บทที่ 4 เหตุใดถึงเป็นเขา - 1

ป้าเย่กลับถึงจวนสกุลเซียว แล้วไปรายงานหลิ่วเยี่ยนชิงถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นวันนี้

เมื่อหลายวันก่อน ป้าเย่สังเกตเห็นว่าเจียงเอ๋อร์มีท่าทีผิดปกติ จึงจงใจให้คนคอยจับตาดูนางอย่างใกล้ชิด กระทั่งพบว่าเจียงเอ๋อร์แอบไปที่จวนองค์หญิงใหญ่ แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่านางไปทำอะไร แต่ในยามนั้นงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นใกล้จะจัดขึ้นเต็มที เซียวอวี้หนิงก็จู่ๆ ไปขอเซียวหงซานเข้าร่วมงาน ทั้งเจียงเอ๋อร์ซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทของเซียวอวี้หนิงยังแอบไปจวนองค์หญิงใหญ่อีก เรื่องนี้ย่อมมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ครั้นถึงวันงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น ป้าเย่อ้างว่ามีเรื่องสำคัญต้องมาพบคุณหนูของตน จึงสามารถเข้าไปในจวนองค์หญิงใหญ่ได้สำเร็จ หลังจากคอยสังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง นางก็พบเจียงเอ๋อร์ซึ่งปลอมตัวปะปนอยู่ในหมู่สาวใช้ของจวนองค์หญิงใหญ่ และกำลังหาโอกาสเข้าใกล้ลู่หลินหวย คุณชายรองแห่งจวนอัครเสนาบดี แม้เจียงเอ๋อร์จะอำพรางใบหน้าไว้แล้ว แต่รูปโฉมของคนเราใช่ว่าจะปกปิดได้มิดชิดด้วยเครื่องประทินโฉมเพียงเล็กน้อย

ไม่นานหลังจากลู่หลินหวยดื่มสุราที่เจียงเอ๋อร์ส่งให้ เขาก็เริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะ ป้าเย่จึงเข้าใจทันทีว่านายบ่าวคู่นี้คิดจะทำอะไร นางจึงลอบใส่ยาลงในสุราของบุรุษอีกคนหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่สิ่งที่ใส่ลงไปไม่ใช่ยาสลบ หากเป็นยาปลุกกำหนัด

สาวใช้ที่ได้รับหน้าที่ให้พาแขกซึ่งเมาสุราไปพักยังห้องว่างในเรือนด้านหลัง เห็นคุณชายผู้หนึ่งเมามายจึงรีบเข้าไปประคองเขาแล้วพาไปยังห้องนั้น โดยไม่ทันสังเกตว่าห่างออกไปไม่ไกล ลู่หลินหวยซึ่งดื่มสุราไปมากก็กำลังฟุบหลับอยู่กับที่นั่งเช่นกัน

หลิ่วเยี่ยนชิงหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

"ทำได้ดี"

"ข้าว่าแล้ว เด็กนั่นจู่ๆ อยากไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น ย่อมต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล ที่แท้ก็คิดจะรีบหาบุรุษที่ถูกใจด้วยตนเอง ก่อนที่นายท่านจะยกนางให้แต่งกับเฉินกั๋วกงเป็นฮูหยินคนใหม่นี่เอง แต่นางไม่รู้หรือว่าคุณชายรองแห่งจวนอัครเสนาบดีเป็นผู้ใด นางเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ ยังคิดจะหมายปองและปีนป่ายขึ้นไปหาคนเช่นนั้นอีกหรือ"

"ป่านนี้นางคงเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ก็ถือว่ารนหาที่เอง พอกลับมา ดูซิว่านางยังจะเอาอะไรมาแข็งข้อกับข้า สุดท้ายก็มิใช่ต้องยอมแต่งกับเฉินกั๋วกงแต่โดยดีหรือ คิดจะสู้กับข้า นางยังอ่อนหัดนัก"

นางยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"จริงสิ ป้าเย่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ดื่มสุราจอกที่เจ้าวางยาเป็นใคร"

ป้าเย่ตอบว่า "ตอนนั้นบ่าวเพียงสุ่มเลือกสุราจอกหนึ่งจากถาดที่สาวใช้ยกมาแล้วใส่ยาลงไป ในงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นมีผู้คนมากมาย บ่าวจึงไม่แน่ใจว่าผู้ใดเป็นคนดื่มสุราจอกนั้น แต่บ่าวเห็นกับตาว่ามีสาวใช้ประคองคุณชายผู้หนึ่งไปยังเรือนด้านหลัง เรื่องนี้ไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ"

"จะให้บ่าวไปดูให้แน่ชัดว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันจริงหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ต้อง" หลิ่วเยี่ยนชิงโบกมือ "ตอนนี้ไปก็คงไม่ทันแล้ว"

"ขอเพียงไม่เป็นไปตามที่เด็กนั่นหวัง นางก็ไม่มีทางพลิกสถานการณ์ได้อีก รอให้งานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นจบลง พอนางกลับมาทั้งที่เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ดูซิว่าจะยังเอาอะไรมาแข็งข้อกับข้า หากยังคิดขัดขืน ข้าก็จะบอกนายท่านว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนางในงานเลี้ยง นายท่านต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ ถึงตอนนั้นต่อให้นางไม่อยากแต่งเข้าจวนเฉินกั๋วกง ก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีกแล้ว"

ป้าเย่กล่าว "ฮูหยินกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ"

*****

ขณะเดียวกัน ภายในห้องอันเงียบสงบและห่างไกลผู้คนแห่งหนึ่งในเรือนด้านหลังของจวนองค์หญิงใหญ่

เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น บรรยากาศคลุมเครือหลังเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่ภายในห้องไม่จางหาย

ใบหน้าของเซียวอวี้หนิงแดงก่ำ นางหอบหายใจถี่ด้วยความยากลำบาก มือทั้งสองพยายามแกะมือที่กำลังบีบรัดลำคอของตนออก ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ความหวาดหวั่นในใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

บนกายของนางแทบไม่มีสิ่งใดปกปิด ผิวขาวเนียนยังคงมีรอยแดงเด่นชัดจากเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ ส่วนบุรุษที่อยู่ตรงหน้า แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลา ทว่าสีหน้ากลับมืดทะมึนจนน่าหวาดหวั่น ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ มือที่มีเส้นเลือดปูดโปนบีบรัดลำคอเรียวบางของนางอย่างแรง ราวกับคิดจะเอาชีวิตนางเสียเดี๋ยวนั้น