ตอนที่ 1 บทนำ - 2

"ซ่งอ๋องเพคะ..."เสียงเรียกที่ร้อนรนดังแผ่วลง เมื่อสายตามองเห็นบนตั่งทองมีร่างอรชรของสตรีคุ้นหน้านางหนึ่งผุดลุกขึ้นมา

"นี่มันเรื่องอันใดกันเพคะ เหตุใดน้องสี่จึง..." ร่างเปลือยเปล่าของชายหญิงคู่นี้มันฟ้องนางจนหมดสิ้น เซียวอี้ซินบุตรสาวสายรองของสกุลเซียว เหตุใดจึงมาอยู่บนตั่งของสวามีนางได้ ไม่จำเป็นต้องถามแล้วกระมัง

"จัดการให้เรียบร้อย" นางหันไปมองบุรุษที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับนาง เขาไม่แม้แต่จะหันมามองนางเลยสักนิด เขาเอ่ยปากสั่งสตรีข้าง ๆ แววตาที่มองกันช่างดูอ่อนโยนยิ่งกว่าที่เขาเคยมองนาง

"พระองค์ทรงวางใจอี้ซินจะไม่ทำให้ผิดหวังเพคะ" เซียวเยวี่ยหลันยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแขนของสวามี ทว่าเขากลับหลบไม่ยอมให้นางจับ นางมองดูเขาสวมเสื้อคลุมและเบี่ยงหลบอย่างเย็นชา คำพูดของมารดาย้อนกลับเข้ามาในหัว เป็นเช่นนั้น เขาหาได้ดีเช่นที่แสดงออก เขาหลอกนางมาตลอด

"เป็นอย่างไรบ้างพี่สาว ตกใจหรือ" เซียวอี้ซินเอ่ยถามพลางส่งเสียงหัวเราะขำ นางลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ร่องรอยการร่วมรักเต็มหน้าอก หญิงสาวกางมือออกนางกำนัลในตำหนักรีบเข้ามาสวมอาภรณ์ให้อย่างเอาใจ ครั้นเมื่อสวมอาภรณ์แล้ว ก็หันไปพยักหน้า นางกำนัลทั้งหลายรีบเข้ามากดร่างเซียวเยวี่ยหลันให้คุกเข่าลงที่พื้น

"นังโง่...ถูกขายแล้วยังช่วยเขานับเงินอีก" เซียวเยวี่ยหลันเบิกตาขึ้น นางพยายามจะลุกขึ้นทว่าไม่อาจทำได้ เพราะนางกำนัลหน้าตายผู้นั้นกดนางเอาไว้แน่น

"มะ...หมายความว่าอย่างไร พวกเจ้าสังหารท่านพ่อกับท่านแม่เพราะเหตุใดกัน พวกข้าไปทำสิ่งใดให้!!!"

"ฮ่า ๆ ๆ ยังต้องถามอีกหรือ พระชายาเซียวเยวี่ยหลันผู้โง่เขลา" เซียวอี้ซินจ้องมองอย่างสะใจ ต่อให้พี่สาวผู้นี้จะเคยอยู่เหนือนางมาก่อน แต่บัดนี้ชีวิตไร้ค่านั้นก็อยู่ในกำมือนางแล้ว

"เพราะเหตุใดกัน" เซียวเยวี่ยหลันก้มหน้ามองพื้น ส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอม นางสะบัดดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนหลุดจากนางกำนัลกระโจนใส่ร่างน้องสาวสารเลวผู้นี้อย่างเต็มแรง ฝ่ามือเรียวบีบไปที่ลำคอเล็ก จนอีกฝ่ายไอคลุ้ง

ผลัวะ!!

ทว่าร่างนางก็ต้องกระเด็นเพราะสวามีอันเป็นที่รัก กลับเข้ามาผลักนางจนล้มลงไปอีกครั้ง เขาหันไปประคองเซียวอี้ซินขึ้นมาอย่างห่วงใย

"จะเสียเวลาทำไมกัน พูดกับนางมีประโยชน์อันใด เซียวเยวี่ยหลันหากจะแค้น ก็แค้นความโง่ของตนเองเถอะ ข้าเคยคิดอยากจะให้เจ้าเป็นพระชายาของข้าอย่างแท้จริง ทว่าครอบครัวเจ้ามันรนหาที่เอง มีเพียงคนตายเท่านั้นที่เก็บความลับอยู่ จะโทษก็โทษบิดาเจ้าที่ไม่หยุดสืบเรื่องตำหนักบูรพา ในเมื่ออยากรู้ความจริงนักข้าก็ไม่มีทางเลือก" เสียงเข้มเอ่ยออกไปพลางสะบัดมือออกจากปลายคางเซียวเยวี่ยหลัน

"พระชายาเสียพระทัยเรื่องสกุลเซียวถูกลอบสังหาร จึงทำให้สติฟั่นเฟือน จำต้องรักษาตัวอยู่แต่ในตำหนัก ห้ามออกมาแม้แต่ก้าวเดียว" นางกำนัลเข้ามาหิ้วแขนทั้งสองข้างของนางออกไป

เซียวเยวี่ยหลันถูกนำมาขังเอาไว้ในเรือนร้างด้านหลังตำหนัก นางถูกขังไม่เห็นเดือนไม่เห็นตะวัน นานเพียงใดก็ไม่อาจรู้ ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่สู้ตายไปเสีย แต่เหมือนสวรรค์จะได้ยินเสียงอ้อนวอนของนาง ประตูเรือนที่พระสวามีขังนางก็ถูกเปิดออก ร่างอรชรของเซียวอี้ซินเดินเข้ามา พร้อมกับแสงสว่างที่แสบตา นางหรี่ตาลง

"พี่สามสบายดีหรือไม่" เซียวเยวี่ยหลันไม่แม้แต่จะมองนาง นางเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ทว่าเซียวอี้ซินก็ไม่ได้สนใจนัก นางไม่อยากรออีกแล้ว

"พี่สามการมีอยู่ของท่านมันน่ารำคาญ ข้าควรจะถูกแต่งตั้งเป็นพระชายาเอกเสียที หากแต่ท่านกลับไม่ตายไปเสีย ท่านจงตายไปเถอะนะ ตามท่านลุง ท่านป้า พี่ใหญ่ น้องห้าไปเถอะ อย่าอยู่ให้เป็นที่รังเกียจอีกเลย"

คำพูดสุดท้ายของเซียวอี้ซินสิ้นลงพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของพระชายาเซียวเยวี่ยหลันที่มอดม้วย นางกำนัลอ้อมเข้าไปด้านหลัง และใช้ผ้ารัดคอนางเอาไว้ โดยที่นางไม่แม้แต่จะทันได้ตั้งตัว

ถึงนางจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่ไม่ยินยอมที่จะตายไปอย่างนี้ ตายไปโดยที่ยังไม่ได้เปิดโปงความชั่วช้าของคนเหล่านี้พวกมันรวมหัวกันหลอกลวงนาง ใบหน้าผู้คนสกุลเซียวผ่านเข้ามาในห้วงความคิด นางทำผิดต่อทุกคน ทำผิดต่อบรรพบุรุษสกุลเซียว และนางยังทำผิดต่อเขาผู้นั้น

'ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ หลันเอ๋อร์ขอโทษ เป็นข้าที่โง่เขลา' ห้วงดวงจิตสุดท้ายของนางล่องลอยออกไป ในใจยังนึกถึงคนผู้นั้น

'ไป๋ซ่งอวิ้น ข้าขอโทษ หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะชดใช้ให้ท่าน'