บทที่ 9 คนดีๆ ไม่ยุ่งสามีของชาวบ้าน

พนิตาหยุดตรงหน้าของนิลมณี แล้วยังชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ อีกอย่างท้าทาย ปรกติพนิตาไม่เคยทำหรอก ไม่อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น

แต่คราวนี้…พอกันที

พนิตาได้เห็นความสั่นไหวเล็กๆ ในดวงตาอีกฝ่าย

“ฉันแค่สงสัยค่ะ ว่าน้องโอ๋เอาเงินที่ไหนมาซื้อชุดนี้คะ”

คำถามนั้น…แทงตรงจุด นิลมณีอึ้งจนอึกๆ อักๆ และพูดไม่ออกในวินาทีแรก

พนิตาไม่ปล่อย เธอพูดต่อ

“ไม่มีงานทำ ใช้ชีวิตสบาย กิน เที่ยวไปวันๆ หรือว่า… เป็นเงินของสามีฉัน”

“นี่ทรายอย่าหาเรื่อง”

“หาเรื่องหรือ” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มยั่วอารมณ์ปรากฏขึ้นอีก

“แค่ทรายอยากจะเตือนน้องโอ๋ ว่าคนนี้คือสามีของทราย ทรายจะใช้เงินของสามีซื้ออะไรก็น่าจะไม่ผิด แต่คนที่ไม่เกี่ยวข้อง แล้วยังไม่ได้ทำการทำงาน หรือทำหน้าที่อะไรสักอย่าง เอ๊ะ! หรือว่าพี่กับน้องโอ๋ขึ้นเตียงกันแล้ว เธอเลยจะมีสิทธิ์ใช้เงินเหมือนกันกับทราย” พนิตาเน้นให้ตรงจุด

ความเงียบถาโถมเข้ามาทันที มังกรชะงัก หัวใจเขากระตุกแรง

นิลมณีหน้าซีดจัดจนแทบจะไม่มีสีเลือด ปากสั่น ไม่รู้เพราะโกรธหรือว่าอะไร พนิตาได้ยินเสียงฟันของนิลมณีที่กระทบกันดังกับๆ

“พี่ทรายอย่ามากล่าวหากันแบบนั้นนะคะ โอ๋ไม่เคย...” นิลมณีขึ้นเสียง

แต่ถูกพนิตาตัดบท “ไม่เคยอะไรคะ ไม่เคยใช้เงินของเขา…หรือว่า ไม่เคยขึ้นเตียง เอ๊ะ! หรือขึ้นเตียงไปแล้ว ก็เลยเคยคิดว่า เงินของพี่มังกร ก็เหมือนกับเงินของตัวเอง”

นิลมณีพูดไม่ออกเลย โกรธจนตัวสั่น

มังกรเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง บทสนทนานี้…มันไม่ใช่แค่การเถียง แต่มันคือการเปิดโปง และเขา…กำลังยืนอยู่ตรงกลาง

“พอได้แล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ แต่ครั้งนี้…น้ำเสียงไม่หนักแน่นเหมือนเดิม

พนิตาหันมามองเขา ดวงตาคู่นั้น…นิ่งสนิท

“ใช่ค่ะ พอแล้ว”

คำตอบของเธอง่าย จนคนฟังกลัว

พนิตาหมุนตัว เหมือนจะเดินกลับเข้าไปในงาน แต่ก่อนจะก้าวออกไป เธอก็หยุด แล้วพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา

“ครั้งนี้ทรายจ่ายเองนะคะ เป็นเงินของทรายเอง ที่เก็บมานานแล้ว อีกอย่างสองคนน่าลืมไปนะคะ บ้านทรายก็มีกินมีใช้ ไม่ได้ทุกข์เข็ญลำบากอะไรค่ะ และพี่มังกรไม่ต้องห่วงว่าเงินบริษัทจะหาย หรือเงินที่พี่ให้ใช้ในบ้านจะหาย เพราะมันไม่พอค่าชุดที่ทรายใส่ ชุดนี้หรอกค่ะ”

พนิตาอธิบาย เพื่อตัดปัญหาทั้งปวง และได้ฟาดหน้าคนคิดลบๆ

มังกรยืนมองแผ่นหลังของเธออย่างรู้สึกแปลกๆ เขาไม่สบายใจสักนิด เหมือนมังกรกำลังเสียการควบคุมอะไรไป

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เสียงของผู้สูงศักดิ์ดังแทรกเข้ามา

คุณหญิงพรจันทร์ปรากฏตัวตรงระเบียง ทันช่วงที่บรรยากาศตึงเครียดที่สุด

สายตาของท่านกวาดมองสามคนตรงหน้า และหยุดที่นิลมณี…แล้วก็ที่ชุดสีขาวของเธอ

เพียงชั่ววินาที... แววตาของท่านก็แข็งขึ้น

“เธออีกแล้วเหรอ”

นิลมณีรีบยิ้มหวาน

“คุณหญิงป้าคะ โอ๋แค่...”

เพียะ! เสียงฝ่ามือของคุณหญิงกระทบใบหน้าของนิลมณีเสียงดังฟังชัด แรงจนศีรษะของนิลมณีสะบัดไปด้านข้าง

ความเงียบเข้าครอบงำ แม้แต่มังกร…ก็ยังชะงัก

“อย่ามาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น” คุณหญิงพรจันทร์พูดช้าๆ

“ฉันยังไม่ได้ยอมรับเธอ”

นิลมณีกุมแก้ม น้ำตาคลอ ในสายตาของเธอมีทั้งอับอายและโกรธ

“เรื่องที่เธอไปอยู่บ้านลูกชายฉัน พอได้แล้ว เธอควรย้ายออกมาเสียที” คำสั่ง เด็ดขาด ไม่มีช่องให้ต่อรอง ท่านยังมองนิลมณีตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แล้วก็… ฉันจะหางานให้เธอทำ จะได้รู้จักคุณค่าของเงินบ้าง ไม่ใช่ใช้ชีวิตสบายบนเงินคนอื่น เหมือนพวกกาฝาก”

ท่านจงใจพูดแรง

นิลมณีรีบหันไปมองมังกรด้วยสายตาออดอ้อน เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ

“พี่มังกร…” เสียงเธอสั่น

มังกรเม้มปากแน่น เขารีบพูด

“ผม…จัดการเรื่องงานให้โอ๋แล้วครับแม่”

คุณหญิงเลิกคิ้ว “หมายความว่าไง”

“ผมหาตำแหน่งให้เธอที่บริษัทแล้ว จะได้ไม่ต้องลำบาก”

เหมือนมังกรกำลังยืนยันสถานะบางอย่าง และช่วยเหลือนิลมณีเหมือนที่เคยๆ มา นิลมณียิ้มหวานออกได้ เหมือนคว้าชัยชนะเหนือเมียตัวจริงเอาไว้ได้อีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร... คุณหญิงพรจันทร์เอ่ยอย่างอารมณ์กรุ่น

“แล้วลูกสะใภ้แม่ล่ะ”

คำถามตรงไปที่มังกร เขาชะงักอีกที คุณหญิงหันไปมองพนิตาเต็มตา พร้อมกับสายตาที่อ่อนลง มองลูกสะใภ้อย่างเข้าใจ

“แม่เห็นใบลาออกแล้วนะทราย”

มังกรหันขวับไปมองพนิตา

“ลาออก? เธอจะลาออกจากบริษัทหรือ?”

พนิตายืนสงบนิ่ง ร่างบางไม่สะทกสะท้าน

“ค่ะ” คำตอบแสนสั้น

“ทำไม?” มังกรถามต่อ น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นอีกครั้ง

“ใครอนุญาตให้เธอลาออก”

พนิตาไม่ตอบ ก่อนจะหันไปหาคุณหญิง

“ทรายคิดว่า… มันถึงเวลาแล้วค่ะ”

คุณหญิงพยักหน้าเบาๆ เหมือนเข้าใจมากกว่าที่พูด

“ดีแล้ว แม่อยากให้ทรายออกมาจากการทำงานตั้งนานแล้ว”

คำพูดของแม่ทำให้มังกรอึ้ง

“แม่ครับ...”

“แม่ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะยังไง…ลูกก็จะเอาตำแหน่งขอหนูงทรายไปให้คนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”

ท่านฟาดลงตรงๆ

ทั้งมังกรและนิลมณีหน้าซีดอีกครั้ง

พนิตายิ้มบางๆ ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอคาดไว้

“อีกอย่าง...หนูทรายมีหน้าที่ที่สำคัญกว่านั้น” คุณหญิงหันไปจับมือพนิตา ท่านมองลูกสะใภ้ด้วยสายตาอ่อนโยน

“เตรียมตัวเป็นแม่ของหลานของแม่เถอะลูก...หนูทราย”

เวลาเหมือนหยุดหมุน

สายตาเขาจ้องพนิตาทันที เหมือนเพิ่งได้ยินอะไรที่ไม่ควรพลาด พนิตาไม่หลบสายตา เธอเพียงวางมือบนหน้าท้องตัวเอง

“ค่ะ ทรายจะตั้งใจดูแลตัวเองให้ดีที่สุด”

เท่ากับเธอไม่ปฏิเสธ พนิตาต้องการจะให้ทั้งสองคนผิดใจกัน และให้เข้าใจไปแบบที่เธอต้องการสื่อสาน

และมันได้ผลเสียด้วย

คุณหญิงพรจันทร์ยิ้มอย่างพออกพอใจ

“ดีมาก แม่จะให้คนจัดหาของบำรุงมาให้หนูทรายนะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดี

“ค่ะ ลูกของทรายเกิดมา ต้องเป็นเด็กที่แข็งแรงและสมบูรณ์ที่สุดค่ะ”

นิลมณีอื้ออึงไปกับบทสนทนาของคุณหญิงและพนิตา เธอหันไปมองหน้าของมังกร ว่าได้ยินเหมือนกับเธอไหม

พนิตาไม่พูดอะไรอีก เพราะตอนนี้เธอพลิกกลับขึ้นมาเป็นคนที่ควบคุมเกมทั้งหมดอยู่ในมืออีกครั้ง