บทที่ 4 เหตุใดถึงเป็นเขา - 3

ฉู่ถิงเยวียน...ฉู่ถิงเยวียน...ฉู่...ถิงเยวียน?!

เซียวอวี้หนิงสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจ

ฉู่ถิงเยวียน! ฉู่ถิงเยวียน ซื่อจื่อแห่งจวนหวยอันอ๋องผู้นั้นน่ะหรือ?

ในที่สุดนางก็นึกออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ใด

ฉู่ถิงเยวียน ซื่อจื่อแห่งจวนหวยอันอ๋อง เป็นคนวิปลาสที่มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง เขารับหน้าที่ดูแลคดีอาญาในเมืองหลวงแทนฮ่องเต้ มีหน้าที่สอบสวนผู้ต้องหาและสืบหาหลักฐาน ทว่ามีข่าวลือว่าเหตุที่เขารับหน้าที่ดูแลคดีอาญา แท้จริงแล้วก็เพื่อสนองความชื่นชอบอันผิดปกติในการฆ่าคนของตนเท่านั้น

ไม่นานมานี้ มีนักโทษผู้หนึ่งถูกนำตัวไปประหาร เขาเป็นผู้ลงดาบด้วยตนเอง เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง แต่กลับหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก ต่อให้เรียกเขาว่ามารร้ายจากยมโลกก็ไม่เกินจริง

อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่สุนัขที่เดินผ่าน เมื่อเห็นเขายังไม่กล้าเห่าสักคำ

เหตุใดถึงเป็นเขาได้?

เหตุใดต้องเป็นคนวิปลาสผู้นี้ด้วย!

หัวใจของเซียวอวี้หนิงหนักอึ้ง พลันรู้สึกว่าคราวนี้ตนคงไม่รอดแน่แล้ว

เดิมทีนางคิดวางแผนกับลู่หลินหวยเพื่อช่วยตนเองให้พ้นจากการแต่งงานที่ไม่ต้องการ แต่กลับเกิดความผิดพลาดจนมีเรื่องเกินเลยกับฉู่ถิงเยวียนแทน เมื่อไปพัวพันกับคนเช่นนี้เข้า นางเกรงว่าคราวนี้คงมีเคราะห์มากกว่าโชคดี

เห็นทีคนเราจะทำเรื่องไม่ดีไม่ได้จริงๆ เพราะสุดท้ายย่อมต้องชดใช้ เพียงแต่เซียวอวี้หนิงไม่คิดเลยว่าคราวเคราะห์ของตนจะมาเยือนรวดเร็วถึงเพียงนี้

"เหตุใดไม่พูด" ฉู่ถิงเยวียนเอ่ยขึ้น

"พอรู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่เจ้ารออยู่ ก็ผิดหวังมากหรือ"

เซียวอวี้หนิงก้มหน้าลง เอ่ยตอบเสียงแผ่ว "ข้าไม่กล้าเจ้าค่ะ..."

เมื่อเห็นนางตอบอย่างขอไปที แววตาของฉู่ถิงเยวียนก็ฉายความไม่พอใจวูบหนึ่ง เขายื่นมือไปคว้าข้อเท้าของเซียวอวี้หนิงแล้วลากนางเข้ามาหา

เซียวอวี้หนิงตกใจจนเผลอดิ้นรน เสื้อผ้าที่ใช้ปิดบังร่างอยู่จึงหลุดร่วงลงไป ทว่านางไม่อาจต้านแรงของฉู่ถิงเยวียนได้ สุดท้ายก็ยังถูกเขาลากเข้าไปใกล้ นางได้แต่ยกสองมือขึ้นปิดบังร่างกาย ความรู้สึกที่ยังไม่ทันสงบกลับยิ่งตื่นตระหนกกว่าเดิม สมองสับสนยุ่งเหยิงไปหมด รู้สึกราวกับตนใกล้จะตายเต็มที

ฉู่ถิงเยวียนบีบข้อเท้าของเซียวอวี้หนิงแน่น ความเจ็บปวดจากแรงบีบรัดแล่นขึ้นมาทันที นางพยายามชักขากลับ แต่ไม่เป็นผล

"ดูจากท่าทางของเจ้าแล้ว เจ้าคงผิดหวังมากสินะ" ฉู่ถิงเยวียนจ้องนาง

"เจ้าคิดว่าข้าผู้เป็นซื่อจื่อสู้คนผู้นั้นไม่ได้ หรือว่าเจ้าดูแคลนข้า"

"ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ...ไม่ใช่อย่างแน่นอน!" เซียวอวี้หนิงรีบส่ายหน้าแรงๆ

"ซื่อจื่อทรงอำนาจเหนือผู้คน ข้าน้อยไหนเลยจะกล้าดูแคลน"

ฉู่ถิงเยวียนยังคงจ้องนางไม่วางตา "เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่มองข้า"

เซียวอวี้หนิงหน้าแดงก่ำ หลับตาแน่นไม่กล้าลืมขึ้น "เพราะ...เพราะท่านไม่ได้สวมเสื้อผ้า..."

ฉู่ถิงเยวียนชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"เรื่องก็เกิดไปแล้ว เพิ่งจะนึกได้ตอนนี้ว่าข้าไม่ได้สวมเสื้อผ้า ไม่สายเกินไปหน่อยหรือ"

"อีกอย่าง เมื่อครู่เจ้าก็เห็นไปแล้ว"

เซียวอวี้หนิงแก้มร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม "ข้าไม่ได้มอง!"

"อย่างนั้นหรือ"

ฉู่ถิงเยวียนกระตุกข้อเท้าของเซียวอวี้หนิงจนร่างนางเสียหลัก ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้

"เช่นนั้นตอนนี้ก็ให้เจ้าดูให้ชัด"

เซียวอวี้หนิงร้องด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดตา "คนลามก!"

ฉู่ถิงเยวียน "..."

ชั่วขณะนั้น ภายในห้องพลันเงียบกริบ

หลังจากหลุดปากออกไป เซียวอวี้หนิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของตนไม่เหมาะสมนัก นางค่อยๆ เลื่อนแขนที่บังหน้าออกอย่างระมัดระวัง ทว่าสีหน้ากลับปิดบังความร้อนตัวไม่มิด

"ซื่อจื่อ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น..."

แววตาของฉู่ถิงเยวียนพลันมืดครึ้ม เขายกมือคว้าข้อมือของเซียวอวี้หนิง ก่อนออกแรงรวบมือของนางขึ้นไปเหนือศีรษะ แล้วหลุบตามองร่างบอบบางที่ไร้สิ่งปกปิดต่อหน้า

"จะเป็นคนลามกก็ไม่เห็นเป็นไร"

เซียวอวี้หนิง "??"

อย่านะ!!

ขณะที่ฉู่ถิงเยวียนกำลังจะทำอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

จากนั้นเสียงของเจียงเอ๋อร์ก็ดังลอดเข้ามาจากด้านนอกอย่างระมัดระวัง

"คุณหนู เสร็จหรือยังเจ้าคะ"

เซียวอวี้หนิง "..."

ฉู่ถิงเยวียนปรายตามองไปทางประตูด้วยสายตาเย็นชา

"ช่างขัดจังหวะเสียจริง"