ตอนที่3 หมอกรัก 3

เวลาผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ทุกสรรพสิ่งยังคงเดิม แต่ที่เพิ่มเติมก็คือผู้คนที่เปลี่ยนแปลง ก่อนที่จางหย่าฮวาจะอายุครบสิบสี่ปีเพียงเดือนเดียวก็เป็นเวลาที่หยูจ้าวเหอจะต้องเดินทางไปศึกษาเล่าเรียนวิชาการค้าที่ต่างเมือง เพื่อจะได้กลับมาพัฒนากิจการของตระกูล เมื่อใกล้ถึงวันเหล่าบ่าวไพร่ก็ช่วยกันตระเตรียมข้าวของให้คุณชายใหญ่ของบ้าน ของกินของใช้ครบครันไม่มีขาด ไม่จะเป็นเนื้อแห้งปลาบดฮูหยินหยูเฝ้าสั่งบ่าวไพร่เตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ จนเมื่อวันเดินทางมาถึงทุกสิ่งอย่างก็ครบครันพร้อมสรรพ

บ้านสกุลจางพากันมาแต่เช้าตรู่เพื่ออวยพรและส่งคุณชายใหญ่ออกเดินทาง หลังจากที่หยูจ้าวเหอทำการร่ำลาบิดามารดาและบอกลาทางบ้านของคู่หมายที่มาส่งแล้ว รถม้าหลังใหญ่ก็เริ่มออกเดินทางโดยมีบ่าวชายตามไปคอยรับใช้สองคน เมื่อผู้ที่ต้องเดินทางลับตาไปแล้วทั้งสองบ้านจึงพากันมารับสำรับเช้าด้วยกัน ก่อนที่ทางผู้ใหญ่จะนั่งคุยสัพเพเหระกัน ปล่อยให้เด็กหนุ่มสาวได้พากันเดินเล่นเหมือนเช่นทุกคราที่มาเยือน

“เป็นห่วงพี่ใหญ่หรือ ฮวาเอ๋อร์” เด็กหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทของตนเอาแต่เดินใจลอย ราวกับว่าได้ปล่อยให้ความรู้สึกนึกคิดเดินทางกับใครบางคนเสียแล้ว

“ก็นิดหน่อยน่ะ ไม่รู้ว่าไปอยู่ทางนั้น พี่จ้าวเหอจะลำบากมากหรือไม่ ยามกินยามนอนคงจะไม่สุขสบายเท่าที่บ้านเป็นแน่” เด็กสาวเอ่ยขึ้นมาอย่างห่วงใยคนที่จากไป แม้ว่ายามที่อยู่ที่นี่ นางอาจจะไม่ได้ทำตัวสนิทสนมกับชายหนุ่มซักเท่าไหร่เหตุด้วยข้อห้ามของความแตกต่างระหว่างชายหญิง แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะไม่มีใจให้เขาเสียหน่อย ชายรูปงามทั้งยังเพียบพร้อมเช่นเขาจะมีหญิงใดบ้างที่จะไม่หลงรัก และนางก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ตกหลุมเสน่ห์ของเขา อีกทั้งตั้งแต่เติบโตมานางก็รับรู้มาโดยตลอดว่าตนมีชายหนุ่มเป็นคู่หมาย นางจึงเฝ้าคอยให้ถึงวันที่ตนปักปิ่นเฝ้าคอยวันที่จะได้เคียงคู่เป็นศรีภรรยาให้เเก่เขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ยามนี้เมื่อต้องห่างกันมีหรือที่นางจะทำใจไม่ให้ห่วงใยได้

“ไม่ลำบากหรอก มีบ่าวไพร่ไปด้วยถึงสองคน อีกทั้งท่านแม่ก็ยังเตรียมสำรับของแห้งที่พี่ใหญ่ชื่นชอบให้ไปอีกตั้งหลายอย่าง จะลำบากได้อย่างไรกัน” หยูคนน้องเอ่ยออกมาห้วนๆอย่างไม่ค่อยจะพอใจ เมื่อได้ยินความห่วงใยของเด็กสาวที่มอบให้พี่ชายของตน

“แต่มันไม่เหมือนกันนะเจ้าคะ อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขสบายเหมือนอยู่ที่บ้านของเราหรอกเจ้าค่ะ พี่หนานถังไม่เคยต้องจากบ้านไปไหน แล้วจะเข้าใจได้อย่างไรกันเจ้าคะ” เสียงหวานที่เอ่ยออกมาอย่างขุ่นเคืองที่เพื่อนชายของตนไม่เข้าใจในความห่วงใยที่ตนมีให้ผู้ที่เป็นคู่หมาย

“หึ ถ้าเป็นข้าที่ต้องไปไกลเช่นนี้แทนพี่ใหญ่ เจ้าก็คงจะไม่เป็นห่วงกังวลถึงขนาดนี้หรอก ใช่หรือไม่” ได้ยินคำกล่าวประชดประชันจากปากของคนตรงหน้า ทำให้เด็กสาวหันมาจ้องสบนัยน์ตาหวานคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจ

“พูดอะไรเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ ไม่ว่าเป็นใครที่จะต้องไป ข้าก็ย่อมต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แต่ที่ข้าเป็นห่วงพี่จ้าวเหอมากขนาดนี้ ก็เพราะว่าข้าเป็นคู่หมายของเขานะเจ้าคะ”เมื่อได้ฟังเหตุผลของเด็กสาวหยูคนน้องก็ได้แต่นิ่งอึ้งไปอย่างกล่าวสิ่งใดไม่ออกอีก ความเงียบจึงเข้ามาปกคลุมคนทั้งสองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มีเพียงความคิดของเขาที่ดังก้องอยู่ภายในหัวใจของตนเองอย่างสับสน เหลียวหันไปมองด้านข้างที่มีร่างบางนั่งเหม่ออยู่ใกล้ๆ แต่ครานี้ทำไมความรู้สึกในใจราวกับว่า นางนั้นอยู่ห่างไกลเสียจนเขาเกินที่จะไขว่คว้าเสียแล้ว

จากวันนั้นมาหยูคนน้องก็ทำราวกับว่าเขาได้หายไปจากชีวิตของจางหย่าฮวาเสียอย่างนั้น สิบกว่าวันมาแล้วที่เขาไม่มาเหยียบคฤหาสน์บ้านสกุลจางเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาแทบจะมาวันเว้นวันเพื่อหาเรื่องชวนเด็กสาวไปเล่นสนุกกันอยู่เสมอๆ แต่ยามนี้คุณหนูจางได้แต่ชะเง้อชะแง้มองหาไปที่หน้าประตูวันละหลายๆรอบ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของหยูคนน้อง เด็กสาวได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาร่ำเรียนเหมือนเช่นในทุกๆวันพร้อมกับความเหงาหงอยมาเยือนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยยามนี้ผู้เป็นคู่หมายก็จากไปไกล ส่วนคนที่เป็นเพื่อนสนิทก็ยังมาหนีหายไปเสียอีก

“ไม่มีวี่แววคุณชายน้อยเลยเจ้าค่ะคุณหนู ให้บ่าวไปถามพวกบ่าวไพร่บ้านนู้นดีหรือไม่เจ้าคะ” บ่าวคนสนิทเอ่ยถามเมื่อเข้ามารายงานกับนายของตน เพราะนางเป็นคนที่ได้รับหน้าที่ให้เฝ้าคอยดูความเคลื่อนไหวที่หน้าจวน

“ไม่ต้องหรอกไฉ่หนู หากเขาไม่มาก็ช่างเถิดไม่เห็นจะง้อเลย ตั้งแต่พรุ่งนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปคอยดูอีกแล้ว จะทำอะไรก็ไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียว” เห็นนายของตนหันหน้าหนีทอดสองตามองไปยังหน้าต่างบานน้อยที่สามารถเห็นทิวทัศน์ของสระใหญ่กลางคฤหาสน์ได้อย่างชัดเจน นางจึงค่อยๆก้าวออกมาจากห้องส่วนตัวของผู้เป็นนาย

!เฮ้อคุณหนูนะคุณหนู คิดถึงคุณชายน้อยขนาดนี้ก็ยังจะปากแข็งอยู่อีก ส่วนคุณชายน้อยก็เหลือเกิน จู่ๆก็หายหน้าไปไม่บอกไม่กล่าวราวกับว่าสาบสูญไปเสียยังงั้น ไม่รู้บ้างหรือไงกันว่ามีคนคิดถึงอยู่!

“คุณชายคิดถึงคุณหนูฮวาใยไม่ไปหาล่ะขอรับ แล้วทำไมถึงต้องหลบหน้าเช่นนี้ ป่านฉะนี้นางคงคอยแย่แล้วนะขอรับ” หู่ชุนเอ่ยกับเจ้านายหนุ่มที่เขาคอยรับใช้มาตั้งแต่ยังเล็กๆจนบัดนี้เริ่มเติบโตเป็นหนุ่มรูปงามแห่งบ้านตระกูลหยูอีกคนแล้วอย่างไม่เข้าใจ ก็พักนี้เจ้านายของเขาทำตัวแปลกประหลาดเสียเหลือเกิน จากที่เคยแวะไปหาคุณหนูบ้านตระกูลจางอยู่แทบจะทุกวันตั้งแต่เล็กจนโต แต่ช่วงหลังมานี้หลังจากที่คุณชายใหญ่เดินทางไปต่างเมืองนายของเขาก็ไม่เหยียบไปอีกเลย แต่ในทุกค่ำคืนกลับใช้วิชาตัวเบาที่ร่ำเรียนมาแอบปีนมายืนลอบมองอยู่บนต้นไม้ใหญ่แทนการเข้าไปหา !หรือคุณชายของเขาจะเขินจึงไม่กล้าสู้หน้าสาว แต่เมื่อก่อนก็ไปมาหาสู่อยู่ตลอดนี่นาแล้วทำไมจึงมานึกเขินเอาตอนนี้ได้กัน!!

“นางจะมาคอยข้าทำไมกัน นางเป็นคู่หมายของพี่ใหญ่ คนที่นางจะต้องคอยก็คือพี่ใหญ่ ไม่ใช่ข้า!!” น้ำเสียงห้วนๆที่เอ่ยตอบมาก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่และเดินหายไปทิ้งให้บ่าววิ่งตามจนเกือบจะไม่ทัน