บทที่ 2 เลือกคู่ครองด้วยตนเอง - 1

แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า ความมืดที่ปกคลุมมาตลอดทั้งคืนค่อยๆ เลือนหายไป

แสงจากภายนอกที่สว่างขึ้นทีละน้อยลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง ทาบลงบนร่างของเซียวอวี้หนิงซึ่งนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นมาตลอดทั้งคืน นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองใบหน้าของตนที่สะท้อนอยู่ในคันฉ่อง แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลายที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน

หลังจากครุ่นคิดและต่อสู้กับความรู้สึกของตนมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดนางก็ตัดสินใจได้

ในเมื่อเซียวหงซานกับหลิ่วเยี่ยนชิงต่างไม่ใส่ใจนาง เช่นนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไปว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร ในเมื่อพวกเขาไม่คิดหาคู่ครองที่เหมาะสมให้นาง นางก็จะเป็นฝ่ายหาเอง

นางไม่มีวันยอมแต่งกับเฉินกั๋วกงที่อายุล่วงเลยห้าสิบปีผู้นั้น และยิ่งไม่ยอมให้ตนเองต้องถูกทรมานจนตายทั้งที่ยังอยู่ในวัยสาวเช่นนี้

สิ่งใดที่เมื่อก่อนนางเคยยอม ไม่คิดแก่งแย่งหรือช่วงชิง บัดนี้นางล้วนต้องการมันกลับคืนมา ทั้งยังต้องการให้ดีกว่าเดิมและมากกว่าเดิมด้วย

เซียวอวี้หนิงมองตนเองในคันฉ่อง แววตาแน่วแน่ เมื่อตัดสินใจแล้ว นางจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ

เมื่อเจียงเอ๋อร์เข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าบ้วนปาก ก็ต้องแปลกใจที่เห็นเซียวอวี้หนิงซึ่งปกติในยามนี้ยังคงหลับอยู่ กลับนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตาจับจ้องคันฉ่องเบื้องหน้าไม่วางตา นางรีบวางอ่างน้ำลง ก่อนจะเดินเข้าไปดูอย่างระมัดระวัง

"คุณหนู?" เจียงเอ๋อร์ชะโงกหน้าเข้าไปมอง

เซียวอวี้หนิงกะพริบตาครั้งหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงเจียงเอ๋อร์ สีหน้าเคร่งขรึมก็คลายลงทันที ก่อนจะส่งยิ้มให้นาง

เจียงเอ๋อร์เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของเซียวอวี้หนิง แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มอยู่บ้าง แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอ ยิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าที่นางสวมอยู่ยังเป็นชุดเดียวกับที่ใส่ตอนเจียงเอ๋อร์ออกจากห้องไปเมื่อคืน ก็พอเดาได้ทันทีว่าคุณหนูคงไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

เจียงเอ๋อร์ทั้งสงสัยทั้งเป็นห่วง "คุณหนู เมื่อคืนท่านไม่ได้นอนเลยหรือเจ้าคะ"

"วันนี้แม้จะเป็นวันปักปิ่นของคุณหนู แต่ก็ไม่เห็นต้องตื่นเต้นจนนอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืนเลยนี่เจ้าคะ อดนอนทั้งคืนเช่นนี้ไม่ดีต่อร่างกายนะเจ้าคะ"

เจียงเอ๋อร์เข้าใจผิด คิดว่าคุณหนูของตนตื่นเต้นกับพิธีปักปิ่นจนข่มตาหลับไม่ลง อย่างไรเสีย สำหรับสตรีแล้ว พิธีปักปิ่นถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่า...ทางจวนจะไม่ได้คิดจัดพิธีปักปิ่นให้นางก็ตาม

เจียงเอ๋อร์ปรนนิบัติเซียวอวี้หนิงล้างหน้าหวีผม จากนั้นจึงช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่หลิ่วเยี่ยนชิงให้คนนำมาส่งเมื่อวาน และเจียงเอ๋อร์ได้เร่งแก้ขนาดให้ตลอดทั้งคืน

ชุดนั้นเป็นสีเหลืองทองสดใส ริมแขนเสื้อปักลายดอกกุ้ยฮวาด้วยไหมสีทอง หลังจากแก้ขนาดแล้วก็พอดีกับรูปร่างของเซียวอวี้หนิง เมื่อนางสวมใส่จึงยิ่งขับให้ใบหน้าดูสดใสมีชีวิตชีวา ส่วนปิ่นที่หลิ่วเยี่ยนชิงส่งมาให้ นางเลือกอันที่ดูฉูดฉาดน้อยที่สุดมาปักไว้บนมวยผม

เซียวอวี้หนิงมองใบหน้าของตนที่สะท้อนอยู่ในคันฉ่อง ก่อนจะกะพริบตาเบาๆ ครั้นเจียงเอ๋อร์กำลังจะออกไป นางกลับยื่นมือไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้กะทันหัน

เจียงเอ๋อร์หันกลับมามองด้วยความสงสัย

"เจียงเอ๋อร์" เซียวอวี้หนิงยิ้มบางๆ

"เจ้าช่วยไปสืบเรื่องบางอย่างให้ข้าได้หรือไม่"

เจียงเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ "เรื่องในจวนหรือเจ้าคะ"

เซียวอวี้หนิงส่ายหน้า "เรื่องนอกจวน"