บทที่ 4 เหตุใดถึงเป็นเขา - 2

เซียวอวี้หนิงแทบหายใจไม่ออก ได้แต่รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายทุบตีแขนของบุรุษผู้นั้น

บุรุษผู้นั้นจ้องนางด้วยสายตาดุดัน มือที่บีบลำคอยังคงไม่ผ่อนแรง

"เจ้าเป็นใคร ถึงได้กล้าวางแผนเล่นงานข้าผู้เป็นซื่อจื่อ!"

ซื่อจื่อ? ซื่อจื่ออะไรกัน?

เซียวอวี้หนิงขมวดคิ้วแน่น นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้

นางฝืนเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "นี่เป็น...เรื่องเข้าใจผิด..."

"ข้า...ข้าไม่รู้จักท่าน..."

สายตาของบุรุษผู้นั้นชะงักไป ก่อนจะกลับมาเย็นเยียบดุดันอีกครั้ง เขามองสตรีแปลกหน้าตรงหน้าซึ่งกำลังจะขาดอากาศหายใจเพราะถูกตนบีบคอ แววตาไหวเล็กน้อยเมื่อเหลือบเห็นร่องรอยที่ตนทิ้งไว้บนร่างของนาง แล้วจึงหรี่ตาลง

ท้ายที่สุด เขาก็ยอมปล่อยมือ

เมื่อหายใจได้อีกครั้ง เซียวอวี้หนิงก็สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าบุรุษตรงหน้าน่ากลัวเกินไป นางจึงรีบขยับถอยห่างด้วยความตื่นตระหนก คว้าเสื้อผ้าที่อยู่ข้างกายขึ้นมาปิดบังร่าง พลางมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว

แต่ไม่นานนางก็รีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่น บุรุษผู้นั้นยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า แสงจากนอกหน้าต่างส่องลงบนร่าง เผยให้เห็นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ กล้ามเนื้อบนแผงอกได้รูป ไล่ลงไปถึงหน้าท้องที่แข็งแรงเป็นมัดอย่างชัดเจน

เขาชันขาข้างหนึ่งขึ้น เผยให้เห็นช่วงขายาวแข็งแรงได้สัดส่วน ศอกวางพาดอยู่บนเข่า มือที่มีเส้นเลือดปูดนูนยกขึ้นเท้าศีรษะ คิ้วขมวดแน่น คล้ายกำลังครุ่นคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

บนแผ่นหลังของเขายังมีรอยเล็บยาวหลายรอยที่นางฝากไว้เมื่อครู่ มองอย่างไรก็ชวนให้คิดไปไกล

เซียวอวี้หนิงลอบเหลือบมองไปทางนั้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบหลุบตาหนี ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบรู้สึกว่าความร้อนนั้นกำลังแผดเผาผิวของตนเอง

ครู่ต่อมา บุรุษผู้นั้นหันไปมองเซียวอวี้หนิงซึ่งกอดเสื้อผ้าไว้แน่น ร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ

เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองนางจากเบื้องบน "เจ้าเป็นใคร"

เซียวอวี้หนิงสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ไหล่สั่นวูบโดยไม่รู้ตัว นางเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลง

"ข้า...ข้าคือเซียวอวี้หนิง"

บุรุษผู้นั้นถามอีก "เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่"

เซียวอวี้หนิงเม้มริมฝีปาก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

หรือจะให้นางบอกคนแปลกหน้าผู้นี้ไปตามตรงว่า เดิมทีนางมารอลู่หลินหวยซึ่งถูกวางยาสลบ แล้วฉวยโอกาสนอนอยู่ข้างกายเขา ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันเกินควร เพื่ออาศัยฐานะคุณชายรองแห่งจวนอัครเสนาบดีของเขาช่วยให้นางหลุดพ้นจากชะตาที่ต้องแต่งกับเฉินกั๋วกงเป็นฮูหยินคนใหม่อย่างนั้นหรือ?

เรื่องเหล่านี้...คิดอยู่ในใจยังพอว่า แต่จะให้นางพูดออกมาได้อย่างไรกัน!

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ควรปรากฏตัวอยู่ที่นี่ต้องเป็นลู่หลินหวยต่างหาก แล้วเหตุใดถึงกลายเป็นบุรุษผู้นี้ไปได้?

ขณะที่ความคิดของเซียวอวี้หนิงกำลังสับสนวุ่นวาย แววตาของบุรุษตรงหน้าก็เย็นเยียบลง

"หากกล้าหลอกข้า ข้าจะฆ่าเจ้า"

หัวใจของนางกระตุกวูบด้วยความตกใจ ราวกับนกที่หวาดกลัวเพียงได้ยินเสียงสายธนู นางถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ข้ามารอคนอยู่ที่นี่...คนที่ควรจะมาที่นี่แต่แรกไม่ใช่ท่าน..."

"ข้าไม่ได้คิดวางแผนเล่นงานท่าน...ข้าไม่รู้จักท่านด้วยซ้ำ...ต่อให้ข้าคิดจะวางแผนเล่นงานใคร ก็คงไม่เลือกคนที่ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นผู้ใดหรอกเจ้าค่ะ"

นางรีบร้อนอธิบายเพื่อให้ตนพ้นจากความสงสัย

"เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดจริงๆ ท่านเองก็ไม่ได้เสียหายอะไร มิสู้พวกเราถือเสียว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้น..."

เซียวอวี้หนิงลอบมองเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถามเสียงเบา

"ได้หรือไม่เจ้าคะ"

บุรุษผู้นั้นจ้องนาง "เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ"

เซียวอวี้หนิงส่ายหน้าโดยไม่ลังเล

"ข้าชื่อฉู่ถิงเยวียน" บุรุษผู้นั้นใช้สองมือยันพื้นด้านหลัง พลางมองเซียวอวี้หนิงด้วยแววตาเย็นเยียบ

"เจ้าไม่รู้จักข้าจริงๆ หรือ"

ฉู่ถิงเยวียน?

อืม...ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง

เซียวอวี้หนิงก้มหน้าเม้มริมฝีปาก พยายามนึกว่าตนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ใด