Chapter 5 เฉิ่มแล้วไง นมใหญ่ก็แล้วกัน

Chapter 5

เฉิ่มแล้วไง นมใหญ่ก็แล้วกัน

หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุในวันนั้นพี่เวกัสก็ส่งจักรยานคันใหม่มาให้ เขาฝากมากับพี่เบย์แบดและวาวา ส่วนตัวเขาฉันก็ยังไม่ได้เจออีกเลยแต่วันนั้น

“เฮ้ยรู้จักคนนี้ป่ะ พี่คนนี้สวยมากเลยนะมินนี่”

ฉันกำลังนั่งทำงานในกระดาษอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนของคณะสังคมศาสตร์ ปลาดาวเพื่อนรักสะกิดให้ดูแอพในไอแพด

พี่ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสวย ปากจิ้มลิ้ม ดวงตาสวยเป็นประกาย ผมยาวตรงสีน้ำตาลกับชุดนักศึกษารัดรูปอวบอัด

“ไม่รู้จัก ใครเหรอสวยจัง?”

ฉันพูดพร้อมกับมองรูปนั้น

“ไหนวะ ดูด้วยดิ จะสวยขนาดไหน”

ติณที่ได้ยินเพื่อนชื่นชมก็เงยหน้ามามอง รูปที่ปลาดาวให้ดูเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยมากคนหนึ่ง

“สวยมากเลยเนอะ น้องเพิ่งเข้ามาเรียนอยู่ปีหนึ่งคณะเดียวกับเรา สวยโดดเด่นมาก”

ฉันพยักหน้าเห็นด้วย

“นั่นดิ ดูโตเป็นสาวกว่าเราที่อยู่ปีสองซะอีก สวยมาก”

“เออสวยจริง... ใครวะปลาดาว?”

ด้วยความสงสัย ฉันหันไปมองหน้าติณก่อนจะรีบแซว

“ชอบแบบนี้เหรอ หืม? หุ่นนางแบบนมใหญ่ๆเนี่ย ไอ้ทะลึ่ง”

“เฮ้ยว่าฉันงี้ได้ไงวะ ทะลึ่งอะไรเล่า ก็แค่เห็นว่าสวยดี”

ติณพูดพร้อมกับรีบแก้ตัว

“น้องนิวเยียร์อยู่ปีหนึ่ง ดังมากเลยนะเห็นว่ารุ่นพี่ในคณะจะส่งเข้าประกวดดาวมหาลัยปีนี้เลย ลูกสาวท่านรัฐมนตรีที่สนับสนุนทุนการศึกษาให้นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเราด้วย”

“โห ลูกคนใหญ่คนโต...” ติณจึ๊ปากอย่างชื่นชม

“ลูกสาวท่านรัฐมนตรีอย่างนั้นเหรอ…คงจะรวยมากเลยนะ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงพร้อมกับชื่นชมคนสวยในรูปนั้น

นั่งทำงานกันไปได้สักพักปลาดาวก็ขอกลับก่อน เห็นว่าติดธุระกับที่บ้านจึงเหลือแค่ฉันกับติณที่นั่งทำงานด้วยกัน

“งานยังไม่เสร็จเลยว่ะ เดี๋ยวก็จะมืดแล้วด้วย ไปหาข้าวกินกันก่อนดีมั้ยวะมินนี่”

ถามฉันที่ยังคงนั่งจดตัวหนังสือลงในกระดาษยิกๆ

“แล้วเดี๋ยวจะทำกันต่อตรงไหนอ่ะ? ไปคาเฟ่ต์เหรอ” ฉันเงยหน้าถาม

“ไม่รู้ว่ะ..ถ้าทำแถวนี้ต่อก็ยุงเยอะ”

“หอฉันไม่ได้นะบอกก่อน หอในหญิงอ่ะ”

ปกติเวลามีงานกลุ่มอะไรพวกนี้ก็จะไปทำกันที่ห้องของปลาดาวซึ่งอยู่หอนอก แต่ตอนนี้ยัยปลาดาวติดธุระ

"ไปคอนโดฉันมั้ยล่ะ

"ฮะ ยังไงนะ?" ฉันถามติณกลับด้วยความงงเล็กน้อย ยังไงก็ผู้หญิงกับผู้ชาย ฉันคิดว่าไม่ควรไปอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง

“คิดอะไรยัยเฉิ่มหื่น ไปทำงานไง โห่ อย่างแกน่ะฉันพิศวาสไม่ลงหรอกเว้ยไอ้มิน” ติณพูดพร้อมกับยกนิ้วขึ้นจิ้มที่หัวฉันเบาๆ ฉันอมลมจนแก้มป่องเมื่อเจอมันว่าเฉิ่ม

มีแต่คนชอบพูดว่าฉันเฉิ่ม เหอะๆ รึถึงเวลาที่ควรจะเปลี่ยนลุคจริงจังดูดีนะ?

“ชิ! อย่าให้ฉันสวยแล้วกัน จะควงรุ่นพี่วิศวะฮ็อตๆมาอวดเลย”

“ไร้สาระว่ะ ไปๆกินข้าว จะได้ไปทำงานต่อ” ติณยกมือขึ้นเบาๆแล้วลูบหัวฉัน ส่วนฉันยังคงทำแก้มป่องแบบงอนๆ

หลังจากกินข้าวกันเสร็จฉันก็ตามติณไปที่คอนโดวีไอพีสุดหรูซึ่งอยู่ตรงข้ามกับหอในหญิงของฉัน คนที่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้ได้เรียกได้ว่าฐานะร่ำรวยกันทุกคน ยกเว้นยัยเฉิ่มนักเรียนทุนอย่างฉัน พอดีว่าก็เก่งพอตัวอ่ะนะเลยไม่ต้องจ่ายค่าเทอม

ห้องของติณอยู่ที่ชั้นยี่สิบสี่ ขณะที่กำลังขึ้นลิฟต์ฉันก็สวนเข้ากับ เอ่อ..

“อ อ้าว พี่เวกัส..”

ฉันมองหน้าเขาอย่างตกใจ พี่เวกัสอยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงกับกางเกงยีนส์ สภาพผมชี้ฟูไม่เป็นทรงเหมือนพึ่งตื่น เขาลงมาจากลิฟต์พอดี

สีหน้าเขาเหมือนตกใจไปนิดหน่อยแต่ก็รีบปรับกลับมาให้ปกติ

ไม่รู้คิดไปเองมั้ย แต่พี่เวกัสหันไปมองหน้าติณแล้วขมวดคิ้วมุ่น

“ว่าไงมินนี่”

อ๋า นี่แทบจะเป็นครั้งแรกเลยรึเปล่านะที่พี่แกเรียกชื่อฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนวาบที่บนหน้า อายจัง…เขิน

“เอ่อ คือ นี่ติณนะคะเพื่อนหนูเอง เรา..เรามาทำงานกลุ่มด้วยกัน”

ฉันรีบตอบกลัวเขาเข้าใจผิดที่ฉันเข้ามาภายในคอนโดผู้ชายอย่างนี้

“สวัสดีครับ ผมติณปีสอง”

ติณยิ้มนิดๆ แต่ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า…คิ้วมันแอบกระตุกอ่ะ เหมือนฝืนยิ้มยังไงไม่รู้

“สวัสดีพี่เวกัสปีสี่”

“ครับ งั้น…ผมขอตัวพามินขึ้นไปทำงานก่อนนะครับ”

“อ่า ไว้เจอกันนะมินนี่”

“เอ่อ ค่ะ..” ฉันทำตัวเลิ่กลั่ก ทำไมวันนี้เขาพูดกับฉันน่ารักจัง ปกติปากร้ายจะตาย อ๊าย พี่เวกัสจอมมารร้ายไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่า แต่แน่นอนว่านั่นก็ทำให้ฉันใจเต้นแรงอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

เราเดินมากันเงียบๆ ฉันเข้ามาภายในห้องของติณแล้วแผ่ตัวลงนอนที่โซฟาอย่างสบายใจ

“อ๊าย ไอ้ติณ แกเห็นป๊ะ! พี่เวกัสทักฉันด้วยอ่ะ”

ปกติเขาเฉยเมยและออกจะปากร้าย แปลกนะ ก่อนหน้านี้เคยเจอเขาฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร จนกระทั่งวันที่เขายื่นกล่องกะเพราไข่ดาวให้วันนั้นนั่นแหละ

พี่เวกัสจอมมารร้ายของฉันก็เปลี่ยนไปทันที มองหน้าทีไรเป็นเขินทุกที

ติณนั่งลงที่โซฟาข้างๆฉันแล้วมองหน้า มือหนายกขึ้นลูบหัวฉันแผ่วเบา

“ทำไม ชอบเขารึไง?” น้ำเสียงที่นุ่มมากกว่าปกติเอ่ยถามขึ้น ทำเอาฉันขนลุกเกลียวไปทั้งตัว

“ก็..ไม่รู้สิ ก็แค่เขินทุกครั้งที่เจอเขา” ฉันยิ้มกริ่ม

“เลิกคิดเถอะ ไอ้เวกัสอะไรนั่นมันตัวท็อปของมหาลัยเลยนะ”

ติณตอบนิ่งๆ มือยังคาอยู่บนหัวฉัน และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันอมลมเข้าแก้มจนป่อง

“แกก็ตัดความหวังจัง ฉันยังไม่ได้ลองจีบเขาเลย”

“เฉิ่มๆอย่างแกอ่ะนะ โห่ พี่เขาไม่มองหรอก”

จากนิ่งๆก็เปลี่ยนมาเป็นน้ำเสียงกวนๆ ส่วนฉันก็ขมวดคิ้วมุ่นไม่พอใจตามเดิม

“ชิส์! เฉิ่มแล้วไง พี่เขาอาจจะชอบก็ได้นี่”

ยังไม่ได้ลองเลย ไอ้เพื่อนบ้ากล้าสบประมาทได้ไง

“แล้วเขาจะชอบแกตรงไหน? เฉิ่มก็เฉิ่ม กระโปรงก็ยาว ห้าวก็ห้าว แต่งตัวยังกับแม่ชี”

ทำไมวันนี้ติณมันพูดมากกว่าปกตินะ แถมยังว่าฉันรัวเป็นชุดเลย เริ่มโกรธแล้วนะ

“ไอ้เพื่อนบ้า! แกเห็นฉันเป็นเพื่อนปะเนี่ย!”

เริ่มหงุดหงิดจริงจัง ฉันหันไปมองติณแล้วขมวดคิ้วใส่

“ก็เพราะเป็นเพื่อนถึงเตือน”

“เฉิ่มแล้วไง นมใหญ่แล้วกัน” ฉันพูดแล้วจ้องหน้าติณอย่างท้าทาย ติณหน้าเสียไปนิดนึง

“เฮ้ยทำไมพูดแบบนี้มินนี่ ฉันแค่เป็นห่วงนะเว้ย”

“ก็พูดจริงนี่ สุดท้ายผู้ชายก็มองเหมือนกันหมด”

“มินนี่! แกจะเอาตัวเข้าแลกให้เขามาคบกับแกรึไง!” จากที่พยายามนิ่ง ตอนนี้ติณขึ้นเสียงใส่ฉันแทน

“ก็คอยดูแล้วกัน..” ฉันตอบอย่างโมโหแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาเตรียมจะทำงานต่อให้เสร็จ ก็ไอ้เจ้าเพื่อนบ้านี่มากวนประสาทให้ฉันโมโหซะได้

ติณเงียบปากลงแล้วมองฉันนิ่งๆ…

เหมือนพยายามระงับความโกรธอยู่ แต่แล้วไง ใครแคร์?

ถ้าฉันได้คบได้ควงกับพี่เวกัสเพื่อนๆจะต้องอึ้งไปแน่ๆ คอยดูเถอะ!