Chapter 6 จอมมารร้ายหน้าปลาทู

Chapter 6

จอมมารร้ายหน้าปลาทู

“เฮ้ยเวกัส ทำไมช่วงนี้อยู่กับน้องคนสวยบ่อยจังวะ” ซีเคเดินเข้ามาแล้วส่งขวดน้ำให้กับเวกัสที่กำลังต่อสายไฟให้กับเจ้าหุ่นยนต์ตัวใหม่ที่เขากำลังทดลองในโปรเจกต์

“คนสวยไหน” เวกัสถามเสียงเรียบ เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่

“น้องนิวเยียร์ไง ลูกท่านรัฐมนตรี” เคนที่นั่งลอกการบ้านเม่นอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวพูดขึ้น ส่วนเบย์แบดนั่งโอบไหล่วาวาแฟนแสนรัก ตอนนี้เป็นเวลาช่วงบ่ายซึ่งวาวาจากคณะนิเทศศาสตร์ไม่มีเรียนพอดี

“แค่รุ่นน้อง” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่ แต่เพราะเป็นคำสั่งพ่อให้ตีสนิทและใกล้ชิดเข้าไว้ นิวเยียร์มีประโยชน์กับงานของพ่อเขา

“คำสั่งพ่อมันน่ะสิ” เบย์แบดที่นั่งอ้อนแฟนอยู่พูดขึ้น เขาสนิทกับเวกัสมาตั้งแต่มอปลาย ย่อมรู้ดีเรื่องในบ้าน

แววตาของเพื่อนอีกสามคนเปลี่ยนไป ซีเค เม่น เคน มองหน้ากัน

“เออ” เวกัสตอบเรียบๆ

“แล้วมึงชอบน้องเขามั้ย สวยมาก สวยสัส”

ซีเคจึ๊ปากแล้วส่ายหน้าไปมา

“ไม่อ่ะ กูไม่ได้สนใจ” แค่ชีวิตตัวเองก็ยุ่งพอตัวแล้ว เรื่องครอบครัวที่แสนเปราะบาง เขาไม่อยากคบกับผู้หญิงคนไหน ไม่อยากให้ใครมาเห็นด้านทุเรศๆของตัวเองในชีวิต

“ทำพูดไป อยู่ด้วยกันบ่อยเผลอใจขึ้นมาทำไงวะ”

เม่นพูดขึ้นบ้าง

“พวกมึงนี่หลายรอบละ ตั้งแต่ยัยเฉิ่ม นี่มาลูกท่านรัฐมนตรีอีก หน้ากูเหมือนผู้ชายประเภทอยากมีความรักเหรอวะ”

ไอ้จอมมารร้ายที่ยัยวาวาแฟนเพื่อนสนิทตั้งฉายาให้เนี่ยนะ ใครมันจะอยากมาคบกับผู้ชายปากร้ายเช่นเขา

“ก็ไม่ว่ะ หน้างอเหมือนปลาทูแม่กลอง สาวไหนเห็นก็คงอยากหนีฮ่าๆ” เคนพูดขึ้น ทุกคนฮาครืนเพราะนั่นคือเรื่องจริง

“พี่เวกัสหน้างอ คอหัก หนูขอตั้งสโลแกนประจำตัวให้ได้มั้ยคะ อิอิ”

วาวาพูดขึ้นมาเสียงน่ารัก เพื่อนๆในกลุ่มทุกคนต่างเอ็นดูเธอ

“ฉายาอะไรล่ะวาวา?” แม้แต่เวกัสจอมร้ายกาจยังไม่กล้าโกรธเธอ วาวาเป็นผู้หญิงทะเล้น สดใส น่ารักแถมฉลาด

“จอมมารร้ายหน้าปลาทูค่ะ น่ารักดีน้า” ทำเอาเพื่อนๆขำก๊ากออกมา

“โอ้ยฮ่าๆ ก็คิดได้นะวาวา” เคนขำจนม้ามแทบหลุด

“หึ น่ารัก” เบย์แบดแค่นขำเบาๆแล้วมองหน้าแฟนสาว ที่น่ารักไม่ใช่ฉายา แต่ที่น่ารักคือแฟนตัวเองยัยวาวา

“เหอะๆ” เวกัสแค่นหัวเราะแห้งๆ แค่จอมมารร้ายก็ทุเรศพอทน นี่ยังเติมหน้าปลาทูให้กูอีก

ทางด้านของมินนี่

หลังจากทำงานกลุ่มเมื่อวานกับติณจนเรียบร้อยแล้ว เรากำลังรวบรวมงานเพื่อไปส่งอาจารย์ด้วยกัน เมื่อวานกว่าจะเสร็จงานก็ตีสองแต่ติณก็ขับรถมาส่งฉันที่หอใน

ถึงมันจะชอบว่าฉันอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ยังไงก็เป็นเพื่อนที่ดีคนนึงแหละนะ ยังคอยเป็นห่วงกันอยู่เสมอ

“อะ นี่ส่วนของฉันนะ โทษทีนะพวกแกที่เมื่อวานไม่ได้อยู่ช่วยอ่ะ”

“ไม่เป็นไรๆ” ฉันรีบงานจากปลาดาวมารวบรวมไว้ ส่วนฉันกับติณก็ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรร่วมกันเป็นพิเศษ เพราะเหตุการณ์เมื่อวานเลยยังทำให้อะไรหลายๆอย่างตึงๆอยู่

“เออนี่ เย็นนี้อยากไปดูพวกผู้ชายเล่นบาสอ่ะ ยัยมินนี่ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ” ปลาดาวพูดกับฉันแล้วทำตาเป็นประกาย

“คิดไงจะไปดูบาส” ติณหลังจากเงียบอยู่นานก็พูดขึ้น เราทั้งสามคนกำลังเดินกันไปยังตึกเรียน

“ก็ปีสองแล้วปะ ก็อยากมีแฟนกับเขาบ้างอะค่ะ” ปลาดาวพูดพลางยิ้มเขิน

“ไปๆ อยากไปดูอยู่เหมือนกัน” ฉันยิ้มตาหยี ส่วนติณก็เหลือบมองฉัน

“งั้นไปด้วย” มันพูดแทรกขึ้นมา

“อะไร? เป็นผู้ชายจะไปดูบาสทำไมติณ อย่าบอกนะว่าจะไปเหล่หนุ่มเหมือนกัน” ปลาดาวยิ้มแซว

“ก็ไปด้วยกันเยอะๆ สนุกดีไง”

“อะๆ ก็แล้วแต่จ้ะ”

ช่วงเย็นที่สนามบาสของมหาวิทยาลัย ฉันได้เจอกับคนที่อยากเจอที่สุด…พี่เวกัส เขากำลังเตรียมลงสนาม วันนี้พี่เวกัสหล่อมากกกก กอไก่สักล้านตัวยังบรรยายไม่จบ ผมแสกกลางสีน้ำตาล ดวงตาเป็นประกาย แก้มที่แดงนิดๆจากเหงื่อและอากาศ ร่างแกร่งหายใจหอบถี่ โอ้ว

ฉันจ้องที่สนามตาไม่กระพริบและหย่อนก้นนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อน

“ไม่เห็นจะหล่อ” ติณพูด

“แกหมายถึงใครติณ พี่เวกัสเหรอ?” ปลาดาวถามอย่างแปลกใจ

“เออ”

“เอาอะไรมาไม่หล่อ นั่นตัวท็อปมหาลัยเลยนะ หน้าหล่อ เล่นกีฬาเก่ง ลูกหลานข้าราชการระดับสูง เอาตรงไหนมาไม่หล่อก่อน” ถ้าเรื่องผู้ชายปลาดาวเถียงขาดใจ

ส่วนฉันไม่เสียเวลาไปเถียงเพราะจ้องเขาอย่างตะลึง หล่อชะมัด

ฉันนั่งชื่นชมความหล่อนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย แต่สักพักไม่นานก็มีคนรู้จักเดินผ่านมา

“ยัยมินนี่!” วาวาเดินผ่านมาแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน

“อ้าววาวา มาดูบาสเหรอ?” เราสองคนสนิทกันมากตอนช่วงอยู่หอด้วยกัน แต่พอวาวาย้ายออกจากหอในก็เจอกันน้อยลง แต่ก็มีแชทหากันบ้างบางคราว

“อื้ม พวกพี่ๆเขามาเล่นบาสกัน คิดถึงจังเลยย” วาวาเข้ามาสวมกอดฉัน ยัยนี่น่ารักอย่างนี้เสมอ

“คิดถึงเหมือนกัน”

“แล้วเชียร์ใครเป็นพิเศษรึเปล่า?” วาวาถามพลางยิ้ม แต่ปลาดาวตอบแทนให้

“แน่นอนว่าพี่เวกัสสุดหล่อที่ลงสนามไง เห็นมินนี่นั่งลุ้นมาสักพักแล้วล่ะวาวา”

“เอ๋? พี่เวกัสเนี่ยนะ แน่ะ คิดไรปะเนี่ย”

วาวาแซว ฉันรีบส่ายหน้ายกมือขึ้นเท่าอกแล้วปัดไปมา

“บ้า ไม่ได้คิดอะไร” เดี๋ยววาวาเอาไปบอกพี่เวกัสฉันคงเขินตายเลยล่ะ กลัวเขาจะไม่ชอบแล้วยิ่งถอยห่างด้วย…

“งั้นเหรอ ดีแล้วล่ะ พี่เวกัสปากร้ายจะตาย” วาวาพูดขำๆ

“ก็คงจริง” ฉันพยักหน้าเห็นด้วย

“ฉันได้ฉายาใหม่พี่เวกัสด้วยนะ” วาวานั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนแล้วสุมหัวคุยกับฉันกับปลาดาว เม้าส์มอยกันตามประสาผู้หญิง ส่วนติณก็ปรายตามองนิ่งๆ

“ฉายาว่าอะไรเหรอ?” ปลาดาวถามตื่นเต้น

“จอมมารร้ายหน้าปลาทู”

“ฮะ!?” เราสองคนอุทานพร้อมกัน วาวาเล่าให้ฟังถึงที่มาของชื่อนี้ เราสามคนขำกันเอิ๊กอ๊ากสนุกสนาน

แต่หลังจากนั้นไม่นาน

ฟึ้บบบบ

“กรี๊ดดด!!” เสียงวาวาและปลาดาวกรี๊ด ส่วนฉันไม่มีจังหวะให้ได้คิดอะไร

ลูกบาสสีส้มอัดเข้าที่หน้าฉันจนหงายหลังกลิ้งตกเก้าอี้หินอ่อน

“เฮ้ยมินนี่!” นี่คือเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน…