บทที่ 1 ชะตาที่ผู้อื่นกำหนด - 4

นางถามตัวเองว่า ที่ผ่านมาตนเคารพเชื่อฟังท่านแม่ใหญ่มาโดยตลอด ไม่เคยขัดต่อความต้องการของอีกฝ่ายแม้แต่ครั้งเดียว ต่อให้ได้รับของที่ไม่ถูกใจ นางก็ไม่เคยเอ่ยปากตัดพ้อ แม้ตนจะมิใช่บุตรที่หลิ่วเยี่ยนชิงให้กำเนิด แต่ก็ไม่เคยคิดต่อต้านหรือเป็นปฏิปักษ์กับนาง แล้วเหตุใดท่านแม่ใหญ่จึงต้องปฏิบัติต่อตนเช่นนี้

เซียวอวี้หนิงได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ ขอให้บิดาอย่าตอบตกลง ขอเพียงเขาช่วยพูดแทนนางสักหนึ่งหรือสองประโยค อย่ายกนางให้แต่งไปเป็นภรรยาคนใหม่ของเฉินกั๋วกงผู้นั้น ทว่า...

เซียวหงซานกลับเอ่ยว่า "ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล"

"อวี้หนิงหน้าตางดงาม ทั้งยังมีนิสัยอ่อนโยน ย่อมต้องเป็นที่ถูกใจเฉินกั๋วกงแน่ หากนางช่วยให้ข้าผูกไมตรีกับเขาได้สำเร็จ ต่อไปเขาก็จะกลายเป็นกำลังสนับสนุนข้าในราชสำนัก"

เซียวอวี้หนิงพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ความหวังเสี้ยวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในใจดับวูบลงในทันที

ไม่ไกลออกไปมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา เซียวอวี้หนิงไม่มีเวลาแม้แต่จะจมอยู่กับความเสียใจ รีบหลบออกไปอีกทางอย่างเร่งร้อน

เมื่อกลับถึงเรือนของตน ในที่สุดนางก็ไม่อาจข่มกลั้นความรู้สึกได้อีก ยกมือปิดปากแล้วปล่อยโฮออกมา นางคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้

มื้อเย็นนางไม่รู้สึกอยากอาหาร กินไปอย่างฝืนๆ เพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบ

คืนนั้น เซียวอวี้หนิงนั่งเงียบอยู่ในห้อง ภายในใจยังคงวนเวียนคิดถึงถ้อยคำที่ได้ยินเมื่อตอนกลางวัน

หรือเพียงเพราะนางเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ แค่หวังจะได้แต่งงานกับบุรุษที่มีฐานะทัดเทียมและอายุไล่เลี่ยกัน ก็เป็นเรื่องที่หวังสูงเกินไปแล้วหรือ?

ทั้งที่นางไม่ได้หวังด้วยซ้ำว่าจะต้องได้คู่ครองที่ดีเลิศอะไร...

ทว่าคิดไปคิดมา นอกจากชาติกำเนิดของตนแล้ว เซียวอวี้หนิงก็นึกหาเหตุผลอื่นไม่ออก หากมิใช่เพราะนางเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ เหตุใดหลิ่วเยี่ยนชิงจึงคิดจะยกนางให้แต่งกับเฉินกั๋วกงที่อายุล่วงเลยห้าสิบปีแล้ว หากอีกฝ่ายคิดจริงๆ ว่านี่เป็นการแต่งงานที่ดี เหตุใดจึงไม่ให้บุตรสาวแท้ๆ ของตนแต่งไปเสียเอง?

สุดท้ายแล้วนางก็มิใช่บุตรที่หลิ่วเยี่ยนชิงให้กำเนิด ต่อให้นางจะว่าง่ายและเชื่อฟังเพียงใด อีกฝ่ายก็ไม่เคยมองนางเป็นบุตรสาวอยู่ดี

ในสายตาของหลิ่วเยี่ยนชิง รวมถึงบิดาผู้เคร่งขรึมน่าเกรงขามคนนั้น นางเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้เท่านั้น

พวกเขาไม่เคยสนใจว่านางจะยินยอมหรือไม่ กระทั่งความเป็นความตายของนางก็ยังไม่ใส่ใจ

ภรรยาทั้งสี่คนของเฉินกั๋วกงล้วนล้มป่วยกะทันหันแล้วเสียชีวิต ทว่าใครก็ตามที่พอมีความคิดย่อมรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างบังหน้า สตรีถึงสี่คนต้องตายอย่างผิดธรรมดา แต่เฉินกั๋วกงมีทั้งอำนาจและบารมี อีกทั้งยังเป็นเรื่องภายในครอบครัว ผู้อื่นจึงไม่กล้าสืบสาวให้ลึกลงไป

เซียวอวี้หนิงคิดว่า หากตนต้องแต่งเข้าไปเป็นภรรยาคนใหม่จริงๆ เกรงว่าสุดท้ายก็คงหนีไม่พ้นชะตาตายอย่างผิดธรรมดาเช่นเดียวกัน

นางปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยนมาโดยตลอด หลายปีมานี้ไม่เคยแก่งแย่งช่วงชิงสิ่งใด ที่ยอมอดทนทุกอย่างก็เพียงหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบปลอดภัยมิใช่หรือ?

แต่เหตุใด ทั้งที่นางยอมถอยให้ถึงเพียงนี้แล้ว สิ่งที่ได้รับกลับยังเป็นผลลัพธ์เช่นนี้!

พวกเขามีสิทธิ์อะไร เพียงพูดกันไม่กี่ประโยคก็กำหนดชีวิตที่เหลือของนางได้ตามใจชอบ?

มีสิทธิ์อะไรที่พี่สาวทั้งสองได้แต่งกับบุรุษที่ตนพึงใจ แต่นางกลับต้องแต่งกับชายชราที่อายุล่วงเลยห้าสิบปี!

เพราะอะไร?

เพราะอะไรกัน!