บทที่ 12 ฉากงิ้วตบตา

พนิตารออยู่แล้ว เธอจะไม่ให้ใครมาข่มอีก เพราะที่นี่ยังเป็นบ้านของเธอกับสามี นิลมณีก็แค่ผู้อาศัย

พนิตาส่งสายตาที่รู้สึกรังเกียจเอาไว้ใบหน้านิ่งสนิท

“ถ้าว่างมาก จนไม่มีอะไรทำ ก็ไปหางานหาการทำซะโอ๋ อย่ามาเดินเพ่นพ่านขวางหูขวางตาคนอื่น เพราะในเวลานี้ ฉันก็ยังอยู่ ถ้าวันไหน ฉันไปแล้ว ค่อยมาแสดงตัวตน”

“ขวางหูขวางตาอย่างนั้นเหรอ? อ๋อ...ลืมไป ตอนนี้มีคุณหญิงป้าคอยให้ท้ายกหางให้นี่ เชอะ! ถึงได้กล้าอวดดีไปทั่ว”

นิลมณียังไม่หยุด และขยับเข้าไปใกล้อีก

พนิตาเบี่ยงตัวหลบด้วยความระมัดระวัง เพราะตระหนักดีว่า ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว ในครรภ์ก็มีอีกหนึ่งชีวิตน้อยๆ ที่กำลังก่อร่างสร้างตัว ทำให้เธอต้องเพลย์เซฟตัวเองที่สุด

“ฉันไม่ได้อวดดีกับใคร แต่ฉันไม่ให้ราคากับคนประเภทเธอต่างหากละโอ๋” พนิตาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบกลับมองจ้องหน้านิลมณีอย่างท้าทาย

“กลับควรจะห้องของเธอไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน แล้วให้คนลากเธอออกไป”

“อะไรนะ? นี่แกกล้าหรือ?”

ดูเหมือนความอดกลั้น และการแสแสร้งเป็นคนดีของนิลมณีก็ขาดผึ่ง เพราะเริ่มใช้คำว่าแก แทนคำว่าพี่ทรายแล้ว

นิลมณีออกอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำว่า...ไม่ให้ราคามันแทงใจดำคนขี้อิจฉาอย่างเธอเข้าอย่างจัง

ในวินาทีนั้นเอง หูของนิลมณีแว่วเสียงเครื่องยนต์รถหรู ที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์...

“พี่มังกรกลับมาแล้ว” นิลมณีงึมงำขึ้น

และแล้วแผนการที่วางไว้ในหัวเมื่อคืนผุดขึ้นมาทันที รอยยิ้มร้ายกาจวาบขึ้นบนใบหน้าของนิลมณี ก่อนที่เธอจะขยับตัวไปยืนอยู่ตรงริมขอบบันไดขั้นสูงสุดอย่างรวดเร็ว

“อยากให้ฉันไปนักใช่ไหม? อีทราย! งั้นมาเล่นเกมใหญ่กันหน่อยเป็นไง” นิลมณีพูดไปด้วย พลางส่งยิ้มสยอง

พนิตาขมวดคิ้วด้วยความลางสังหรณ์ไม่ดี

“โอ๋! นั่นเธอจะทำอะไร?”

ยังไม่ทันที่พนิตาจะก้าวถอยหลัง นิลมณีก็เอื้อมมือมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ และทำท่าทางยื้อยุดฉุดกระชากอยู่สองสามที ให้ดูเหมือนเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างทั้งสองคน

พนิตาพยายามสะบัดออก

“ปล่อยนะโอ๋! อย่ามาบ้าแถวนี้ แล้วนี่จะทำอะไร?”

“ฮึ! แกตายแน่! เสร็จฉัน”

ก่อนจะทิ้งตัว พร้อมกับตะโกนไปด้วย

“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยที ฮึก... พี่ทรายอย่าทำโอ๋!”

เสียงหวีดร้องของนิลมณีดังก้องไปทั่วคฤหาสน์

พร้อมๆ กับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมังกรก้าวเข้ามาในประตูบ้าน

นิลมณีสบจังหวะสะบัดมือพนิตาออก แล้วจงใจทิ้งน้ำหนักตัว แสร้งทำเป็นเสียหลักหงายหลังตกบันไดลงไปทันที

พลัก... พลัก... พลัก... พลัก... เสียงกลิ้งตกบันได

ก่อนที่จะ...

โครม!

ร่างของนิลมณีกลิ้งไถลลงมาจากบันไดเกือบสิบขั้น แขนขาปัดป่ายกระทบกับขอบไม้ประดู่เนื้อแข็งอย่างรุนแรง

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ที่ผสมผสานระหว่างการแสดงอย่างเจ็บจริงดังลั่นคฤหาสน์

อ่างกล้วยไม้ในมือของทรายร่วงหล่นแตกกระจาย ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้แหลกสลายอยู่บนพื้น

เช่นเดียวกับ... สถานการณ์ตรงหน้าที่ดิ่งลงสู่ความพินาศ

“โอ๋!”

มังกรที่เพิ่งก้าวเข้ามาในโถงบ้าน เขาเบิกตากว้างด้วยความช็อก ชายหนุ่มรีบถลาเข้าไปรับร่างของนิลมณีที่นอนกองอยู่ตรงเชิงบันได

หญิงสาวร้องไห้โฮๆ อย่างฟูมฟาย ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ แขนขา เข่า มีรอยถลอกแดงเถือก และเริ่มห้อเลือดเขียวช้ำ

“พี่มังกร... ฮึก... โอ๋...เจ็บ... โอ๋เจ็บเหลือเกินค่ะ”

นิลมณีซบหน้าลงกับอกของมังกร มือเรียวจิกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“เกิดอะไรขึ้นโอ๋... ทำไมถึงตกลงมาแบบนี้”

มังกรตวาดถามด้วยความร้อนรน สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำเอานิลมณีแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

นิลมณีค่อยๆ เงยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมา สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง

เธอยกนิ้วมือที่สั่นเทาชี้ขึ้นไปบนชั้นสอง...

ที่ซึ่งพนิตายังคงยืนนิ่งสงบ และกำลังมองลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าเย็นชา

“พี่ทราย... พี่ทราย...เธอผลักโอ๋ค่ะ พี่มังกร! ฮึก... โอ๋แค่จะเข้าไปคุยด้วยดีๆ แต่พี่ทรายนะสิ ทำท่าโกรธแค้นที่โอ๋มาอยู่บ้านหลังนี้ ยังมาว่าอีกว่า โอ๋เป็นเสนียดจัญไร กาฝาก... พี่ทรายไม่อยากเห็นหน้าโอ๋อีก แล้วพี่ทรายก็ผลักโอ๋ตกลงมา”

นิลมณีระเบิดอารมณ์ร้องไห้ฟูมฟายราวกับใจจะขาด

“ถ้าโอ๋คอหักตายขึ้นมาจะทำยังไงคะ พี่ทรายใจร้ายเกินไปแล้ว”

คำกล่าวหาอันร้ายกาจ... ทำให้มังกรหน้ามืดตามัวด้วยความโกรธ

ทิฐิเดิมบวกกับภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ความสามารถในการกลั่นกรองความจริงของเขาดับมืดลง

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจ้องมองภรรยาด้วยสายตาดุดัน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ทราย! นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป”

เสียงตวาดของมังกรดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง ยิ่งตอกย้ำความหูเบาของเขาให้พนิตาได้เห็นเด่นชัด

พนิตาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เธอไม่แม้แต่จะปฏิเสธ หรือก้าวลงไปช่วย

หญิงสาวยืนกอดอก มองดูละครฉากใหญ่ ที่มีนิลมณีเป็นนางเอก และมีมังกรเป็นคนดูผู้โง่เขลา

แววตาของพนิตาไม่มีความเจ็บปวดเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสมเพชอย่างลึกซึ้งในความโง่งมของตัวเอง

“ฉันไม่ได้ผลัก” พนิตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความสั่นเครือ

“มีคนโกหกค่ะ แล้วคนนั้นก็อยากกระโดดลงไปเอง”

“หยุดโกหกซักที” มังกรตวาดลั่นอีก เขาอุ้มนิลมณีขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนจะพาไปนั่งที่โซฟา

มังกรปล่อยวางนิลมณีแล้ว เขาหันไปเอาเรื่องพนิตาต่อ ชายหนุ่มก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปหาพนิตา

จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว

“ฉันเห็นกับตาว่า โอ๋ร่วงลงมาต่อหน้าต่อตา แล้วเธอยังจะมายืนหน้าด้านปฏิเสธอีกเหรอ จิตใจเธอทำด้วยอะไรทราย วิ... พี่สาวของเธอเป็นคนอ่อนหวานและมีเมตตา แต่ทำไมฝาแฝดอย่างเธอ ถึงได้สารเลวและเลือดเย็นขนาดนี้”