บทที่ 3 ผิดแผน - 2

แววตาของเซียวหงซานฉายความประหลาดใจ เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่นางมาขอจะเป็นการไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น

เมื่อเห็นเซียวหงซานยังคงลังเล เซียวอวี้หนิงก็ช้อนตามองเขา ดวงตากระจ่างใสค่อยๆ เอ่อคลอด้วยน้ำตา

"หลายปีมานี้ข้าอยู่แต่ในเรือนหลัง แทบไม่เคยได้ออกจากจวน จึงไม่เคยมีโอกาสได้เห็นความคึกคักของเมืองหลวง แม้แต่งานเลี้ยงต่างๆ ที่เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงไปร่วมกัน ข้าก็ไม่เคยได้ไปสักครั้ง"

"งานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นคราวนี้ พี่สาวทั้งสองต่างก็ได้ไป ข้าเองก็อยากไปเปิดหูเปิดตาสักครั้ง ได้หรือไม่เจ้าคะ"

เมื่อเห็นเซียวอวี้หนิงมองมาด้วยดวงตาเอ่อคลอ เซียวหงซานพลันนึกถึงมารดาของนางในวาระสุดท้าย ก่อนสิ้นใจ นางเคยกำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น วิงวอนทั้งน้ำตาให้เขาดูแลบุตรสาวให้ดี

ตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่เคยดูแลเซียวอวี้หนิงให้ดีนัก อีกประมาณหนึ่งเดือน เขาก็คงต้องส่งนางไปแต่งกับเฉินกั๋วกงเป็นฮูหยินคนใหม่แล้ว

ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนที่เหลืออยู่ ซึ่งนางยังพอมีอิสระอยู่บ้าง จะปล่อยให้นางติดตามพี่สาวทั้งสองไปเปิดหูเปิดตาในงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นสักครั้งก็คงไม่เสียหายอะไร

เซียวหงซานมองดอกบัวสีชมพูอ่อนที่ยังสดชื่นอยู่ในแจกันซึ่งถือไว้ ก่อนจะถอนใจอยู่ภายใน

ช่างเถิด เห็นแก่ดอกบัวแจกันนี้ และเห็นแก่สายสัมพันธ์พ่อลูกที่ยังพอหลงเหลืออยู่บ้าง ในเมื่อนางอยากไปงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น ก็ให้นางไปเถิด

"ก็ได้" ในที่สุดเซียวหงซานก็ยอม

"แต่จงจำไว้ อย่าทำอะไรแปลกๆ หากไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร ก็นั่งเงียบๆ กินของว่าง ดื่มชาไป อย่าสร้างความลำบากให้พี่สาวทั้งสองของเจ้า"

เซียวอวี้หนิงหลุบตาลง ก่อนยอบกายคำนับ "เจ้าค่ะ ท่านพ่อวางใจเถิด ข้าเข้าใจแล้ว"

เซียวอวี้หนิงมองจนเซียวหงซานเดินเข้าไปในห้องหนังสือแล้วจึงหันกายจากมา นางยังคงเก็บอาการไว้ไม่ให้เผยพิรุธ กระทั่งกลับถึงเรือนของตนจึงหลุดหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ คิดไม่ถึงว่าการขออนุญาตจากบิดาจะราบรื่นกว่าที่คาดไว้

จากนั้นนางก็ผ่อนลมหายใจยาว ระงับความตื่นเต้นที่ยังคงค้างอยู่ในใจให้สงบลง

ทว่าในขณะที่นางกำลังดีใจ กลับมีบางคนที่ไม่พอใจอย่างยิ่ง

เมื่อหลิ่วเยี่ยนชิงรู้ว่าเซียวหงซานอนุญาตให้เซียวอวี้หนิงไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น นางก็อาละวาดอยู่ในห้องเสียยกใหญ่ เดิมทีคิดจะรีบส่งเซียวอวี้หนิงไปแต่งกับเฉินกั๋วกงเป็นฮูหยินคนใหม่โดยเร็ว ใครจะคิดว่าคราแรกนางจะยกเรื่องที่พี่สาวทั้งสองยังไม่ได้หมั้นหมายขึ้นมาเป็นเหตุผล จนสามารถยืดเวลาการแต่งงานของตนออกไปได้ชั่วคราว

มาคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าใช้วิธีใดเกลี้ยกล่อมเซียวหงซาน จนเขายอมให้นางไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นที่องค์หญิงใหญ่ทรงจัดขึ้นอีก

ปกติเห็นเป็นเพียงเด็กสาวที่ดูอ่อนโยน ไม่สู้คนและไม่มีพิษมีภัย คิดไม่ถึงว่าจะรู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง ดูท่านางจะประเมินเด็กคนนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว!

"ป้าเย่"

หลิ่วเยี่ยนชิงเอ่ยด้วยความโมโห "ส่งคนไปจับตาดูเซียวอวี้หนิงกับสาวใช้ของนาง ดูซิว่าจู่ๆ นางคิดจะไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นด้วยเหตุใดกันแน่!"

ป้าเย่พยักหน้า "เจ้าค่ะ"

ทางด้านเซียวอวี้หนิงยังคงดำเนินการตามแผนที่วางไว้แต่แรก

เจียงเอ๋อร์ใช้เงินห้าสิบตำลึงซื้อใจสาวใช้ในจวนองค์หญิงใหญ่ซึ่งมีหน้าที่คอยปรนนิบัติแขกในงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น จนได้รู้ว่าภายในจวนมีห้องว่างแห่งหนึ่งซึ่งปกติแทบไม่มีผู้ใดเข้าไป จากนั้นจึงกำชับว่า หากถึงวันงานมีผู้ใดเมามาย ให้พาคนผู้นั้นไปยังห้องดังกล่าว นอกจากนี้ยังให้อีกฝ่ายเตรียมชุดสาวใช้ของจวนองค์หญิงใหญ่ไว้ให้เจียงเอ๋อร์หนึ่งชุด

นอกเหนือจากสามเรื่องนี้ เจียงเอ๋อร์ไม่ได้บอกสิ่งใดเพิ่มเติม เผื่อว่าหากภายหลังมีผู้มาสอบถาม สาวใช้ผู้นั้นก็จะไม่รู้รายละเอียดของเรื่องทั้งหมด และเซียวอวี้หนิงกับเจียงเอ๋อร์เองก็จะได้ไม่ถูกสาวใช้ผู้นั้นซัดทอด สาวใช้ตอบตกลงเช่นกัน เมื่อรับเงินแล้วนางก็จะทำเพียงสามเรื่องนี้ ส่วนเรื่องอื่นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนาง

*****

วันงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋น

เซียวจื่อเยวี่ยนกับเซียวอีเวยแต่งกายอย่างพิถีพิถันก่อนออกจากจวน ทั้งสองสวมอาภรณ์งดงามหรูหรา ยิ่งเดิมทีก็มีรูปโฉมสะสวยอยู่แล้ว เมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มที่เช่นนี้จึงยิ่งโดดเด่นสะดุดตา

ส่วนเซียวอวี้หนิงยังคงแต่งกายเรียบง่ายเช่นเคย นางสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน บนมวยผมประดับเพียงปิ่นดอกไม้ประดับมุกลายดอกกุ้ยฮวาหนึ่งอัน ดูเรียบง่ายและสง่างาม

ภายในรถม้า เซียวอีเวยปรายตามองเซียวอวี้หนิงซึ่งนั่งเรียบร้อยอยู่ด้านหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์