ตอนที่ 4 ขบวนเนรเทศ - 1

"เจียอีไปที่เรือนพี่ใหญ่ บอกข้ามีเรื่องจะรบกวน" เจียอีมองหน้าเถาเป่า ก่อนจะหันไปมองในห้อง ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่คุณหนูมองตรงมา สาวใช้ก็กลืนคำพูดลงท้อง และรับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้

"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้" เซียวเยวี่ยหลันชอบที่เจียอีเป็นคนหัวไว นางไม่จำเป็นต้องเอ่ยทุกคำพูดก็เข้าใจแล้ว สาวใช้ผู้นี้เป็นพวกไม่ค่อยพูดวาจา เมื่อก่อนนางก็ไม่ค่อยจะถูกใจเท่าไรนัก ทว่าเมื่อนึกถึงวันที่เจียอีต้องโทษตายไปเพราะนางในชาติที่แล้ว ก็อดจะสะเทือนใจมิได้

จำได้ว่าในห้วงความฝัน หรือความจริงในอดีตชาติของนางนั้น เจียอีสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ของนาง ถูกลงโทษโดยที่นางไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะช่วยเหลือ เจียอีก็เหมือนท่านแม่ที่บอกให้นางระวังพระสวามี ครั้นเมื่อเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูของไป๋ซ่งเจี๋ยไม่นานต่อมาเจียอีก็ถูกข้อกล่าวหาว่าเป็นสายลับ เอกสารสำคัญในห้องหนังสือของซ่งอ๋องหายไป แต่กลับไปโผล่ที่ห้องนอนของสาวใช้ผู้หนึ่ง ต่อให้มีสิบปาก ก็ไม่อาจแก้ต่างได้

ครั้นนั้นพระสวามีสั่งลงโทษโบยสาวใช้ของนางจนถึงแก่ความตาย เซียวเยวี่ยหลันจำได้ดีว่า ก่อนลมหายใจสุดท้ายของเจียอีจะหมดลง นางยังหันมายิ้มและเอ่ยเตือนนางอย่างไร้สุ้มเสียงว่า'อย่าไว้ใจท่านอ๋อง' ยามนั้นนางโง่นัก ไม่ได้นึกเฉลียวใจเลยสักนิด แค่เพียงคำพูดเดียวของเขา นางก็เชื่ออย่างหมดใจ สวามีนางบอกว่า เจียอีเป็นคนของไป๋ซ่งอวิ้น รัชทายาทผู้ก่อกบฏ นางก็เชื่ออย่างโง่งม แต่วันนี้นางจะไม่ยอมให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นอีก หญิงสาวหลับตาลงกำมือแน่น ทว่าก่อนที่จะจมลงสู่ภวังค์ความแค้น เสียงพี่ชายก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"น้องสามเรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือ" หญิงสาวลืมตาขึ้นมา ดวงตานางแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด เซียวเซิ่งหมิ่นตกใจเป็นอย่างมาก กำลังจะหันไปเรียกสาวใช้ให้ตามหมอ แต่มือหนาก็ถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน

"พี่ใหญ่ท่านรู้หรือไม่ว่า องค์รัชทายาทออกจากเมืองไปหรือยัง"

"เจ้าถามไปทำไมกัน" เซียวเซิ่งหมิ่นขมวดคิ้ว มองนางอย่างแปลกใจ ตั้งแต่ที่น้องสามกับซ่งอ๋องใจตรงกัน ท่านอ๋องก็สั่งห้ามไม่ให้นางใกล้ชิดกับรัชทายาทอีก นั่นเพราะไหน้ำส้มของซ่งอ๋องมีมากเกินไป นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดายิ่งนัก ใครใช้ให้น้องสาวเขางดงามถึงเพียงนี้กัน เซียวเซิ่งหมิ่นเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ

"ข้าอยากรู้" เซียวเยวี่ยหลันอยากจะตายเสียจริง ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่กำลังคิดเรื่องไร้สาระอันใดอยู่จึงได้เชิดหน้าขึ้นอย่างนั้น

"อืม...ใช่รัชทายาทเอ๊ย...จวิ้นอ๋องออกจากเมืองวันนี้" เรื่องที่รัชทายาทจะออกจากเมืองหากบอกว่าเป็นความลับก็คงจะไม่เกินจริง ทุกคนรู้แค่เพียงว่าพระองค์ถูกเนรเทศ ทว่าไม่รู้ว่าจะออกวันใด และที่ไม่มีการแจ้งกล่าวนั่นเพราะฮ่องเต้กลัวว่าพระโอรสจะถูกลอบสังหาร และที่เซียวเซิ่งหมิ่นรู้นั่นก็เพราะ เขาแอบเข้าไปหาอดีตรัชทายาทมา

"พี่ใหญ่พาข้าออกไปดูได้หรือไม่"

"ไม่ได้!!!..." เซียวเซิ่งหมิ่นผุดลุกขึ้น พลางตอบเสียงเข้ม ต่อให้น้องสาวเขาจะอยากรู้อยากเห็นเพียงใด แต่ร่างกายนางเพิ่งจะฟื้นไข้ ยังไม่สมควรออกไปนอกจวนเช่นนี้ สองพี่น้องต่างก็จ้องหน้ากัน ไม่มีผู้ใดยอมลงให้กัน เซียวเซิ่งหมิ่นไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด ต่อให้รักน้องสาวมากเพียงใดก็ตาม ร่างกายของนางสำคัญยิ่งกว่าทองพันชั่ง จะให้ออกไปเสี่ยงตากลมหรือ ฝันไปเถอะเขาไม่พาไปแน่!!!

.

...

บนเหลาสุราชั้นสองหน้าต่างห้องริมขวาถูกเปิดแง้มออก ร่างอรชรของสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งนั่งมองไปยังด้านล่าง นางนั่งจ้องอยู่อย่างนั้นราวครึ่งชั่วยามแล้ว ทว่าไม่เห็นผู้ที่นางรอคอยเลยสักนิด หรือเรื่องที่นางฝันจะเป็นเพราะนางคิดไปเอง หากเป็นเช่นนั้นก็คงจะดียิ่งนัก แต่ทว่าหากไม่ใช่อย่างที่นางคิด แล้วเพราะเหตุใดองค์รัชทายาทจึงได้ถูกปลด และข้อหาของการถูกปลดก็เหมือนในฝันนางทุกอย่าง องค์ฮ่องเต้ประกาศกับเหล่าขุนนางว่า องค์รัชทายาทติดโรคร้าย จำเป็นต้องไปรักษาตัว ดังนั้นจึงปลดออกจากการเป็นรัชทายาทนับจากนี้เป็นต้นไป เหตุผลนี้ฟังไม่ขึ้นอย่างแท้จริง แต่ผู้ใดจะกล้าคัดค้านรับสั่งของฮ่องเต้เล่าแต่ความเป็นจริงแล้วเซียวเซิ่งหมิ่นบอกว่า องค์รัชทายาทถูกกล่าวหาว่าวางยาฝ่าบาท โต้วกงกงขันทีข้างพระวรกายเจอถุงหอมในตำหนักบูรพา ต่อให้ฮ่องเต้จะไม่ทรงเชื่อ ทว่าก็ไม่อาจเอาเรือขวางทางน้ำเชี่ยวได้ จึงจำใจสั่งปลดองค์รัชทายาท และเนรเทศไปอยู่ชายแดน ถุงหอมนั่นก็มีพิษชนิดเดียวที่อยู่ในสุราที่รัชทายาทนำไปถวายเสียด้วย