บทที่ 2 เลือกคู่ครองด้วยตนเอง - 2

"ข้าอยากรู้ว่าในเมืองหลวงตอนนี้ มีบุตรหลานตระกูลขุนนางคนใดบ้างที่อายุไล่เลี่ยกับข้า ยังไม่ได้แต่งภรรยา และมีนิสัยความประพฤติดี"

นางปล่อยข้อมือเจียงเอ๋อร์ ก่อนหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา แล้วนำเครื่องประดับเพียงไม่กี่ชิ้นที่ตนมีอยู่ทั้งหมดใส่ลงในมือของอีกฝ่าย

"ข้ารู้ว่าการออกไปสืบข่าวย่อมต้องใช้เงิน เจ้าก็เอาของพวกนี้ไปจำนำเถิด"

เมื่อเห็นกล่องเครื่องประดับที่ยื่นมาตรงหน้า เจียงเอ๋อร์ก็ประหลาดใจ

"คุณหนู เครื่องประดับเหล่านี้กว่าท่านจะเก็บสะสมมาได้ไม่ใช่ง่ายๆ มิใช่ว่าตั้งใจเก็บไว้เป็นสินเดิมตอนออกเรือนหรือเจ้าคะ จะเอาไปจำนำได้อย่างไร"

เซียวอวี้หนิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเล่าเรื่องที่ตนแอบได้ยินจากเซียวหงซานกับหลิ่วเยี่ยนชิงเมื่อวานให้เจียงเอ๋อร์ฟัง

เจียงเอ๋อร์ตกตะลึง สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

มิน่าเล่าเมื่อคืนคุณหนูถึงไม่ได้นอนทั้งคืน มิน่าเล่าคุณหนูถึงยอมเอาเครื่องประดับที่หวงแหนมาตลอดไปจำนำเพื่อแลกกับข่าว ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้!

แม้คุณหนูจะเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ แต่ตลอดสิบกว่าปีมานี้นางว่าง่ายเชื่อฟังมาโดยตลอด ไม่เคยทำเรื่องใดให้สกุลเซียวต้องเสียหายแม้แต่น้อย แต่นายท่านกับฮูหยินกลับคิดจะยกนางให้แต่งกับชายชราอายุห้าสิบกว่าปี ทั้งยังเป็นฮูหยินคนใหม่ต่อจากภรรยาที่ตายไปแล้ว!

ช่างใจร้ายเกินไปแล้ว!

เซียวอวี้หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "หากพวกเขายกข้าให้แต่งกับเฉินกั๋วกงจริง ชีวิตข้าคงพังพินาศ ต่อให้เก็บเครื่องประดับกล่องนี้ไว้ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ มีไปก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้ข้าคิดจะหาทางช่วงชิงการแต่งงานที่ดีให้ตนเอง ย่อมต้องยอมแลกด้วยบางสิ่ง"

นางมองเจียงเอ๋อร์ แววตาไหววูบเล็กน้อย "เจียงเอ๋อร์ ตอนนี้มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ช่วยข้าได้"

เมื่อสบกับสายตาจริงจังแกมวิงวอนของเซียวอวี้หนิง สีหน้าของเจียงเอ๋อร์ก็พลันแน่วแน่ขึ้น นางยื่นสองมือไปรับกล่องเครื่องประดับมา ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ เรื่องที่ท่านอยากรู้ บ่าวจะสืบมาให้กระจ่างอย่างแน่นอน!"

เซียวอวี้หนิงกำชับ "ระวังตัวด้วย อย่าให้คนในจวนจับได้"

เจียงเอ๋อร์พยักหน้า "บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วง"

ไม่นานหลังจากนั้น หลิ่วเยี่ยนชิงก็ส่งคนมาเชิญเซียวอวี้หนิงไปรับอาหารเช้า

ปกติเซียวอวี้หนิงจะรับอาหารอยู่ที่เรือนของตน วันนี้นับเป็นกรณีพิเศษ อาจเพราะเป็นวันปักปิ่นของนาง หรือไม่ก็อาจคิดจะพูดคุยกับนางเรื่องการแต่งงาน

เซียวอวี้หนิงตั้งสติ เก็บซ่อนความรู้สึกที่วุ่นวายไว้ภายใน ก่อนจะตามสาวใช้ที่มาเรียกออกไป

เมื่อนางไปถึง หลิ่วเยี่ยนชิงก็ยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ พลางจับมือนางพาเดินเข้าไปสองสามก้าว

"อวี้หนิงมาแล้วหรือ วันนี้เป็นวันปักปิ่นของเจ้า ทำตัวตามสบายเถิด ไม่ต้องเคร่งพิธีนัก"

จากนั้นหลิ่วเยี่ยนชิงก็โบกมือเรียกสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง สาวใช้จึงนำกล่องผ้าแพรใบหนึ่งมาส่งตรงหน้าเซียวอวี้หนิง

"ข้าเองก็ไม่รู้จะให้อะไรเจ้าเป็นของขวัญดี เช่นนั้นให้เครื่องประดับเจ้าสักสองสามชิ้นก็แล้วกัน"

เมื่อเปิดกล่องออก ภายในมีกำไลหยกหนึ่งวงกับปิ่นเงินสองอัน

เซียวอวี้หนิงพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณท่านแม่ใหญ่เจ้าค่ะ"

พี่สาวที่เกิดจากภรรยาเอกทั้งสองของนางก็อยู่ที่นี่เช่นกัน เซียวอวี้หนิงจึงเอ่ยทักทายตามธรรมเนียม

"พี่ใหญ่ พี่รอง"

เซียวจื่อเยวี่ยนผู้เป็นพี่ใหญ่ยิ้มแย้มไม่ต่างจากหลิ่วเยี่ยนชิง ก่อนจะพยักหน้ารับคำทักทายของเซียวอวี้หนิง ส่วนเซียวอีเวยผู้เป็นพี่รองนั้นถูกตามใจจนเสียคน ทั้งยังดูแคลนเซียวอวี้หนิงมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่เคยคิดปิดบังท่าทีของตนแม้แต่น้อย เมื่อเซียวอวี้หนิงเอ่ยทักทาย นางก็ไม่แม้แต่จะตอบรับ เอาแต่บ่นด้วยความหงุดหงิดว่าเหตุใดต้องเรียกมากินอาหารเช้าแต่เช้าถึงเพียงนี้ ทั้งที่นางยังง่วงอยู่มาก