลวเหนียวข้นที่เปื้อนมือจนสะอาดแล้ว นางก็จัดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเล็กน้อยให้เรียบร้อย เก็บห่วงทองที่สวมอยู่รอบลำคอให้มิดชิด ก่อนลุกขึ้นมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่นางมายังสถานที่แห่งนี้ ภายในภูเขามีถ้ำซ่อนอยู่ ผงแร่เงินละเอียดร่วงหล่นลงบนพื้นดินชื้นแฉะ ราวกับฝูงผีเสื้อสีเงินที่กำลังโบยบินอยู่ทั่วอากาศ

แม้จะเรียกว่าภูเขา แต่ภายในกลับแตกต่างจากภูเขาทั่วไปโดยสิ้นเชิง หลังเดินผ่านเส้นทางที่คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต ในที่สุดนางก็มาถึงใจกลางถ้ำ

เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่บนยอดเขา จันทร์สีเงินแขวนอยู่เหนือศีรษะ ราวกับดวงตาที่กำลังทอดมองโลกทั้งใบ

หลงจื่ออวี๋ยกมือขึ้น แขนเสื้อที่ลื่นนุ่มค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นท่อนแขนซ้ายของนาง

บนผิวเนียนนั้นมีเกล็ดเล็กละเอียดกระจายอยู่ประปราย สะท้อนประกายสีเงินเลือนราง ส่วนเหนือข้อมือมีรอยประทับรูปดอกบัวสีน้ำเงินดอกหนึ่ง กำลังเปล่งแสงแผ่วเบาราวกับขานรับแสงจันทร์

รอยประทับนี้มีชื่อว่าพันธสัญญาวิญญาณ กู้หรานเฟิงในชาติภพก่อนเป็นผู้ประทับมันไว้บนร่างของนาง และมันก็อยู่กับนางมานานกว่าสองร้อยปีแล้ว

พันธสัญญาระหว่างมนุษย์กับปีศาจเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรในยุคบรรพกาลสร้างขึ้น เพื่อควบคุมและใช้ปีศาจเป็นกำลังของตน นับเป็นพันธสัญญาที่ไม่เป็นธรรมโดยสิ้นเชิง ซึ่งแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ได้แก่ พันธสัญญานายบ่าว และพันธสัญญาวิญญาณ