บทที่ 11 แผนการใต้เงามืด

แสงไฟสว่างไสวๆ ระยิบระยับของค่ำคืนในเมืองหลวง ไม่ได้ช่วยให้ใจของนิลมณีเย็นลงได้เลย

หญิงสาวยืนอยู่ตรงระเบียง ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่ที่รอยแดงบนแก้ม รอยตบจากฝ่ามือของคุณหญิงพรจันทร์ ที่ยังคงแสบร้อนและตอกย้ำความอับอาย

“ให้เหรอ…” โอ๋ส่ายหน้า รอยยิ้มหยันจุดขึ้นที่มุมปาก

“โอ๋ไม่รอหรอกนะ... อีทราย ของบางอย่างมันต้องแย่ง... ถึงจะสนุก”

ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่าง

ภาพของพนิตาในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ทั้งสง่างาม โดดเด่น และน่าอิจฉา โดยมีคุณหญิงพรจันทร์คอยเคียงข้าง และออกหน้าปกป้อง

ยิ่งเป็นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในใจของเธอ

“คุณหญิงป้าอย่าหาว่าโอ๋ใจดำนะคะ คุณหญิงป้าร้ายและเย็นชากับโอ๋ก่อนค่ะ” โอ๋พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าจากความโกรธแค้น

“นิลมณีคนนี้...ก็มีความรู้สึกนะคะ แต่คำว่าแพ้ไม่ได้มีอยู่ในพจนานุกรมของโอ๋แน่นอน เพราะโอ๋ไม่เคยแพ้”

เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ จนห่อเลือด สายตาจับจ้องความล่มสลายที่กำลังจะสร้างขึ้น

“ผู้หญิงแบบอีทราย เป็นฉันนี่แหละที่จะดึงลงมาเอง ฉันจะทำให้ทุกคนเห็นว่ามึงเป็นคนเลว ฉันจะทำให้จมและดำดิ่ง ไปจนถึงจุดต่ำสุด”

แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่การแย่งมังกรมาครอบครองอีกต่อไป

แต่มันคือการทำลายพนิตาให้หมดทางยืนในสังคมและเผชิญกับความหายนะอย่างถึงที่สุด ภาพในหัวของโอ๋เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

มังกรจะต้องได้เห็นว่า ผู้หญิงที่เขาเคยรักและพยายามปกป้อง แท้จริงแล้วเป็นคนลวงโลกและร้ายกาจขนาดไหน

เธอจะสร้างข้อกล่าวหา สถานการณ์ และหลักฐานทุกอย่าง... เท่าที่จะสามารถเนรมิตมันขึ้นมาได้

“ขุมนรก... ฉันจะเป็นคนขุดเอง และฉันจะเป็นคนผลักแกให้ตกลงไปเอง... อีกทราย”

โอ๋สูดลมหายใจลึกๆ และหลับตาลง ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า

ทว่าหัวใจของเธอกลับร้อนระอุราวกับมีไฟสุมจนยากที่จะดับลงได้

“เราจะเล่นเกมด้วยกันอีทราย ในเมื่อทุกคนอยากเล่นเกมนัก... โอ๋จะเล่นให้ถึงที่สุด”

เธอหันหลัง เดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยท่วงท่าที่พยายามปรับให้ดูเป็นปกติที่สุด

เมื่อสบโอกาสในช่วงที่มังกรกำลังติดพันการเจรจาธุรกิจกับผู้ใหญ่ในงาน

และคุณหญิงพรจันทร์กำลังพาพนิตาไปแนะนำตัวกับแขกเหรื่อคนสำคัญ

นิลมณีแอบปลีกตัวออกมาเงียบๆ เธอไม่ได้กลับไปที่งานเลี้ยง แต่จุดหมายปลายทางของเธอคือคฤหาสน์หลังใหญ่...

โดยเฉพาะ...ห้องทำงานของมังกร

นิลมณีใช้กุญแจสำรองที่เคยแอบปั๊มเก็บไว้ ไขเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่มอย่างเบามือ

ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากภายนอกหน้าต่างส่องเข้ามาพอให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของโต๊ะทำงานตัวใหญ่

หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปยังตู้เก็บเอกสารสำคัญ ที่เธอรู้ดีว่า มังกรใช้เก็บโปรเจกต์ระดับพันล้าน ที่กำลังจะร่วมทุนกับต่างชาติ

หัวใจของนิลมณีเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดระแวง

ปลายนิ้วเรียวกวาดหาแฟ้มเอกสารอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเจอแฟ้มเสนอราคา และพิมพ์เขียวโครงสร้างที่เป็นความลับสูงสุดของบริษัท

“เจอแล้ว...” โอ๋คลี่ยิ้มร้ายกาจในความมืด

เธอดึงเอกสารแผ่นสำคัญเหล่านั้นออกมา แล้วใส่ซองสีน้ำตาลที่เตรียมมาไว้ในกระเป๋า

จากนั้น...แผนการขั้นต่อไปก็จะเริ่มขึ้น...

นิลมณีหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือชิ้นเล็ก มันคือปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินด้ามหรู ที่พนิตามักจะใช้เป็นประจำ และเศษกระดาษโน้ตที่มีลายมือ ที่เธอพยายามฝึกคัดลอกให้เหมือนลายมือของพนิตามากที่สุด

ข้อความในกระดาษโน้ตเขียนสั้นๆ ราวกับเป็นการนัดแนะส่งมอบข้อมูลให้กับบริษัทคู่แข่ง

(เอกสารทั้งหมดฉบับจริงตามที่ตกลงค่ะ รบกวนโอนเงินส่วนที่เหลือเข้าบัญชีเดิม – พนิตา)

นิลมณีแอบสอดกระดาษโน้ตลายมือปลอมนั้น เอาไว้ใต้ปฏิทินตั้งโต๊ะของมังกรอย่างจงใจ ให้ดูเหมือนว่า...มันถูกซ่อนไว้รีบร้อนและไม่มิดชิดพอ

และจงใจหยดหมึกจากปากกาของทรายลงบนโต๊ะทำงาน เป็นรอยตำหนิเล็กๆ เพื่อเป็นหลักฐานมัดตัว

“พี่มังกรเกลียดคนทรยศที่สุด... และถ้าเขาคิดว่า...แกเป็นคนขายความลับบริษัทจนงานพัง แกไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนแน่ อีทราย”

นิลมณีเก็บของทุกอย่างเข้าที่ มองผลงานของตัวเองด้วยสายตามาดร้าย ก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องทำงาน

หญิงสาวล็อกประตูอย่างแนบเนียน แล้วเดินหายไปในเงามืดของบ้าน พร้อมกับเอกสาร ที่จะเปลี่ยนชีวิตของพนิตาให้ดิ่งลงเหว... ตามแผนการที่เธอวางไว้ทุกประการ

คฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ในบ่ายวันรุ่งขึ้น ช่างมีความวังเวงพิกล ราวกับว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

แต่ก็อย่างว่าแหละ บรรยากาศมือที่สามที่ปั่นป่วนความสัมพันธ์ของมังกรกับพนิตามันทำให้มาคุขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน ในความเงียบนั้นกลับอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียด ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

พนิตาเธออยู่ในชุดลำลองอย่างเรียบง่าย กำลังเดินประคองอ่างแก้วใบเล็กที่มีกล้วยไม้ป่าสีขาวบริสุทธิ์ เพื่อนำไปวางตกแต่งที่โถงบันไดชั้นสอง เธอต้องการให้ความสดชื่นของดอกไม้ช่วยบรรเทาความอึดอัดในบ้านหลังนี้ลงบ้าง

กล้วยไม้ป่าสีขาวบริสุทธิ์ เจ้าของร้านกล้วยไม้ที่เธอสั่งจองเอาไว้ เพิ่งจะมาส่ง ราคามันก็แพงลิบเสียด้วย พนิตาจ่ายไปเกือบสองแสนบาท

ทว่าความสงบสบายใจกลับอยู่กับเธอได้ไม่นาน เมื่อนิลมณีที่อยู่ร่วมชายคาเดินเข้ามาหา ท่าทางคือพร้อมจะบวก

“คงจะสะใจมากสินะ ที่เห็นคุณป้าตบหน้าของโอ๋เมื่อวานนี้”

ทำเอาพนิตาถึงกับหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ เธอหันไปมองและเชิดหน้าขึ้น

“โอ๋จะไม่แสร้งทำอีกต่อไปนะคะ พี่ทรายนะอย่าเชิดหน้า ชูคอเป็นหงส์เหินอีกต่อไปเลย อีกหน่อยจะต้องหงอ และต้องก้มหน้าสลด” น้ำเสียงแหลมๆ เอ่ยแผ่วกระซิบหยันขึ้นอีก

ท่าทางการเดินของนิลมณีนวยนาดเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มความเคลือบแคลงว่าเป็นคนดี บัดนี้ฉายแววหยิ่ง ทั้งเชิดหน้า ช้อนสายตาขึ้นมามอง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมาดร้ายอย่างไม่ปิดบัง