บทที่ 2 หอบมิติข้ามเวลามาอยู่ในนิยายเล่มโปรด - 1

ความตาย... แท้จริงแล้วมิได้มืดมิดและเหน็บหนาวดั่งที่คิด

สัมผัสแรกที่ปลุกประสาทการรับรู้ของเธอกลับคืนมา คือความนุ่มละมุนของฟูกนอนหนานุ่มและไออุ่นของผ้าห่มแพรเนื้อละเอียด มันช่างแตกต่างจากแผ่นเหล็กเย็นเฉียบในห้องทดลองใต้ดินขององค์กรอย่างสิ้นเชิง

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นไอโอโซน และกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยจางหายไป สิ่งที่ลอยเข้ามาแตะปลายจมูกคือกลิ่นหอมสะอาดของเนื้อไม้โบราณ ผสมผสานกับกลิ่นควันกำยานไม้กฤษณาจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ แว่วเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากกิ่งไม้นอกหน้าต่าง คลอเคล้ากับเสียงลมพัดใบหลิวเสียดสีกันเป็นท่วงทำนองอันแผ่วเบา

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า

แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านม่านโปร่งลายดอกโบตั๋น ส่องกระทบเสาเตียงไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ภาพตรงหน้ามิใช่เพดานสีขาวโพลนหรือหลอดไฟนีออนอันบาดตา หากแต่เป็นห้องนอนสไตล์จีนโบราณที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม

หมายเลข 7 ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณระวังภัยที่ฝังลึกอยู่ในไขกระดูกสั่งการให้เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที ทว่า... ร่างกายกลับตอบสนองเชื่องช้าจนน่าหงุดหงิด

กล้ามเนื้อทั่วร่างอ่อนปวกเปียก แขนขาไร้เรี่ยวแรงประหนึ่งท่อนไม้ผุพัง แม้จะพยายามเค้นแรงเพียงใดก็ทำได้เพียงยันกายลุกขึ้นพิงพนักเตียงอย่างยากลำบาก ลมหายใจหอบถี่เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ร่างกายของนักฆ่าอันดับหนึ่งที่ผ่านการฝึกฝนเคี่ยวกรำมาอย่างโชกโชนอย่างแน่นอน

สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะดุดเข้ากับคันฉ่องสำริดบานใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งปลายเตียง

ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกทองเหลืองนั้น ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก

ดรุณีน้อยนางหนึ่งกำลังจ้องมองตอบกลับมา... นางมีดวงหน้ารูปไข่ เกลี้ยงเกลาดั่งหยกสลัก คิ้วโก่งเรียวดั่งใบหลิว นัยน์ตาดำขลับกลมโตทว่าฉายแววโศกศัลย์ จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากบางรูปกระจับที่ซีดเซียวไร้สีเลือด เรือนผมยาวสลวยสีดำขลับประหนึ่งขนกาทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง แม้ใบหน้าจะดูอ่อนล้าและซีดเผือด ทว่าก็มิอาจบดบังความงามอันหมดจดตามฉบับหญิงสาวในห้องหอได้เลย

แต่ที่สำคัญที่สุด... ร่างนี้มีอายุไม่น่าจะเกินสิบเจ็ดปี!

‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน การทดลองผิดพลาดจนวิญญาณหลุดข้ามภพมางั้นหรือ?’

ในจังหวะที่ความสับสนกำลังตีตื้นขึ้นมาในอก คลื่นความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอก็พลันระเบิดออกในห้วงความคิด ความทรงจำของร่างนี้ไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ภาพชีวิตตั้งแต่เยาว์วัย ความเจ็บปวด ความอยุติธรรม และชื่อของตัวละครนับร้อยหลั่งไหลเข้ามาหลอมรวมกับสติสัมปชัญญะของเธออย่างบ้าคลั่ง

อาการปวดศีรษะแล่นแปลบจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ผ่านไปชั่วครู่หนึ่ง เมื่อคลื่นความทรงจำสงบลง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

หลินไต้อิ่ง!

ชื่อของร่างนี้คือหลินไต้อิ่งบุตรีคนโตของเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งราชสำนักต้าชิง!

และที่น่าตระหนกยิ่งไปกว่านั้นคือ ชื่อนี้ สถานที่แห่งนี้ และเรื่องราวทั้งหมด มันคือเนื้อหาในนิยายย้อนยุคเรื่องโปรดที่เธอเคยนอนอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบ้านหลังเล็กก่อนที่จะถูกส่งตัวไปตาย!

เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองเคยอ่านเข้าจริง ๆ!

เมื่อลำดับเรื่องราวในหัวได้อย่างแจ่มชัด สัญชาตญาณนักฆ่าก็แปรเปลี่ยนความตกใจให้กลายเป็นความเยือกเย็นทันที เธอเริ่มทบทวนชะตากรรมของตัวละครที่ตนเองเข้ามาสิงสู่

ในนิยายเรื่องนี้ หลินไต้อิ่งหาใช่นางเอกผู้สูงส่งไม่ ตรงกันข้าม นางเป็นเพียงตัวประกอบไร้ค่า ที่นักเขียนสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นบันไดรักให้พระเอกและนางเอกได้ครองคู่กันเท่านั้น