บทที่๑...ไม่ชอบก็ต้องจีบ (๒)

“อ้าว เวธน์ไม่กินข้าวด้วยกันเหรอ แม่ทำของโปรดไว้ให้ตั้งหลายอย่าง” อาหารถูกนำมาวางบนโต๊ะทรงกลมเพิ่ม กินสามคนแต่ทำมาเกือบหกอย่างไม่รู้ว่าจะหมดหรือเปล่า ดวงตากลมหม่นหมองลงแต่ไม่มีใครสังเกตเห็น

“มันงอนกลับบ้านไปแล้ว”

“งอนเรื่องอะไร” เลิกคิ้วถามเชิงสงสัย เธอกลับหยิบช้อนส้อมเตรียมรับประทานอาหารด้วยความหิว ไม่อยากคิดเรื่องที่ถูกขอร้องให้ปวดหัว

“เรื่องไร้สาระค่ะแม่อย่าไปสนใจเลย เรากินข้าวกันดีกว่าหนูหิวแล้ว”

เพราะไม่ว่าอย่างไร หล่อนก็ไม่มีทางทำตามคำขอให้ไปจีบผู้ชายคนอื่นอย่างเด็ดขาด!

ผ่านไปสามวันคิดว่าเพื่อนจะตัดใจแล้วเพราะไม่เห็นอีกฝ่ายพูดอะไร กระทั่งวันหยุดที่หล่อนเตรียมอ่านหนังสืออยู่บ้าน กลับได้รับข้อความจากเวธน์นัดให้มาที่คลองใกล้บ้าน จึงได้ปิดหนังสือก่อนสวมรองเท้าแตะมาหาอีกฝ่ายใบหน้ายิ้มแย้ม

แต่เมื่อถึงสถานที่กลับต้องตะโกนด้วยความตกใจ เพื่อนของตนยืนอยู่บนรั้วสะพานพร้อมหันมามองหล่อนเหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง ร่างบางเผยอปากกว้างพร้อมหยุดฝีเท้าไม่กล้าก้าวเข้าไปใกล้ กลัวว่าเขาจะคิดสั้นกระโดดลงไปเสียก่อน

มือบางกำเข้าหากันแน่นแล้วมองเพื่อนไม่วางตา

“เวธน์! ทำบ้าอะไรของนาย คิดจะฆ่าตัวตายหรือไง”

“ใช่ ฉันอยู่ไปก็ไม่มีใครรัก เพื่อนสนิทคนเดียวอย่างเธอก็ไม่คิดจะช่วยฉัน โลกนี้ไม่มีใครใจดีกับฉันสักคน อยู่ไปก็ไร้ค่าขอไม่อยู่ดีกว่า หนีไปตายเอาดาบหน้าในชาติหน้าดีกว่า” พูดจบก็ทำเหมือนจะกระโดดลงคลองจนเธอรีบห้ามเสียงดัง ไม่สนใจว่ามีคนอยู่แถวนี้หรือเปล่า สิ่งเดียวที่ต้องทำคือห้ามเพื่อนไม่ให้กระโดดลงไปข้างล่าง

ไม่รู้อีกฝ่ายคิดอะไรอยู่จึงทำแบบนี้ หัวใจเธอเต้นรัวแทบจะออกมาอยู่นอกอก ไม่คิดว่าชายหนุ่มสดใสคนนั้นจะคิดสั้นเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะเวธน์!”

“อย่าห้ามฉันเลย ไว้เจอกันชาติหน้านะ...” ไม่รู้ว่าการกระทำนี้จริงเท็จแค่ไหน แต่เธอก็ต้องหยุดยั้งเอาไว้เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายว่ายน้ำไม่เป็น หากตกลงไปก็คงเกิดอันตรายแก่ชีวิต ความเป็นห่วงที่มีมากจนตัดสินใจตอบในสิ่งที่ตนเองปฏิเสธมาโดยตลอด

เธอไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้อย่างแนบเนียน คนคิดสั้นเหลือบมองเพื่อนสนิทอยู่เป็นระยะ

“ตกลง ฉันตกลง! ฉันยอมไปจีบหมอนั่นแล้ว นายจะให้ฉันทำอะไรก็ยอมหมดเลย ลงมาคุยกันก่อนอย่าคิดสั้น” กวักมือเรียกเขาให้ลงมายืนบนพื้น อยู่บนนั้นใจคอหล่อนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มองแล้วก็หวาดเสียวกลัวว่าเพื่อนจะตกลงไปข้างล่าง

สีหน้าของหล่อนดูเป็นห่วงเขาอย่างมาก จนเวธน์แอบยกยิ้มดีใจก่อนตะโกนร้องที่ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของตนเอง เขาลงจากรั้วกั้นแล้วเดินเข้ามาหาเธอเพื่อย้ำให้รอบไม่ให้หญิงสาวสามารถบิดพลิ้วได้

ส่วนเธอก็รู้ดีว่าตนเองพูดไปแล้วไม่อาจคืนคำ ถึงไม่ทราบว่าต้องไปจีบใครแต่เมื่อตอบออกไปก็คงตามน้ำก่อน

“โอเค! เธอตกลงแล้วนะว่าจะช่วยฉันห้ามผิดคำพูด ฉันอัดเสียงไว้เรียบร้อย เริ่มพรุ่งนี้เลยเป็นไง เลิกเรียนเดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอเอง” หยิบโทรศัพท์ที่ใช้อัดเสียงออกมาพลางชูให้หล่อนดู เล่นเอาร่างบางเผยอปากกว้างด้วยความอึ้ง ไม่คิดว่าคำพูดเมื่อครู่จะถูดอัดไว้อย่างดี แล้วเขายังมีหน้ามาส่งยิ้มให้กันไม่หลงเหลือเค้าความเศร้าเลยสักนิด

หรือว่าเมื่อครู่เป็นเพียงละครฉากใหญ่เท่านั้น เธอเริ่มคิดก่อนถามเขาเพื่อความแน่ใจ

“นี่นาย...หลอกฉันเหรอ!” ตะโกนถามเสียงดังเมื่อรู้ว่าถูกหลอกใช้เข้าให้แล้ว ทั้งที่เธอกลัวเขาจะฆ่าตัวตาย อีกฝ่ายกลับเห็นเป็นเรื่องตลก

“เธออยากเชื่อเองนี่น่า” ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่สนใจกับอาการโกรธของเพื่อนเลยสักนิด เขาได้ในสิ่งที่ต้องการจึงยิ้มแก้มปริมีความสุขเป็นอย่างมาก เดินเข้ามากอดไหล่เล็กเอาไว้เพื่อเป็นการอ้อนไม่ให้หล่อนโกรธมากกว่านี้

“ไอ้เวธน์!”