บทที่ 2 เลือกคู่ครองด้วยตนเอง - 3

เซียวอวี้หนิงไม่ได้ใส่ใจ นางเคยชินเสียแล้ว

จากนั้นเซียวหงซานก็มาถึง สีหน้าของเซียวอีเวยเปลี่ยนไปทันที นางยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งเข้าไปคล้องแขนบิดา

"ท่านพ่อ ท่านมาแล้ว พวกเรากำลังรอท่านมากินอาหารเช้าด้วยกันอยู่เลยเจ้าค่ะ"

เซียวหงซานมองนางด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา "ได้ๆ นั่งลงเถิด"

ทุกคนจึงนั่งลงพร้อมกัน

เซียวอวี้หนิงไม่ได้เป็นที่สนใจของผู้ใด นางจึงนั่งกินอาหารเช้าเงียบๆ ระหว่างที่เซียวจื่อเยวี่ยนกับเซียวอีเวยพูดคุยกัน ทั้งสองก็เอ่ยถึงงานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นที่จะจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือนให้หลัง

งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นโดยองค์หญิงใหญ่ เมื่อถึงวันงานจะเชิญบุตรหลานจากตระกูลขุนนางต่างๆ ในเมืองหลวงไปร่วมงาน เซียวจื่อเยวี่ยนกับเซียวอีเวยต่างก็อยากไป เพียงแต่ายามนี้รายชื่อผู้ได้รับเชิญยังไม่กำหนดแน่นอน จึงไม่รู้ว่าพวกนางจะมีโอกาสได้ไปร่วมงานหรือไม่

หลิ่วเยี่ยนชิงรอจนได้จังหวะจึงเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะหันมาพูดถึงเซียวอวี้หนิงอย่างกะทันหัน

"อวี้หนิง วันนี้เจ้าปักปิ่นแล้ว ต่อไปก็นับว่าโตเป็นสาวเต็มตัว เรื่องการแต่งงานก็ควรเริ่มคิดได้แล้วกระมัง"

เซียวอีเวยใช้มือเท้าคาง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"นางเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ จะมีการแต่งงานดีๆ อะไรให้นางเลือกกัน"

เซียวจื่อเยวี่ยนรีบใช้ศอกสะกิดแขนน้องสาว เป็นเชิงบอกให้นางหยุดพูด

หลิ่วเยี่ยนชิงยิ้มเล็กน้อย "อวี้หนิงอย่าถือสาเลย อีเวยไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก"

เซียวอวี้หนิงกลืนโจ๊กในปากลงไป ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างสงบนิ่ง

"ท่านแม่ใหญ่วางใจเถิดเจ้าค่ะ พี่รองเพียงพูดไปโดยไม่ทันคิด ข้าไม่ถือสาหรอก"

"ส่วนเรื่องการแต่งงานของข้า ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อน พี่สาวทั้งสองยังไม่ได้หมั้นหมาย แล้วจะมีเหตุผลใดให้ข้าซึ่งเป็นน้องสาวแต่งออกเรือนไปก่อนพวกนางเล่าเจ้าคะ อีกอย่าง หลายปีมานี้ข้าได้รับการดูแลจากท่านพ่อกับท่านแม่ใหญ่มาโดยตลอด บัดนี้ข้าปักปิ่นแล้ว จึงอยากทำหน้าที่ของตนให้มากขึ้น อยู่ปรนนิบัติท่านพ่อกับท่านแม่ใหญ่ในจวนไปอีกสักระยะ เรื่องแต่งงานไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเจ้าค่ะ"

"อย่างนั้นหรือ..." หลิ่วเยี่ยนชิงหันไปมองเซียวหงซานโดยไม่รู้ตัว

เซียวหงซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า "ที่อวี้หนิงพูดมาก็มีเหตุผล"

"ตามธรรมเนียมแล้ว พี่สาวควรออกเรือนก่อน ส่วนน้องสาวจึงค่อยตามไปทีหลัง"

เขาหันไปมองหลิ่วเยี่ยนชิง "ฮูหยิน เจ้าก็เร่งมือหน่อย ลองดูว่าในเมืองหลวงมีบุรุษคนใดเหมาะสมบ้าง เลือกคู่ครองที่ดีให้จื่อเยวี่ยนกับอีเวย แล้วจัดการเรื่องหมั้นหมายของพวกนางให้เรียบร้อย"

หลิ่วเยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แต่ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ "ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ"

หลังรับอาหารเช้าเสร็จ เซียวอวี้หนิงก็คำนับลาแล้วกลับออกไป

เซียวจื่อเยวี่ยนกับเซียวอีเวยเองก็จากไปในเวลาไม่นาน เมื่อเหลือกันอยู่เพียงสองคน หลิ่วเยี่ยนชิงก็หันไปหาเซียวหงซาน ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ

"นายท่าน เมื่อวานพวกเราตกลงกันแล้วมิใช่หรือเจ้าคะว่าจะให้อวี้หนิงแต่งกับเฉินกั๋วกงเป็นฮูหยินคนใหม่ แล้วเหตุใดเมื่อครู่ท่านถึงไม่ช่วยพูดสนับสนุนข้าบ้าง ทำเสียจนดูเหมือนว่าข้ามีเจตนาไม่ดี คิดแต่จะรีบให้อวี้หนิงแต่งออกเรือนไป"

เซียวหงซานอธิบาย "ฮูหยินอย่าเข้าใจผิด"

"ข้าเพียงคิดว่าสิ่งที่อวี้หนิงพูดเมื่อครู่ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง หากพี่สาวทั้งสองยังไม่ได้หมั้นหมาย แต่กลับให้น้องสาวที่เพิ่งปักปิ่นแต่งออกเรือนไปก่อน หากเรื่องแพร่ออกไปคงไม่ดีต่อชื่อเสียงของสกุลเซียว และย่อมต้องมีผู้คนเอาไปครหา"