บทที่ 10 เย็นชา

คุณหญิงจับแขนเธอเบาๆ “ไปเถอะลูก อย่ายืนรับลม เดี๋ยวจะไม่สบาย”

พนิตาพยักหน้า หัวใจรู้สึกปล่อยวาง ข้างในใจไม่มีความโกรธ ไม่มีความเสียใจกับเรื่องที่ทำลงไป

เธอเหลือเพียงความห่างเหินให้กับมังกร พนิตายังหันไปมองสามี เหมือนกับเธอกำลังมองคนแปลกหน้า

สองคนมองตามแผ่นหลังของพนิตาที่เดินไปพร้อมคุณหญิง ทิ้งไว้เพียงความเงียบ

มังกรยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะ คำว่าเตรียมพร้อมจะเป็นแม่ยังดังก้องอยู่ในหัว

“พี่มังกรคะ เมียพี่ท้องหรือ”

“ไม่นะ”

เพราะในใจของมังกรรู้ว่า หากพนิตาท้องจริงๆ เขาควรจะรู้ และต้องเป็นคนแรกที่รู้เรื่องนี้ แต่ไม่ใช่

เขาไม่รู้อะไรเลย... แม้กระทั่งเรื่องลาออกจากบริษัทของพนิตา

นิลมณีกำมือแน่น เล็บจิกลงไปในเนื้อ ภาพของพนิตาที่คุณหญิงป้ายอมรับเป็นสะใภ้ เดินออกไปด้วยกันอย่างชื่นมื่น ยังติดตาอยู่เลย

‘ยายทราย ยายคนนั้น มันกำลังชนะ ทั้งที่เหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันทุ่มเทมากกว่ามันอีก’ นิลมณีมีแต่ความหวาดกลัว ถือว่าเมื่อก่อนพนิตาเป็นแค่ไก่รองบ่อน เธอถือไพ่เหนือกว่าทุกอย่าง โดยเฉพาะมังกรที่ตามใจเธอ

วันนี้... พนิตามีคุณหญิงพรจันทร์หนุนหลัง แล้วท่านแสดงออกชัดเจนว่าต้องการเขี่ยตนเองให้พ้นทางของมังกรกับพนิตา

ในนอกของนิลมณี…เหมือนถูกเผาด้วยไฟ ภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นยังวนซ้ำ ฝ่ามือของคุณหญิงพรจันทร์ เสียงตบที่ก้องกังวาน และสายตาที่เย็นชานั้น

มันไม่ใช่แค่ความเจ็บที่แก้ม แต่มันคือความอัปยศที่ใจ

“ฮึก…” เสียงสะอื้นเบาๆ หลุดออกมา เธอยกมือกุมใบหน้าที่แดงจัด น้ำตาไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

“เพราะอะไรป้าถึงเกลียดโอ๋ขนาดนี้…” เธอพึมพำ ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ไม้ใกล้ๆ ไหล่บางสั่น

“โอ๋ก็เป็นหลานนะคะ ถึงจะเป็นหลานทางฝั่งลุง…แต่ก็ยังเป็นคนในครอบครัว…” เสียงเธอสั่นเครือ ดวงตาของเธอแดงก่ำ นิลมณีกัดริมฝีปาก

“หรือเพราะลุงตายไปแล้ว…ป้าถึงไม่เหลือความเมตตาให้โอ๋เลย”

คำพูดตัดพ้อ ราวเจ็บปวดมากมาย มังกรที่ยืนอยู่ตรงนั้น เขากลับเงียบ และจ้องมองเธอ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“พอเถอะโอ๋ อย่าคิดมาก”

นิลมณีเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาอ้อนวอน

“พี่มังกร โอ๋อยู่ที่นี่…ก็มีแค่พี่คนเดียวแล้วนะคะ…”

เธอลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้ แสดงความต้องการที่พักพิง คำที่เธอใช้ผูกมัดเขาเอาไว้ตลอด

มังกรชะงักไปนิด ก่อนจะยกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเหมือนปลอบเด็ก

“พรุ่งนี้ ไปบริษัทด้วยนะ”

นิลมณีขมวดคิ้ว “ไปทำไมคะ”

“ไปเริ่มงาน พี่จัดตำแหน่งไว้ให้แล้ว แม่จะได้ไม่ว่าโอ๋อีกไง”

เธอชะงัก ไม่ใช่เพราะดีใจ แต่เพราะทุกวันนี้เธอสบายดีอยู่แล้ว การทำงานไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

“พี่มังกร... แต่ว่า...”

“โอ๋ไม่อยากทำงาน ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่บริษัท ไปอยู่เฉยๆ ก็ได้ แค่อยู่กับพี่... พี่จะให้เลขาฯ จัดโต๊ะให้อีกห้อง ห้องเล็กๆ ข้างห้องของพี่”

เธอไม่ตอบอะไรอีก ไม่พูดเพราะเหมือนจะเข้าตัว

สายตาของมังกรไม่ได้มองหน้าเธอ สายตาของเขากลับเลื่อนออกไปไกล มองไปทางประตูที่คุณหญิงพรจันทร์พาพนิตาเดินจากไป

สายตาที่เหมือนมังกรอาลัยอาวรณ์ภรรยา นิลมณีรับรู้ได้ หัวใจของเธอกระตุกแรง

“คุณหญิงป้าก็คงจะคิดเหมือนพี่มังกรนะคะ รักเอ็นดูพี่ทรายเหลือเกิน เพียงแค่พี่ทรายหน้าตาเหมือนกับพี่วิ”

นิลมณีต้องการพูดให้มังกรได้คิด พนิตาก็แค่เมียตัวแทน คนที่ตายไปแล้วเท่านั้น

ติ๊ด... เสียงมือถือดังขึ้น มังกรก้มลงมองหน้าจอ

ชื่อที่ปรากฏ…ทำให้นิลมณีเห็นชัด

“ทินวุธ” ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย รู้ทันที...ค่ำคืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

“ฮัลโหล” มังกรรับสาย เสียงเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อืม…ได้” เขาพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ ก่อนจะตัดสาย แล้วหยิบกุญแจรถขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง

“พี่มังกรจะไปไหนคะ” นิลมณีถามทันที

“ออกไปข้างนอกหน่อย”

“โอ๋ไปด้วยนะคะ” เธอรีบพูด

“ไม่ต้อง ที่นั่น…ไม่ให้ผู้หญิงเข้า”

คำอธิบายของเขาเรียบเฉย เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ

แต่สำหรับเธอ…มันไม่ปกติ ไม่เลย... เขากีดกันเธอต่างหาก มังกรมักเป็นแบบนี้ หากเขาไม่สบายใจถึงขั้นสุด

“งั้น... โอ๋รอพี่ข้างนอกตรงล็อบบี้ก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้องรอ โอ๋กลับบ้านไปเถอะ” เขาตัดอีกครั้ง

กำแพงหนากางกั้นมาตรงหน้าของนิลมณีที่เธอชนเข้าเต็มแรง

“พี่มังกร…” เสียงเธอสั่น

แต่เขาไม่มอง ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“พรุ่งนี้ไปบริษัทให้ตรงเวลา อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำ” เขาพูดทิ้งท้าย แล้วเขาก็เดินจากไป

เสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ ห่างออกไป จนเงียบ เหลือเพียงเธอ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มือของนิลมณีค่อยๆ กำแน่นขึ้นมาอีก

เจ็บจนไม่รู้สึก หรืออาจจะ…รู้สึกมากเกินไป จนชินชา

“ไม่ให้ผู้หญิงเข้า… หรือจริงๆ แล้ว…ไม่อยากให้โอ๋เข้าไปกันแน่” เธอพึมพำเสียงเบา เต็มไปด้วยความขมขื่น น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม

ก่อนที่เสียงสะอื้นจะขาดหาย…นิลมณีกลับหัวเราะขึ้นเบาๆ หัวเราะให้ตัวเอง หัวเราะให้ความโง่ที่ยอมยืนอยู่ในมุมน้องสาวมาตลอด

ริมฝีปากบางยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดวงตาที่ยังชื้นน้ำตา…กลับวาวเย็น

“โง่จริงๆ…” เธอพึมพำกับตัวเอง

“คิดว่าเขาจะมองมากกว่านั้น”

มากกว่าน้องสาว หรือว่าเป็นมากกว่าคนที่เขาเอ็นดู แต่ความจริง… มันชัดเจนมาตลอดตั้งแต่วันแรก มังกรไม่เคยรักเธอ ไม่เคยเลย เขาแค่ดูแลเหมือนพี่ชายดูแลเด็กคนหนึ่ง เหมือนคนในครอบครัว และมันก็มีแค่นั้น

ไม่มีคำว่า...ผู้หญิงของเขา หรือไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไม่มี…อะไรทั้งนั้น

นิลมณีหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังตัดบางอย่างในใจ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาของเปลี่ยนไปแล้ว จากความอ่อนแอ…กลายเป็นความเย็นชา

เธอเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางที่มังกรเดินหายไป

ภาพแผ่นหลังของเขายังติดอยู่ในสายตา แต่ความรู้สึก…ไม่ใช่ความรักที่เหมือนเดิมอีกต่อไป

มันคือความต้องการ ที่มากขึ้น ๆ อยากจะครอบครอง และทำร้ายคนที่เขาแคร์ ปากบอกว่าไม่ แต่ใจของมังกรเหมือนจะเอนเอียงไปทางพนิตาแล้ว

“ถ้าเป็นแบบนั้น โอ๋ก็จะไม่เป็นน้องสาวอีกต่อไป”

ความเจ็บที่ได้รับในเวลานี้ กลับทำให้เธอรู้สึกมีพลังของการมีชีวิตรอดแบบผู้กล้า

“ในเมื่อพี่มังกรไม่คิดจะมอง โอ๋ก็จะทำให้เขาต้องมองให้จงได้ ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว แต่ในฐานะผู้หญิง ผู้หญิงของเขา”

คำพูดของพนิตา ผุดขึ้นมาในหัว

“พี่จะให้โอ๋ได้สิ่งที่โอ๋ต้องการทุกอย่าง…รวมถึงผู้ชายที่ชื่อมังกรด้วย”