Chapter 8 คนแรกที่ใส่ใจ

Chapter 8

คนแรกที่ใส่ใจ

ฉันนั่งอยู่บนรถเก๋งยุโรปคันหรูสีดำขลับที่หน้าร้านขายยา ขณะที่พี่เวกัสกำลังยืนเลือกยาอย่างจริงจัง ใบหน้าเขาที่มีรอยฟกช้ำจางๆ แต่ก็ยังหล่อสะดุดตาเกินใคร

“เจลลดรอยช้ำ พลาสเตอร์ แค่นี้พอมั้ยนะ” เขาพึมพำกับตัวเองขณะเข้ามานั่งในรถพร้อมกับถือถุงยาเข้ามา

ฉันมองเขาอย่างอึ้งๆ ก่อนจะอดพูดขึ้นมาไม่ได้

“ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้นะคะพี่เวกัส แค่ลูกบาสอัดหน้านิดเดียวเอง”

เขาแสนดีซะจนฉันเกรงใจ ปากร้ายแต่ใจดีจังเลยนะ

พี่เวกัสเหลือบมามอง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“เธอรู้ตัวไหมว่าผากเธอแดงขนาดไหน?”

“ก็… ไม่รู้สิคะ อาจจะนิดเดียวก็ได้มั้ง

“เดี๋ยวมันจะช้ำหนักกว่านี้”

“แหม พี่ก็เว่อร์” ฉันอมยิ้มพร้อมยกมือขึ้นจับหน้าผากตัวเองเบาๆ

“ไม่เว่อร์”

เขาหยิบเจลลดรอยช้ำ จากนั้นก็เปิดหลอดเจลออก บีบยาเล็กน้อย แล้วกำลังจะทาลงบนหน้าผากของฉัน

“เดี๋ยว!” ฉันสะดุ้ง

“พี่เวกัสจะทำอะไรคะ!?”

“ทายาให้”

“หนะ หนูทาเองก็ได้ค่ะ” ฉันยิ้มเจื่อนๆ เกรงใจเขาจัง

“จะทาเอง รู้รึไงมันช้ำตรงไหน?”

“…”

ฉันเถียงไม่ออก เพราะเอาจริงๆ ฉันก็ยังมองไม่เห็นหน้าผากตัวเองด้วยซ้ำ ยังไม่ได้ส่องกระจกเลย

สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้เขาทายาให้ ใจดวงน้อยสั่นระรัวราวกับมีคนมีตีกลองอยู่ในใจ

นิ้วของพี่เวกัสเย็นอยู่นิดๆ เพราะเจลลดรอยช้ำ เขาแตะเบาๆ ที่หน้าผากของฉัน พยายามใช้แรงให้น้อยที่สุด

“เจ็บไหม?”

เสียงของเขานุ่มกว่าปกติจนฉันชะงัก ใบหน้าขึ้นเป็นริ้วแดงซ่าน

“เอ่อ… ไม่เจ็บค่ะ”

“แสดงว่าไม่ได้แรงมาก”

เขาทายาต่ออย่างใจเย็น โดยที่ฉันทำได้แค่นั่งนิ่ง ไม่กล้าขยับตัวมาก

ฮือ…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!? บางทีฉันอาจจะฝันไปรึเปล่า

ยัยเฉิ่มมินนี่กำลังถูกรุ่นพี่วิศวะตัวฮ็อตทายาที่หน้าผากให้เพราะเขาทำลูกบาสอัดหน้าฉันจนล้มหงาย

โอ้ว ไม่อยากจะเชื่อ

ไอ้คำว่ารับผิดชอบที่พี่เวกัสบอก มันออกจะมากเกินไปหน่อยรึเปล่านะ แบบนี้เรียกว่าล้ำเส้นคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องรึเปล่า หรือมันคือเรื่องปกติ ฉันสับสนจัง

“เสร็จแล้ว”

เสียงของพี่เวกัสพูดขึ้น ใบหน้าหล่อเขยิบออก ส่วนฉันก็กะพริบตาถี่ๆ ราวกับเพิ่งได้สติ

“อ๊ะ ข ขอบคุณนะคะ”

“อืม เดี๋ยวอีกสองสามวันคงหายแดง”

พี่เวกัสเก็บเจลใส่ถุงพลาสติก ก่อนจะส่งให้ฉัน

“เอาไปไว้ใช้ทาตอนอยู่หอ”

ฉันรับมาไว้ในมือพลางพยักหน้าหงึกๆ แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า…

พี่เวกัสดูจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเกินไปหรือเปล่า? ปกติเขาใส่ใจแบบนี้กับทุกคนเลยมั้ย

“เอ่อ…” ฉันสงสัยอ่ะ เก็บไว้ในใจไม่ไหวจนต้องถามออกไป

“สงสัยอะไรอีกล่ะ เลิกทำหน้าเหมือนลูกหมาพึ่งออกจากรกแม่ได้แล้ว” เขาตอบโดยที่หน้ายังนิ่ง

เหอะๆ นี่ฉันเผลอใจให้ผู้ชายปากแบบนี้จริงดิ? เอาเถอะ! ถึงปากจะร้ายแต่ใจดีก็ยังพอทน

“ปกติพี่ใส่ใจทุกคนแบบนี้เลยเหรอคะ?”

พี่เวกัสเงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ไม่ ใครอยากเอาหน้ามารับก็กลับไปทายาเองดิ รู้อยู่ว่าสนามบาส คนก็ต้องเล่นบาส”

“ฮะ?” งงเลย แล้วเขามาขอโทษฉันทำไมตอนแรก แต่ไอ้ที่เขาพูดมันก็ไม่ผิดหรอก สนามบาสเราก็ต้องระวังตัวเองอยู่แล้ว

“ปกติทำบาสเด้งไปโดนใครก็ต้องขอโทษอยู่แล้ว มันเรื่องปกติ”

“…” ฉันเงียบ

“แต่เธอเป็นคนแรก...ที่ฉันทายาให้”

“!!!” อ๊ายยยย ก็มาทำแบบนี้แล้วจะให้ฉันคิดยังไง ใจดวงน้อยของยัยมินนี่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

คำพูดของพี่เขาทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

ฉันพยายามคิดเข้าข้างตัวเองให้น้อยที่สุด แต่น้ำเสียงจริงจังของพี่เวกัสทำให้ฉันอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

“งั้น… หมายความว่า ถ้าคนอื่นโดนลูกบาสอัดหน้าพี่ก็ไม่แคร์งั้นเหรอคะ?”

พี่เวกัสมองฉันนิ่งๆ ก่อนจะตอบตรงๆ

“อืม”

“!!!” โอ้ว ยัยมินนี่เอ๊ย วาสนาหน้าผากฉันจริงๆ โดนสัมผัสโดยมือหล่อๆของพี่เวกัสตัวท็อปวิศวะ

ฉันหลบตาเลิ่กลั่ก หัวใจเต้นแรงเมื่อสบตากับพี่เขา

“งะ… งั้นหนูกลับหอก่อนนะคะ แหะๆ มีการบ้านต้องทำอีกเยอะเลย”

ฉันตั้งท่าเตรียมจะใส่เกียร์หมาวิ่งลงจากรถด้วยความเขินอาย

“เดี๋ยว ฉันไปส่ง”

“ม ไม่เป็นไรค่ะ! หนูเดินกลับเองได้!”

“หน้าผากเธอยังแดงอยู่”

“ข ขาหนูไม่ได้เจ็บสักหน่อยนี่คะ” ฉันเถียง

“อย่าดื้อ ถ้ามันปูดขึ้นมาจะทำยังไง? เธอคงไม่อยากหน้าผากปูดเหมือนปลาหมอสีไปเรียนหรอกใช่มั้ย?”

“…” ฉันอ้าปากพะงาบๆเถียงไม่ออก แล้วเดินกลับหอมันเกี่ยวอะไรกับหน้าผากเนี่ย!

แล้วยังจะมาว่าหัวฉันปูดเหมือนปลาหมอสีอีก อ๊าก รับไม่ได้! สภาพหนังหน้าไปเรียนแต่ละวันก็สดมากแล้ว ถ้ายังปูดแดงขึ้นมาอีกฉันต้องเครียดแน่ๆ

“ไปเถอะ”

สุดท้าย ฉันก็ต้องกลับหอพร้อมกับพี่เวกัส โดยที่หัวใจฉันยังเต้นผิดจังหวะเพราะคำพูดของเขาเมื่อครู่อยู่เลย…เหลินขูน (เขิน)

เมื่อกลับมาถึงหอฉันก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ฉันปีนขึ้นมาบนเตียงชั้นลอยแล้วล้มตัวลงนอนพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

กดเข้าไปฟอลแอคเค้าท์ของพี่เวกัส...

ส่งคำขอติดตาม

เวกัส (ผู้ติดตาม 108,951 คน) (กำลังติดตาม 211 คน)

ไม่จำเป็นจะต้องให้เขามาติดตามกลับหรอก ขอแค่ฉันได้ติดตามเขาก็พอแล้ว...

รับคำขอติดตาม

ส่งคำขอติดตามถึงคุณ

มินนี่ (ผู้ติดตาม 203คน) (กำลังติดตาม 321คน)

“อ๊ะ...พี่เวกัส” ฉันตกใจที่เขากดรับเร็วมาก ทั้งที่คนติดตามเขาเยอะขนาดนั้น ที่สำคัญพี่แกยังกดติดตามกลับอีก

ฉันไม่รอช้ากดรับในทันที

“คิก น่ารักจัง” ฉันกดเข้าไปส่องแอคเค้าท์ของเขาแล้วเลื่อนดูช้าๆ ไม่มีรูปอะไรเลย มีแค่รูปที่ถ่ายกับแก๊งค์เพื่อนๆแค่รูปเดียว แล้วก็มีไฮไลท์โชว์รูปน้องหมาโกลเด้นสุดน่ารัก

หมาพี่เวกัสเหรอ? น่ารักจังเลย...

[ เวกัส : ทำอะไร ทำไมยังไม่นอน ]

พี่เวกัสทักมา คงเห็นว่าสถานะฉันขึ้นว่าออนไลน์อยู่

[ มินนี่ : ก็ส่องพี่อยู่ไงคะ ]

[ เวกัส : ส่อง? ไม่มีรูปอะไรหรอก ]

[ มินนี่ : แล้วมีแฟนมั้ยคะ? ]

ฉันพิมพ์ออกไปแล้ว อื้ม! นี่แหละคือสิ่งที่สงสัย!

[ เวกัส : ถามทำไม? ]

[ มินนี่ : ก็อยากรู้ไม่ได้เหรอคะ ]

ฉันก็แค่อยากเช็คสถานะหัวใจของพี่เวกัส

[ เวกัส : ไม่มี ]

อ๊ายย! ฉันฝังหน้าตัวเองเข้ากับหมอนแล้วดีดขาไปมากับเตียงนอน พี่เวกัสยังไม่มีแฟนค่ะ! แบบนี้ฉันก็มีโอกาสเนอะ

คอยดูเถอะ! ฉันจะคว้าพี่เวกัสตัวท็อปของมหาวิทยาลัยมาเป็นแฟนให้ได้เลย

ปากร้ายแต่ใจดี น่ารักขนาดนี้ฉันคงไม่ปล่อยหลุดมือไปหรอก เอาวะ เดินหน้าเต็มกำลัง เป็นไงเป็นกันมินนี่

[ มินนี่ : งั้น...พรุ่งนี้เราไปเดทกันมั้ยคะ? ]

พี่เวกัสเงียบไปอยู่สักพัก แต่ในที่สุดก็ตอบฉันกลับมา

[ เวกัส : เอาสิ... ]