หวนกลับมาเป็นชายาอ๋องกบฏ

"กรี๊ด!!!...ท่านพ่อ ท่านแม่"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อประตูจวนสกุลเซียวเปิดอ้าออก ร่างอรชรวิ่งเข้าไปข้างในอย่างไม่คิดชีวิต เท้าทั้งสองข้างเหยียบย่ำลงไปในสายโลหิตที่ไหลออกมาจากร่างกายบ่าวไพร่ ทั่วทั้งพื้นหญ้าเต็มไปด้วยศพของผู้คนสกุลเซียวหลายร้อยชีวิต แต่ละก้าวที่นางย่ำผ่าน เสมือนมีมีดที่กรีดลงกลางหัวใจนางจนเลือดท่วม หญิงสาววิ่งเข้าไปยังด้านในของจวน หน้าห้องบูชาป้ายวิญญาณบรรพชน มีร่างกำยำยืนนิ่งเหมือนกำลังปกป้องด้านหลังไม่ให้ผู้ใดรุกล้ำเข้าไป ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลงจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างองอาจ โลหิตไหลออกจากร่างกายหยดลงสู่พื้นกลายเป็นแอ่งสีแดงขนาดใหญ่ มือข้างซ้ายกำกระบี่ค้ำกับพื้นดิน เพื่อไม่ให้ร่างกายล้มลงไปเซียวเยวี่ยหลันยกมือขึ้นปิดปากกรีดร้องเสียงดังเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่ได้รับความเจ็บปวด นางยื่นมือที่สั่นเทาของตนเองออกไปสัมผัสร่างบุรุษองอาจของผู้เป็นบิดา

"ทะ...ท่านพ่อ...ฮือ ๆ ท่านพ่อเป็นอะไร เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ"

ไม่มีเสียงตอบนางกลับมา มีเพียงเสียงดังของร่างบุรุษที่นางเรียกขานว่าท่านพ่อ...เซียวอู่ล้มลงกระแทกพื้น พร้อมกับกระบี่ที่หักครึ่งลง ร่างอรชรถลาเข้าไปกอดบิดาเอาไว้ ร่างกายกำยำที่เคยโอบอุ้มนางมาตั้งแต่เด็ก มือหนาที่เคยอบอุ่นบัดนี้เย็นชืด ช่างหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจของผู้เป็นลูก

"ไม่!!!...ท่านพ่อ...ฮือ...ผู้ใดกัน ผู้ใดมันทำร้ายท่านพ่อ ฮือ...อย่าทิ้งหลันเอ๋อร์ไป"

"หละ...หลัน...หลัน..." เซียวเยวี่ยหลันหยุดชะงักค้าง นางได้ยินเสียงเรียกอย่างแผ่วเบาจนแทบจะหมดแรงออกจากในห้องบรรพชน หญิงสาวรีบวางร่างบิดาลงอย่างเบามือ และวิ่งเข้าไปในห้อง เท้าเล็กสะดุดขาเซียวเซิ่งหมิ่นที่ล้มตายข้าง ๆ บิดา พี่ชายเพียงหนึ่งเดียวของนางบัดนี้จากไปเสียแล้ว ร่างอรชรกัดริมฝีปากตนเองจนได้กลิ่นคาวเลือด หันไปมองด้านข้างก็เห็นร่างเด็กหนุ่มรูปงามที่เบิกตากว้าง โลหิตไหลอาบใบหน้า เซียวเซิ่งซูน้องชายคนเล็กของนาง ก็จากไปเช่นกัน

"พี่ใหญ่ ฮือ ๆ น้องห้า ฮือ ๆ ผู้ใดทำพวกท่านเช่นนี้"

เซียวเยวี่ยหลันได้ยินเสียงเรียกตนเองจากข้างในอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เบาเสียจนแทบจะหมดแรงแล้ว นางไม่รอช้ารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา วิ่งโซซัดโซเซดันประตูบานใหญ่เข้าไปในห้อง ทันทีที่แสงสว่างจากเปลวไฟด้านนอกส่องสว่างเข้าไปในห้อง นางก็นิ่วหน้าขึ้นริมฝีปากบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ทะ...ท่านแม่...หลันเอ๋อร์มาแล้วเจ้าค่ะ" นางถลาไปข้างมารดาที่นอนหายใจรวยริน ร่างเล็กพยายามจะอุ้มมารดาขึ้น ทว่ามือเล็กที่แสนอบอุ่นกลับแนบไปที่ใบหน้านางเสียก่อน

"หลันเอ๋อร์...เวลาแม่ไม่มีแล้ว"

"ฮือ...ไม่เจ้าค่ะ...ท่านแม่...ลูกจะช่วยท่าน หมอ!!!...ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้" เซียวฮูหยินยิ้มพลางส่ายหน้า นางเช็ดน้ำตาให้บุตรสาวอย่างอ่อนโยน

"อย่า...หลันเอ๋อร์ฟังแม่...อย่าไว้ใจสวามีของเจ้า" ดวงตาเรียวเบิกกว้าง มองใบหน้ามารดาอย่างไม่เข้าใจ ท่านแม่ต้องเข้าใจอะไรผิดใช่หรือไม่ พระสวามีของนางเป็นบุรุษที่อ่อนโยน เหตุใดท่านแม่จึงได้เตือนนางเช่นนี้ ถึงแม้จะคิดเช่นนั้น แต่ในใจลึก ๆ แล้วนางหวาดหวั่นยิ่งนัก

"ท่านแม่...พูดอันใดเจ้าคะ เหตุใด" คำถามมากมายที่ต้องการจะเอ่ย ทว่าไม่อาจพูดออกมาได้หมดแม้แต่คำเดียว มีเพียงคำว่าทำไม แต่ท่านแม่ไม่มีทางโกหกนาง

"ลูกรัก พ่อกับแม่ และพี่ใหญ่ น้องชายของเจ้า ปกป้องเจ้าไม่ได้แล้ว หนีไป...หนีจากพระสวามีของเจ้าเสีย" สิ้นเสียงคำเอ่ยเตือน ร่างอบอุ่นของมารดาก็แน่นิ่งไป พร้อมกับมือที่หลุดจากแก้มนาง

"ท่านแม่!!!...ฮือ...อย่าทิ้งลูก...พระองค์ทำสิ่งใดกันแน่ ฮือ..." นางกรีดร้องจนสุดเสียง ต่อให้ร้องมากเพียงใด ต่อให้ตะโกนจนคอจะแตก ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกแล้ว เซียวเยวี่ยหลันผุดลุกขึ้น นางหันไปสั่งผู้ติดตามเสียงสั่น

"เฝ้าท่านพ่อกับท่านแม่ และพี่ใหญ่ น้องห้า ของข้าเอาไว้ รอข้ากลับมา" นางวิ่งออกไปข้างนอก อาชาตัวใหญ่ย่ำเท้ารออยู่หน้าจวน เซียวเยวี่ยหลันเหยียบโกลนเหวี่ยงตัวขึ้น และควบออกไปยังจวนอ๋องอย่างร้อนใจ

"ท่านอ๋องอยู่ที่ใด"

"พระชายาเข้าไม่ได้เพคะ ท่านอ๋องบรรทมแล้ว" นางกำนัลถลามาขวางไม่ยินยอมให้พระชายาเข้าไปใกล้ห้องบรรทม เซียวเยวี่ยหลันขมวดคิ้วขึ้น ลางสังหรณ์ร้องเตือน ทว่านางไม่มีเวลามาใส่ใจนัก มือเรียวผลักนางกำนัลเหล่านั้นออกไป

ปัง!!!