ตอนที่ 4 ขบวนเนรเทศ - 2

"หลันเอ๋อร์กลับได้หรือยัง ข้าว่าขบวนคงออกไปแล้วกระมัง ข้ารู้ว่าองค์รัชทายาทกับพวกเราสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก ข้าเองก็อยากมาส่งพระองค์ ทว่าเจ้ายังไม่หายดีไม่ควรออกมาเช่นนี้ และอีกอย่างเมื่อวานข้าก็แอบเข้าไปหาพระองค์แล้วด้วย" เซียวเยวี่ยหลันถอนหายใจออกมา นางไม่รู้ว่าเขาจะรู้หรือไม่ ถุงหอมที่เจอเป็นถุงหอมที่นางเย็บเองกับมือ นั่นไม่ใช่เพราะนางโง่เขลาเชื่อคำพูดของไป๋ซ่งเจี๋ยหรอกหรือ

สองพี่น้องลงมาจากเหลาสุรา เซียวเยวี่ยหลันกำลังจะขึ้นรถม้า ก็เห็นขบวนหนึ่งตรงมาเสียก่อน ขบวนนี้ไม่เอิกเกริก ทว่าก็มีการคุ้มกันแน่นหนา นางรีบหันไปมอง เหมือนโชคจะเข้าข้าง ลมหอบหนึ่งพัดเอาม่านรถม้าปลิวขึ้น บุรุษรูปงามที่นั่งหน้าเรียบเฉยผู้นั้นจะเป็นผู้ใดได้อีก หากไม่ใช่ไป๋ซ่งอวิ้น รัชทายาทผู้โชคร้ายพระองค์นั้น นางมองเขาด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในหัวใจ ทั้งสงสาร ทั้งรู้สึกผิด ขาทั้งสองเดินตรงเข้าไปใกล้รถม้า แต่ก็ถูกองครักษ์ขวางเอาไว้เสียก่อน

ไป๋ซ่งอวิ้นรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา เขาหันหน้าไปตามสายตานั้น ทันทีที่เห็นว่าเป็นผู้ใด ใบหน้าหล่อเหลาก็เย็นชาขึ้น สายตาที่มองนางทั้งผิดหวัง ทั้งเสียความรู้สึก เขากับนางก็นับว่ารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เหตุใดนางจึงต้องร่วมมือกับคนอื่นทำร้ายเขา เขาจำได้ว่าถุงผ้านั่น เป็นนางที่ปักและมอบให้แค่ไม่กี่คน วันนั้นเขายังนึกดีใจที่เขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับถุงหอม ถึงแม้จะไม่ได้รับจากมือนางก็ตามผู้ใดจะไปคิดว่าเพราะความดีใจของเขาเอง ไม่คิดจะตรวจสอบให้ดี จึงทำให้ตนเองถูกใส่ร้ายเช่นนี้ และคนที่เป็นต้นเหตุก็คงเป็นนาง!!!

"เฮ้อ...ไม่น่าเลยจริง ๆ ข้าไม่เชื่อหรอกว่า พระองค์จะทำเช่นนั้น ถึงอย่างไรตำแหน่งนั้นก็ต้องตกอยู่ในมือพระองค์อยู่แล้ว หากบอกว่าถูกใส่ร้ายยังจะน่าเชื่อถือกว่าเสียอีก" เสียงทอดถอนหายใจของเซียวเซิ่งหมิ่นดังจากทางด้านหลัง เซียวเยวี่ยหลันจึงได้ละสายตากลับมา

"หลันเอ๋อร์เจ้าเองก็คิดเหมือนข้าใช่หรือไม่ พวกเราเติบโตมาด้วยกัน องค์รัชทายาทนิสัยเป็นเช่นไรพวกเราย่อมรู้ดี อย่างไรข้าก็ไม่เชื่อหรอก จะทำอย่างไรถึงจะช่วยพระองค์ได้กัน"

ใช่!!!...นางไม่เชื่อหรอก พระองค์จะต้องวางยาฝ่าบาททำไมกัน ต่อให้ผู้ใดไม่รู้แต่นางรู้ดี องค์ฮ่องเต้รักพระโอรสองค์นี้มากเพียงใด ดูแค่วันนี้ก็รู้แล้ว ฝ่าบาทไม่ยอมประกาศว่าท่านอ๋องกบฏ แต่ประกาศว่าป่วย ทั้งยังปกป้องเช่นนี้อีก คาดว่าแม้กระทั่งเยี่ยนกุ้ยเฟยก็ยังไม่รู้กระมังว่ารัชทายาทเสด็จออกจากเมืองหลวงวันนี้

และหากรัชทายาทประสงค์ต่อบัลลังก์มังกรเช่นนั้น เชื่อว่าฝ่าบาทก็คงจะลงให้อย่างแน่นอน แต่มีเหตุผลใดที่เขาจะทำเช่นนั้น ไป๋ซ่งอวิ้นเป็นลูกศิษย์ที่ท่านพ่อภูมิใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้นางจะไม่สนิทกับเขา แต่ก็พูดได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน เขาเป็นเช่นไรครอบครัวนางย่อมรู้ดี และนางเชื่อว่าท่านพ่อมองคนไม่ผิด เป็นนางต่างหากที่มองคนผิดไป และความจริงหากไป๋ซ่งอวิ้นจะบอกว่า ถุงหอมใบนั้นเป็นของนางละก็ นางคงจะต้องถูกจับกุม แต่เขากลับไม่ยอมพูดออกมาเลย เพราะเหตุใดกัน

"ข้าก็คิดเช่นนั้น กลับเถอะเจ้าค่ะ ออกมานานแล้ว ประเดี๋ยวน้องห้ากลับมาแล้วเข้าไปหาข้า ท่านพ่อกับท่านแม่จะรู้ว่าเราสองคนแอบออกมาข้างนอก เช่นนั้นต่างหากเล่าที่น่ากลัว"

เซียวเซิ่งหมิ่นพยักหน้าประคองน้องสาวขึ้นบนรถม้า มุ่งหน้ากลับจวนสกุลเซียว แต่เมื่อกลับมาถึง สิ่งที่เขากลัวก็เกิดขึ้นจริง ๆ เสียงแผดร้องพร้อมกับไม้กระบอง พุ่งตรงมาที่เขาอย่างมาดร้าย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นผู้ใด

"ไอ้ลูกชั่ววันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย เลอะเลือนไปแล้วหรือ น้องสาวเจ้าเพิ่งฟื้นขึ้นมา ก็พานางออกไปตากลมเสียแล้ว เจ้าเป็นพี่เช่นไรกัน"

"ท่านพ่อ!!!...ฟังข้าก่อน...โอ๊ย!!!...อย่าตีข้า ท่านแม่...ท่านแม่ช่วยลูกด้วย โอ๊ย!!!