ตอนที่ 5 น้องสี่มาเยี่ยม - 1

"พี่สามท่านนอนพักอยู่หรือไม่เจ้าคะ" เซียวเยวี่ยหลันวางตำราในมือลง พลางหันไปมองทางหน้าประตูห้อง ใบหน้าเล็กของน้องสี่เซียวอี้ซินโผล่เข้ามาพลางส่งยิ้มอ่อนหวานมาให้ เห็นอย่างนั้นริมฝีปากบางก็ยกเหยียดขึ้นก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

"น้องสี่หรือ เข้ามาเถอะข้าพักพอแล้ว" เซียวอี้ซินรีบเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว นางยิ้มเขินอายเหมือนประหม่า ทุกครั้งก็เป็นเช่นนี้ น้องสาวคนนี้ชอบใช้ความไร้เดียงสาหลอกตาผู้คนเสมอ ครั้นเข้ามาถึงนางก็รีบนั่งลงด้านหน้าของพี่สามของนาง มือเล็ก ๆ ยื่นเกาะแขนอีกฝ่ายเอาไว้อย่างออดอ้อน

"พี่สามอย่าโกรธข้าเลยนะเจ้าคะ ความจริงข้าได้ยินว่าท่านฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ข้ามัวแต่ช่วยท่านแม่ตรวจบัญชีร้านค้า เอ่อ...สินเดิมของท่านแม่น่ะเจ้าค่ะ" นางกัดริมฝีปากลงอย่างประหม่า รีบบอกว่าเป็นร้านค้าสินเดิมของมารดา หากบอกว่าตรวจกิจการของสกุลเซียวที่ท่านย่าแบ่งออกมาจากมือท่านป้าสะใภ้ใหญ่ เกรงว่าพี่สามคงไปอาละวาดมารดานางแล้ว เฮอะ!!!...ก็ใครใช้ให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่เลอะเลือนเพราะบุตรสาวป่วยกันเล่า ในเมื่อท่านย่ายกการดูแลจวนให้มารดานางแล้ว บ้านใหญ่ก็อย่าหวังจะได้คืนเลย แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาเรียวก็ยังดูโศกเศร้า หยาดน้ำตาเกาะอยู่บนขนตา แลดูน่าทะนุถนอมเป็นอย่างมาก หากเป็นเมื่อก่อนเซียวเยวี่ยหลันคงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้อย่างเร็วกระมัง

"จริงสิ...ที่ร้านท่านแม่มีสินค้าเข้ามาใหม่ นี่พี่สามดูสิชอบหรือไม่ ข้าเอามามอบให้ท่าน ถือว่าเป็นการขอโทษจากน้องสาวผู้นี้ ความจริงแล้วข้าโทษตัวเองมาตลอด หากข้าไม่ชวนท่านไปช่วยจับลูกแมวน้อย ท่านก็คงไม่พลาดตกลงไปในน้ำจนล้มป่วย พี่สามท่านตีข้าเถอะ ล้วนเป็นความผิดของข้า"

"ในเมื่อเจ้าไม่ตั้งใจ แล้วข้าจะตีเจ้าได้อย่างไร น้องสี่อย่าคิดมากเลย"

"เช่นนั้นท่านรับถุงหอมนี่ไปนะเจ้าคะ ข้าตั้งใจนำมันมามอบให้ท่าน ผ้าลายนี้เป็นลายใหม่ที่เพิ่งส่งมาจากเจียงหนาน ท่านแม่นำมาตัดชุดให้ข้า ข้าจึงแบ่งมาเย็บถุงหอมให้ท่าน ท่านดูสิข้าเองก็พกไว้หนึ่งถุง แต่ของข้าเป็นลายดอกเหลียนฮวา" เซียวเยวี่ยหลันรับถุงหอมสีชมพูปักลายดอกไห่ถังอย่างงดงาม แน่นอนว่าดอกไห่ถังเป็นดอกไม้ที่นางชื่นชอบเป็นอย่างมาก ส่วนน้องสี่ของนางก็เหมาะกับเหลียนฮวายิ่งนัก แม่ดอกบัวขาวดอกนี้ช่างน่าบดขยี้เหลือเกิน นางลูบถุงหอมในมือเบา ๆ ในใจก็พลันนึกไปถึงถุงหอมอีกใบที่อยู่ในตำหนักบูรพา ถุงหอมที่เย็บขึ้นมาเพื่อมอบให้ไป๋ซ่งเจี๋ย ทว่าเขามันเสแสร้งแกล้งขอให้นางเย็บขึ้นมาอีกใบ เพื่อมอบให้องค์รัชทายาท

"...เสด็จพี่รัชทายาทนอนไม่ค่อยหลับ ถึงอย่างไรเจ้ากับพระองค์ก็เคยสนิทกัน เช่นนั้นก็เย็บให้พระองค์สักถุงดีหรือไม่ แต่เจ้าอย่าได้เอาไปมอบให้ด้วยตนเองเชียว ข้ากลัว เจ้าก็รู้ว่าเสด็จพี่มีใจต่อเจ้า ฝากนางกำนัลไปมอบให้เถอะ"

"ให้หมอหลวงปรุงยาถวายก็ได้แล้วมิใช่หรือ ยังต้องพึ่งถุงหอมหม่อมฉันไปทำไมกัน"

"หลันเอ๋อร์...เจ้าอย่าใจแคบเลย อย่างไรเสด็จพี่รัชทายาทก็ทรงดีต่อพวกเรา ข้าเองก็เป็นห่วงพระวรกายพระองค์..."

หึ!!!...นึกถึงคำพูดในชาติก่อนแล้วก็รู้ว่า นางช่างโง่เขลานัก ถุงหอมนั่นก็แค่หมากที่ต้องการใช้นางกำจัดเขาเท่านั้น หัวใจนางจมดิ่งลงไป มือเรียวขยำจนของในมือบิดเบี้ยวผิดรูป

รอยยิ้มของเซียวอี้ซินเริ่มแข็งค้าง ดวงตานางขยายและหดลงอย่างรวดเร็ว เหงื่อที่ฝ่ามือไหลจนเปียกชื้น หรือนางจะรู้ว่าเหตุการณ์ที่สระน้ำมิใช่อุบัติเหตุ หรือจะรู้เรื่องที่ท่านย่าลำเอียงมอบอำนาจมาให้บ้านสายรองของนาง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรล้วนไม่เป็นผลดีต่อนางทั้งสิ้น หญิงสาวพยายามกดความตื่นกลัวเอาไว้อย่างเต็มกำลังความสามารถ ต้องตั้งสติให้ได้ หากพี่สาวผู้โง่เขลารู้ความจริง เรื่องราวคงไม่เงียบเช่นนี้ อย่างน้อย ๆ เซียวเซิ่งหมิ่นไอ้คนไร้สมองนั่นจะต้องมาเอาเรื่องบ้านสายรองแน่นอน

"พี่สาม...ท่านไม่ชอบหรือ" เซียวเยวี่ยหลันหลุดออกจากภวังค์ ใบหน้าหวานหันไปมองช้า ๆ คิ้วเรียวกระดกขึ้น พร้อมกับมุมปากที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

"เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น ข้าชอบมากลำบากเจ้าแล้ว" นางยิ้มออกมาจากมุมปาก แต่หากสังเกตดี ๆ ในดวงตาของนางหาได้มีรอยยิ้มไม่ ใบหน้าหวานเอียงไปมองสาวใช้ของเซียวอี้ซินที่อยู่ด้านหลังของน้องสาว พลางยกคิ้วขึ้น