ตอนที่ 2 [3/5]

“ข้า...แล้วทำไม ข้าถึงแทนตัวว่าข้า”

หญิงสาวเอ่ยคำถามยิ่งชวนให้ชายชราสลดใจหนักกว่าเก่า

“เจ้าตกลงมาจากหน้าผา ดีว่ามีต้นไม้และเถาวัลย์อยู่มาก เจ้าจึงตกกระทบพื้นไม่แรงมากนัก ไม่อย่างนั้นตอนนี้ เจ้าคง ไปเกิดใหม่แล้วกระมัง”

ชายชราเอ่ยพลางถอนหายใจ

“หน้าผางั้นเหรอ แต่เท่าที่จำได้ ฉันว่า ฉันน่าจะโดนรถชน ไม่ใช่หรอกเหรอ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ”

ชายชราขมวดคิ้วมองหน้าหญิงสาว

“เอ่อ...ข้าชื่ออะไรเหรอ?”

นางชี้นิ้วเข้าหาตนเองพลางถามกับชายชรา

“ข้าต่างหากที่ต้องถามว่าเจ้าชื่อแซ่อะไรกัน ดูจากหน้าตา ผิวพรรณต้องมาจากตระกูลใหญ่แน่”

ชายชราเอ่ย พร้อมพิจารณาหน้าตาของหยวนอวิ๋นอย่าง สนอกสนใจ

“ข้าไม่รู้ ที่จริงข้าไม่ได้พูดภาษานี้ด้วยซ้ำไป แต่ข้าก็ฟังเข้าใจ ช่างประหลาดจริง”

หญิงสาวในร่างของหยวนอวิ๋นเอ่ยพร้อมหลบตา

“โธ่!!...แม่หนู เจ้าคงความจำเสื่อมแน่แล้วสินะ ช่างเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปยกน้ำชามาให้เจ้าเสียหน่อย เจ้านอนหลับไป เกือบ 5 วันเต็ม ดื่มน้ำหน่อยนะจะได้มีแรง”

ชายชราพูดจบก็หันหลังเดินหายออกไปจากห้องนอนที่ไม่มี อะไรมากนอกจากเตียงไม้และตู้สำหรับใส่ของอีกเล็กน้อย ห้องหับสะอาดสอ้านดี แต่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เธอเคยอยู่ เลยแม้แต่น้อย

“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่เนี้ยะ”

หญิงสาวในร่างของแม่นางหยวนอวิ๋นเอ่ย

“เจ้าอยู่ในป่า”

ชายชราตอบพร้อมยกน้ำชาให้หญิงสาวดื่ม

“ขอบคุณ”

นางรับแล้วรีบดื่มอย่างกระหาย ก่อนจะยื่นถ้วยชาแล้ว พยักหน้า ให้เขาเป็นการส่งสัญญานว่า นางต้องการเพิ่ม

“เอาล่ะ ดื่มไปเยอะๆ เลย”

ชายชรายิ้มจางๆ ก่อนจะรินน้ำชาให้นางดื่มไปอีก 3 แก้ว นางจึงหยุด

“ท่าน.... ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ไม่ใช่สิ ข้าคิดว่า ตัวข้าไม่น่าใช่ คนที่อยู่ในเมืองหรือโลกนี้เสียด้วยซ้ำไป”

หญิงสาวเอ่ยบอกกับชายชราที่กำลังมองเธอด้วยแววตาที่อด สงสารไม่ได้ เขาพยักหน้าแสร้งรับรู้แต่จริงๆ แล้วไม่ได้รับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ

“ท่านเชื่อข้าใช่มั้ย เช่นนั้นส่งข้ากลับโลกเก่าข้าเถิด”

หญิงสาวในร่างหยวนอวิ๋นเอ่ยพร้อมส่งสายตาขอร้องอีกฝ่าย

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถิด ตอนนี้ร่างกายเจ้าไม่สู้ดีนัก อย่างที่ข้าบอก ว่าเจ้ารอดมาได้ แต่ก็ไม่ต่างกับคนใกล้ตายเลย แม้แต่น้อย ดีที่ข้าพอมีความรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง ทำให้ พอจะช่วยรักษาเจ้าได้ แต่บาดแผลที่กระดูกนั้นต้องอาศัย เวลาในการเยียวยาคงจะรีบร้อนไม่ได้”

ชายชราเอ่ย

“งั้น ข้าต้องทำยังไงกันล่ะเนี่ย”

“อยู่กับข้าที่นี่ไปก่อน และเมื่อเจ้าไม่รู้ชื่อ ข้าจะตั้งชื่อให้ เจ้าเอง ดีหรือไม่?”

ชายชราถามพร้อมมองสบตาหญิงสาวในร่างหยวนอวิ๋น

“ได้เจ้าค่ะ”

นางพยักหน้าอย่างจำใจ ในเมื่อตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร อีกทั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มาอยู่ในเมืองแบบนี้ได้อย่างไรด้วยซ้ำ ทางออกเดียวก็คงต้องไว้ใจชายคนนี้ที่อ้างว่า ช่วยชีวิตนาง เอาไว้นั่นเอง

“ต่อจากไปเจ้าก็ใช้ชื่อว่า หนิงเซียน แล้วกัน”

ชายชราเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบๆ

“หนิงเซียนหรือ”