ตอนที่ 2 ตกน้ำหน้าหนาว - 1

"เหตุใดยังไม่ฟื้นอีกเล่า นี่ก็ใกล้จะถึงวันที่พระสนมจัดงานชมดอกไม้ในวังแล้ว หากหลันเอ๋อร์ไม่ฟื้น นางมิต้องเสียใจไปตลอดหรอกหรือ" เซียวฮูหยินยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับปลายหางตา พลางมองใบหน้าที่ซีดเซียวของสตรีที่อยู่บนตั่งนอน

นี่ก็ห้าวันเข้าไปแล้ว เหตุใดบุตรสาวของนางยังไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที ไหนท่านหมอหลวงบอกว่า นางมิได้เป็นอันใดมากกันเล่า หากไม่เป็นอันใดมาก ก็สมควรจะฟื้นขึ้นมาได้แล้วมิใช่หรือ แต่หากจะให้นางไปโต้เถียงกับท่านหมอหลวง เซียวฮูหยินก็จะเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน ฝ่าบาทมีพระเมตตายอมให้สามีนางขอคนมาจากวังหลวงได้ก็ดีเท่าไรแล้ว นั่นไม่ใช่เพราะฝ่าบาทเห็นแก่หน้าสามีนาง ซึ่งเป็นอาจารย์ขององค์ชายทั้งสองหรอกหรือ

"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่หลันเอ๋อร์จะเข้าร่วมงานชมดอกไม้ได้หรือไม่ แต่มันอยู่ตรงที่เหตุใดนางจึงยังไม่ฟื้น เรื่องชมดอกไม้นั่นหาได้สำคัญไม่" เซียวอู่ถอนหายใจออกมา เขาไม่สนใจเลยสักนิด งานเลี้ยงในวังหากขาดบุตรสาวเขาไป ก็ย่อมไม่มีปัญหาใด อย่างไรเสียงานก็ยังคงจัดได้เหมือนเดิม แต่หากบุตรสาวเขาไม่ยอมฟื้นนั่นต่างหากเล่า ที่เป็นปัญหา เขามีบุตรเพียงแค่สามคนเท่านั้น บุตรจากภรรยาเอกสองคน และเจ้าห้าที่เป็นบุตรชายที่เกิดจากอนุภรรยา แต่หากจะให้พูดตามตรงแล้ว เขารักบุตรสาวมากกว่าเจ้าลิงสองตัวนั่นเสียอีก

"จะไม่สำคัญได้อย่างไร ท่านพี่ก็รู้ดีว่าพระสนมทรงจัดงานชมดอกไม้นี้เพื่อสิ่งใด มิใช่ทรงมีพระประสงค์จะเลือกคู่ครองให้กับท่านอ๋องทั้งสามหรอกหรือ ยามนี้องค์รัชทายาทสิ้นอำนาจลง ฝ่าบาททรงมีพระโอรสไม่กี่พระองค์ ไม่แน่ว่า" ก็เพราะว่ารู้น่ะสิ เขาจึงไม่อยากให้บุตรสาวฟื้นขึ้นมายามนี้ ครั้นได้ยินวาจาของผู้เป็นฮูหยิน เซียวอู่ก็ตวาดเสียงเข้ม สาวรับใช้ต่างก็รีบก้มหน้าลงหดตัวชิดริมกำแพงไม่กล้าส่งเสียง

"หุบปาก!!!...เรื่องในวังหลวงเป็นสิ่งที่เจ้าสมควรพูดอย่างนั้นหรือ สิ่งเหล่านั้นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา หลันเอ๋อร์ยังไม่ฟื้นขึ้นมายามนี้ก็ดีเช่นกัน"

"ดีอย่างไรเจ้าคะ ท่านพี่ก็รู้ว่าหลันเอ๋อร์คิดอย่างไรกับซ่งอ๋อง"

"จะคิดเช่นไรก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตของหลันเอ๋อร์แล้ว เจ้าไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก ดูแลลูกให้ดี" เซียวอู่ถลึงตามองภรรยา ก่อนจะหันไปมองบุตรสาวพลางถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าจะเป็นเคราะห์ดี ในยามร้ายหรือไม่ เซียวอู่รู้ดีว่าบุตรสาวกับซ่งอ๋องมีใจต่อกัน หากแต่เขาซึ่งเป็นอาจารย์ขององค์ชายทั้งสอง ย่อมต้องรู้จักอุปนิสัยของทั้งคู่เป็นอย่างดี เพราะอย่างนั้นเขาจึงหวังว่า บุตรสาวจะฟื้นช้ากว่านี้อีกสักสองวัน

ตั้งแต่องค์รัชทายาทถูกลงดาบลดขั้นเป็นจวิ้นอ๋อง องค์ชายอื่น ๆ ก็ถือโอกาสอวยยศเป็นอ๋องกันหมด องค์ชายรองไป๋ซ่งเจี๋ยเป็นซ่งอ๋อง องค์ชายสามไป๋ซ่งคังเป็นคังอ๋อง องค์ชายสี่ไป๋ซ่งหย่วนเป็นหย่วนอ๋อง แต่ความสำคัญในพระทัยของฝ่าบาทยังคงมีอดีตรัชทายาทอยู่เช่นเดิม และเมื่อตำแหน่งรัชทายาทว่างลง องค์ชายพระองค์อื่น ๆ ย่อมจ้องตาเป็นมัน ทว่าคนที่มีโอกาสสูงกว่าผู้อื่น ย่อมต้องเป็นซ่งอ๋อง องค์ชายรองไป๋ซ่งเจี๋ย เพราะเช่นนี้เขาจึงไม่อยากให้บุตรสาวฟื้นขึ้นมายามนี้ สกุลเซียวไม่มีความจำเป็นจะต้องเข้าไปสู่สนามแก่งแย่งของเหล่าองค์ชาย

เสียงไออย่างอ่อนแรงดังขึ้นมาจากทางตั่งนอนด้านใน เซียวอู่และเซียวฮูหยินต่างก็หยุดวาจาโต้เถียง หันไปมองบุตรสาวที่ยามนี้ลืมตาขึ้นมาและเอ่ยเรียกทั้งคู่

"ท่านพ่อ ท่านแม่"

"หลันเอ๋อร์ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว ขอบคุณสวรรค์ ฮือ ๆ แม่จะขาดใจตายอยู่แล้ว ฮือ ๆ" เซียวฮูหยินกุมมือบุตรสาวเอาไว้แน่น นางเอาแต่ร่ำร้องขอบคุณสวรรค์ไม่หยุด เซียวเยวี่ยหลันยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ถึงแม้จะรู้สึกงุนงง แต่ยามเห็นน้ำตาของมารดา นางก็ทั้งยินดี และเศร้าใจยิ่งนัก