บทที่ 2 แดนลับสุ่ยเยวี่ย - 3

ในฐานะผู้คว้าอันดับหนึ่งของการประลองใหญ่ กู้หรานเฟิงจึงเป็นผู้มีสิทธิ์เข้าสู่แดนลับก่อนใคร หลังรับลูกแก้ววารีจากผู้อาวุโสผู้ทำหน้าที่แจกจ่ายเรียบร้อย เขาก็กระโดดทะยานเข้าไปในแดนลับทันที

แดนลับสุ่ยเยวี่ยเปิดขึ้นเพื่อเป็นรางวัลแก่ศิษย์ที่ทำผลงานโดดเด่น ผู้ที่ได้รับสิทธิ์จะสามารถอยู่ภายในแดนลับได้สองวันหนึ่งคืน ระหว่างนั้นไม่ว่าจะเก็บศิลาวิญญาณหรือแก่นผลึกได้มากเพียงใด หลังหักส่วนที่ต้องส่งมอบให้สำนักตามสัดส่วนแล้ว ที่เหลือทั้งหมดเก็ป็นของผู้ที่เก็บได้

หากเผชิญอันตราย ก็เพียงบีบลูกแก้ววารีที่ได้รับแจก ภายในลูกแก้วบรรจุยันต์เคลื่อนย้ายขั้นพื้นฐานไว้ เมื่อใช้งานก็จะพาผู้ถือออกจากแดนลับในทันที เพียงแต่เมื่อออกมาแล้ว ก็ไม่อาจกลับเข้าไปได้อีก

ทุกคนต่อแถวรอกันอยู่นานกว่าครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ใกล้ถึงลำดับของหลงจื่ออวี๋

ทันใดนั้น ร่างบอบบางร่างหนึ่งก็เดินผ่านข้างกายนางไป ผู้มาใหม่คือซื่อหมิงเยว่ที่เพิ่งมาถึงในชุดรัดกุมทะมัดทะแมง ปิ่นปักผมสีทองบนเรือนผมของนางสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายเจิดจ้า

ปิ่นดอกบัวเก้าสมบัติ...ปิ่นดอกบัวเก้าสมบัติที่เจ้าของร้านบอกว่ามีเพียงชิ้นเดียวในใต้หล้า

ซื่อหมิงเยว่เดินไปต่อท้ายแถวโดยไม่ต้องให้ผู้ใดบอก ศิษย์ที่ยืนอยู่ก่อนนางคนหนึ่งดูเหมือนจะคุ้นเคยกับซื่อหมิงเยว่ ขณะที่ซื่อหมิงเยว่เองก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายอยู่ในรายชื่อผู้ที่จะเข้าแดนลับสุ่ยเยวี่ยเช่นกัน

"อาฉิน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้? ข้าจำได้ว่าเจ้ายังขาดอีกไม่กี่อันดับกว่าจะมีสิทธิ์เข้าแดนลับสุ่ยเยวี่ยมิใช่หรือ?"

ผู้ที่ถูกเรียกว่าอาฉินยิ้มพลางตอบว่า "ศิษย์พี่ เดิมทีข้าก็ไม่มีสิทธิ์เช่นกัน แต่เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน คณะที่ออกไปเก็บสมุนไพรประสบเหตุไม่คาดฝัน หลายคนในคณะนั้นล้วนเป็นศิษย์ที่ติดหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบหกอันดับแรก จึงไม่อาจเข้าร่วมได้ สิทธิ์จึงเลื่อนลงมาตามลำดับ จนมาถึงข้าพอดีเจ้าค่ะ"

หลงจื่ออวี๋ก้มหน้าลง เรื่องนี้เป็นฝีมือของนางเอง นางมั่นใจว่าทำทุกอย่างไว้อย่างแนบเนียนเพียงพอ ต่อให้เป็นเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเสวียนจี้ ก็คงไม่มีทางมองเห็นพิรุธได้

หลังจากรับลูกแก้ววารีจากมือผู้อาวุโสแล้ว หลงจื่ออวี๋ก็กระโดดเข้าสู่แดนลับ ภาพเบื้องหน้าราวกับทะลุผ่านห้วงฝันอันพิสดาร ก่อนร่างของนางจะร่อนลงบนทุ่งหญ้าเขียวขจีผืนหนึ่ง ทุกสิ่งรอบกายให้ความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความจริงกับภาพลวงตา

หลงจื่ออวี๋ไม่เคยเข้าสู่แดนลับมาก่อน อันที่จริงแม้นางจะมีอายุยืนยาวยิ่งกว่าผู้อาวุโสส่วนใหญ่ของสำนักเสวียนจี้ แต่ช่วงชีวิตอันยาวนานนั้น นางกลับใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการถูกจองจำหรือไม่ก็ปลีกวิเวกจากโลกภายนอก

นางเดินไปข้างหน้าช้าๆ ระหว่างทางก็คอยหันซ้ายแลขวาไม่หยุด ราวกับลูกแกะตัวน้อยที่หลงทาง

เหล่าสัตว์ปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดต่างจับจ้องเหยื่อเบื้องหน้าด้วยแววตาละโมบ ก่อนจะค่อยๆ ล้อมเด็กสาวผู้ดูมีพลังบำเพ็ญเพียรตื้นเขินเอาไว้โดยพร้อมเพรียง รอจังหวะลงมือสังหาร

ทันใดนั้น เด็กสาวก็หยุดฝีเท้า บรรดาสัตว์ปีศาจเผยเขี้ยวแหลมคม เตรียมพุ่งเข้าขย้ำ โดยไม่รู้เลยว่าภัยอันตรายของพวกมันเองได้คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงันแล้ว

ฉัวะ! พลังสายหนึ่งพุ่งเข้ากวาดร่างของสัตว์ปีศาจทั้งหมดออกมาจากเงามืด ก่อนเหวี่ยงพวกมันขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นภายใต้แสงตะวัน

ในชั่วอึดใจเดียว คมวายุหลายสายก็พุ่งฟันเข้าที่ท้องของพวกมัน เลือดสดสาดกระเซ็น ลำไส้ทะลักออกมา แก่นปีศาจและแก่นผลึกกลิ้งหลุดออกจากร่างทันที